LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

cibātiō

cibātiō f (genitive cibātiōnis)
Classical[kɪˈbaː.ti.oː]Ecclesiastical[t͡ʃiˈbat.t͡si.o]

Meaning

  1. a feeding; a meal, repast
    3rd century AD, Gaius Julius Solinus, De Mirabilibus Mundi 27.13
    5th century AD, Caelius Aurelianus, Tardarum Passionum 1.1.12; 1.4.3

Declension

declension
formsingularplural
nominativecibātiōcibātiōnēs
genitivecibātiōniscibātiōnum
dativecibātiōnīcibātiōnibus
accusativecibātiōnemcibātiōnēs
ablativecibātiōnecibātiōnibus
vocativecibātiōcibātiōnēs

cĭbātĭo, ōnis, f. cibo,
I. a feeding; concr., a meal, repast (post-class.), Sol. 27, 13; Cael. Aur. Tard. 1, 1, 12; 1, 4, 3.

Origins

Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin cibātiō From cibō + -tiō.

Descendants
  • Englishcibation
  • Italiancibazione
  • Portuguesecibação
  • Spanishcebación

Quick answers

What does cibātiō mean in Latin?
cibātiō, a noun, means “a feeding; a meal, repast”.
What is the genitive of cibātiō?
The genitive singular is cibātiōnis. cibātiō is feminine, third declension.
How do you pronounce cibātiō?
In classical Latin, [kɪˈbaː.ti.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [t͡ʃiˈbat.t͡si.o].