LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

cautiō

cautiō f (genitive cautiōnis)
Classical[ˈkau̯.ti.oː]Ecclesiastical[ˈkau̯t.t͡si.o]

Meaning

  1. precaution, caution
  2. stipulation, proviso, exception

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Declension

declension
formsingularplural
nominativecautiōcautiōnēs
genitivecautiōniscautiōnum
dativecautiōnīcautiōnibus
accusativecautiōnemcautiōnēs
ablativecautiōnecautiōnibus
vocativecautiōcautiōnēs

cautĭo (old uncontr. form cauĭtĭo, acc. to Paul. ex Fest. p. 61 Müll.), ōnis, f. caveo,
I. a guarding or taking care of one's self, wariness, precaution, caution, heedfulness, circumspection, εὐλάβεια (besides the comic poets, mostly in Cic.).
I. In gen.: a malis natură declinamus: quae declinatio, si cum ratione fiet, cautio appelletur; quae autem sine ratione, nominetur metus, Cic. Tusc. 4, 6, 13: cautio et timiditas, id. de Or. 2, 74, 300: omnium horum vitiorum atque incommodorum una cautio est atque una provisio, ut ne, id. Lael. 21, 78: cautio ac diligentia, id. Font. 1, 2; id. Att. 1, 19, 8; initium suspitionis et cautionis et diligentiae, id. Fam. 9, 24, 1.—
b. (Mihi) cautio est = cavendum est, caution is necessary (a colloquial phrase), Plaut. Bacch. 4, 2, 15; id. Poen. 1, 3, 36; id. Ps. 1, 2, 38; Ter. And. 2, 3, 26; id. Ad. 3, 3, 67: mea cautio est, I must see to it, Cic. Att. 5, 4, 4 (al. captio).—
c. Res cautionem habet.
(a). The matter requires caution: habet multas cautiones, Cic. Off. 1, 14, 42.—
(b). The matter admits of caution, Cic. Fam. 11, 21, 3.—
II. T. t., in law, that by which one places himself or another in safety, an obligation, security, bond, warranty, Uail (written or oral): quoniam vestrae cautiones infirmae sunt, Graeculam tibi misi cautionem chirographi mei, Cic. Fam. 7, 18, 1; v. such a written bond in Dig. 12, 1, 40: prolatis cautionibus, Sen. Ben. 3, 7, 7: cavere, Dig. 46, 8, 6: offerre, ib. 40, 4, 50: interponere, ib. 44, 1, 11: cautionem praebere alicui indemnitatis, ib. 3, 5, 30 et saep.—With acc. and inf., Suet. Aug. 98.—Of an oral warranty, pledge, Cic. Sest. 7, 15.

Origins

  1. Proto-Indo-European*(s)kewh₁-
  2. Proto-Indo-European*(s)kowh₁éyeti
  3. Proto-Italic*kaweō
  4. Latincautiō

Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin cautiō From caveō + -tiō.

Descendants
  • Catalancaució
  • Englishcautionfrom Old French caution
  • Frenchcautionfrom Old French caution
  • GermanKaution
  • Italiancauzione
  • Portuguesecaução
  • Romaniancauțiune
  • Spanishcaución
  • Gothic𐌺𐌰𐍅𐍄𐍃𐌾𐍉

In the Academy Smith's classical dictionaries

Quick answers

What does cautiō mean in Latin?
cautiō, a noun, means “precaution, caution; stipulation, proviso, exception”.
What is the genitive of cautiō?
The genitive singular is cautiōnis. cautiō is feminine, third declension.
How do you pronounce cautiō?
In classical Latin, [ˈkau̯.ti.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈkau̯t.t͡si.o].
Where does cautiō come from?
Proto-Indo-European *(s)kewh₁- → Proto-Indo-European *(s)kowh₁éyeti → Proto-Italic *kaweō → Latin cautiō.