noun · neutersecond declension
cibāria
cibāria n pl (genitive cibāriōrum)
Classical[kɪˈbaː.ri.a]Ecclesiastical[t͡ʃiˈbaː.ri.a]
Meaning
- food, nutriment, victuals, provisions, fare, ration, fodder
[…]; trium mēnsum molita cibāria sibi quemque domō efferre iubent.
[…] ; they ordered each person to carry out from home for themselves three months’ worth of milled provisions.c. 52 BCE, Julius Caesar, Commentarii de bello Gallico 1.5
Latīnē defined in Latin in our graded readers
cibus diurnuscibāria -ōrum (n) — in IVLIANVS II: Imperium, ch. 20
provisionscibāria -ōrum (n pl) — in De Bello Gallico II
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | — | cibāria |
| genitive | — | cibāriōrum |
| dative | — | cibāriīs |
| accusative | — | cibāria |
| ablative | — | cibāriīs |
| vocative | — | cibāria |
cĭbārĭa, ōrum, and cĭbārĭum, ii, v. cibarius.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
cibāria ōrum, n
cibarius, food, nutriment, victuals, provisions, fare, ration, fodder: cum sibi sint congesta cibaria, i. e. a bare competence, H.— Of soldiers: trium mensum, Cs.: decem dierum cocta, L.: menstrua, monthly supplies: anseribus cibaria publice locantur.
Origins
Nominalization of cibārius.