noun · masculinethird declension
certātor
certātor m (genitive certātōris)
Classical[kɛrˈtaː.tɔr]Ecclesiastical[t͡ʃerˈtaː.tor]
Meaning
- Late Latinrarea disputant
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | certātor | certātōrēs |
| genitive | certātōris | certātōrum |
| dative | certātōrī | certātōribus |
| accusative | certātōrem | certātōrēs |
| ablative | certātōre | certātōribus |
| vocative | certātor | certātōrēs |
certātor, ōris, m. id.,
Origins
Proto-Indo-European *-tōr Proto-Italic *-tōr Latin -tor Latin certātor From certō (“fight, compete, dispute”) + -tor.