noun · masculinesecond declension
causidicus
causidicus m (genitive causidicī)
Classical[kau̯ˈsɪ.dɪ.kʊs]Ecclesiastical[kau̯ˈsiː.di.kus]
Meaning
- masculinelawyer, attorney
Nōn enim causidicum nescioquem neque clāmātōrem aut rabulam hōc sermōne nostrō conquīrimus, sed eum virum, quī [...] sit ejus artis antistes [...]
106 BCE – 43 BCE, Cicero, de oratore 1.202Carpere causidicus fertur mea carmina: quī sit
86 CE – 103 CE, Martialis, Epigrammata 5.33
Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms
Advocatus · Causidicus
Advocatus means in the writers of the silver age ‘a counsel’ in relation to his services and to his client, as his friend and assistant; causidicus, in relation to his station and profession, often with the contemptuous accessory notion of his being a hireling. (vi. 8.)
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | causidicus | causidicī |
| genitive | causidicī | causidicōrum |
| dative | causidicō | causidicīs |
| accusative | causidicum | causidicōs |
| ablative | causidicō | causidicīs |
| vocative | causidice | causidicī |
causĭdĭcus (causs-), i, m. causadico,
I. a pleader, advocate (in a contemptuous sense in distinction from orator; cf. Burm. Petr. 46, 7):
in somnis videmur ... Causidici causas agere, Lucr. 4, 966: litium advocatus, Quint. 12, 1, 25 Spald.; connected with proclamator and rabula, Cic. de Or. 1, 46, 202; cf. id. Or. 9, 30; Suet. Claud. 15; Tac. Or. 1 al.; with praeco, Juv. 6, 439; Petr. 46, 7; App. Mag. p. 305, 20; Cod. Th. 2, 10, 1 sqq.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
causidicus ī, m
causa + DIC-, a pleader, advocate, special pleader, C.: purpura vendit Causidicum, Iu.
Origins
- Proto-Italic*kaussā
- Old Latincaussa
- Latincausidicus
Latin -dicus Latin causidicus From causa + -dicus.