LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

certābundus

certābundus (feminine certābunda, neuter certābundum)
Classical[kɛr.taːˈbʊn.dʊs]Ecclesiastical[t͡ʃer.taˈbun.dus]

Meaning

  1. adjectivedisputing, contending

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativecertābunduscertābundacertābundum
genitivecertābundīcertābundaecertābundī
dativecertābundōcertābundaecertābundō
accusativecertābundumcertābundamcertābundum
ablativecertābundōcertābundācertābundō
vocativecertābundecertābundacertābundum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativecertābundīcertābundaecertābunda
genitivecertābundōrumcertābundārumcertābundōrum
dativecertābundīscertābundīscertābundīs
accusativecertābundōscertābundāscertābunda
ablativecertābundīscertābundīscertābundīs
vocativecertābundīcertābundaecertābunda

certābundus, a, um, adj. 2. certo,
I. contending, disputing, App. Mag. p. 288, 23.

Origins

From certō (“contend; wrestle”) + -bundus.

Quick answers

What does certābundus mean in Latin?
certābundus, a adjective, means “disputing, contending”.
How do you pronounce certābundus?
In classical Latin, [kɛr.taːˈbʊn.dʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [t͡ʃer.taˈbun.dus].