LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

certificō

certificō (present infinitive certificāre, perfect active certificāvī, supine certificātum)
Classical[kɛrˈtɪ.fɪ.koː]Ecclesiastical[t͡ʃerˈtiː.fi.ko]

Meaning

  1. EcclesiasticalLatinMedieval Latintransitiveto certify

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.certificōcertificābamcertificābōcertificāvīcertificāveramcertificāverō
2nd sg.certificāscertificābāscertificābiscertificāvistīcertificāverāscertificāveris
3rd sg.certificatcertificābatcertificābitcertificāvitcertificāveratcertificāverit
1st pl.certificāmuscertificābāmuscertificābimuscertificāvimuscertificāverāmuscertificāverimus
2nd pl.certificātiscertificābātiscertificābitiscertificāvistiscertificāverātiscertificāveritis
3rd pl.certificantcertificābantcertificābuntcertificāvērunt
certificāvēre
certificāverantcertificāverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.certificemcertificāremcertificāverimcertificāvissem
2nd sg.certificēscertificārēscertificāverīscertificāvissēs
3rd sg.certificetcertificāretcertificāveritcertificāvisset
1st pl.certificēmuscertificārēmuscertificāverīmuscertificāvissēmus
2nd pl.certificētiscertificārētiscertificāverītiscertificāvissētis
3rd pl.certificentcertificārentcertificāverintcertificāvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.certificorcertificābarcertificābor
2nd sg.certificāris
certificāre
certificābāris
certificābāre
certificāberis
certificābere
3rd sg.certificāturcertificābāturcertificābitur
1st pl.certificāmurcertificābāmurcertificābimur
2nd pl.certificāminīcertificābāminīcertificābiminī
3rd pl.certificanturcertificābanturcertificābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.certificercertificārer
2nd sg.certificēris
certificēre
certificārēris
certificārēre
3rd sg.certificēturcertificārētur
1st pl.certificēmurcertificārēmur
2nd pl.certificēminīcertificārēminī
3rd pl.certificenturcertificārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.certificācertificāre
pres. 2nd pl.certificātecertificāminī
fut. 2nd sg.certificātōcertificātor
fut. 3rd sg.certificātōcertificātor
fut. 2nd pl.certificātōte—
fut. 3rd pl.certificantōcertificantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivecertificārecertificārī
perfect infinitivecertificāvissecertificātum esse
future infinitivecertificātūrum essecertificātum īrī
present participlecertificāns—
perfect participle—certificātus
certificāta, certificātā, certificātae, certificātam, certificātārum, certificātās, certificātī, certificātōrum, certificātōs
future participlecertificātūrus
certificātūra, certificātūrā, certificātūrae, certificātūram, certificātūrārum, certificātūrās, certificātūre, certificātūrī, certificātūrīs, certificātūrō, certificātūrōrum, certificātūrōs, certificātūrum
certificandus
gerundcertificandī, certificandō, certificandumsupinecertificātum, certificātū

Origins

From certus + -ficō.

Descendants
  • Catalancertificar
  • Italiancertificàre
  • Portuguesecertificar
  • Spanishcertificar
  • Old Frenchcertifier

Quick answers

What does certificō mean in Latin?
certificō, a verb, means “to certify”.
What are the principal parts of certificō?
certificō, certificāre, certificāvī, certificātum (first conjugation).
How do you pronounce certificō?
In classical Latin, [kɛrˈtɪ.fɪ.koː]; in ecclesiastical (church) Latin, [t͡ʃerˈtiː.fi.ko].