noun · femininethird declension
cibātiō
cibātiō f (genitive cibātiōnis)
Classical[kɪˈbaː.ti.oː]Ecclesiastical[t͡ʃiˈbat.t͡si.o]
Meaning
- a feeding; a meal, repast
3rd century AD, Gaius Julius Solinus, De Mirabilibus Mundi 27.13
5th century AD, Caelius Aurelianus, Tardarum Passionum 1.1.12; 1.4.3
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | cibātiō | cibātiōnēs |
| genitive | cibātiōnis | cibātiōnum |
| dative | cibātiōnī | cibātiōnibus |
| accusative | cibātiōnem | cibātiōnēs |
| ablative | cibātiōne | cibātiōnibus |
| vocative | cibātiō | cibātiōnēs |
cĭbātĭo, ōnis, f. cibo,
I. a feeding; concr., a meal, repast (post-class.), Sol. 27, 13; Cael. Aur. Tard. 1, 1, 12; 1, 4, 3.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin cibātiō From cibō + -tiō.
Descendants
- Englishcibation
- Italiancibazione
- Portuguesecibação
- Spanishcebación