noun · masculinesecond declension
centumvir
centumvir m (genitive centumvirī)
Classical[kɛnˈtʊm.wɪr]Ecclesiastical[t͡ʃenˈtum.vir]
Meaning
- especiallymasculinepluralcentumvir
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | centumvir | centumvirī |
| genitive | centumvirī | centumvirōrum |
| dative | centumvirō | centumvirīs |
| accusative | centumvirum | centumvirōs |
| ablative | centumvirō | centumvirīs |
| vocative | centumvir | centumvirī |
centumvir, v. centumviri.
Origins
From centum (“hundred”) + vir (“man”).
Descendants
- Catalancentumvir
- Italiancentumviro
- Portuguesecentúnviro
- Spanishcentunviro
In English words that came into English from centumvir
- centumviralcentumvirālis
- centumviratecentumvirātus
- centumvircentumvir