verbfirst conjugation
cantillō
cantillō (present infinitive cantillāre, perfect active cantillāvī, supine cantillātum)
Meaning
- to hum, to chirp
- to sing
4. Quod precantus & cantillant sine intellectu, linguâ peregrina, quam nec cantores nec auditores intelligunt. 5. Quod cantillant sine devotione. Sunt preces merè mercenariæ solorum clericorum, sicut nostri vigiles precio conducuntur ad proclamandam horam noctis.
1650, Casparus Streso, Commentarius Practicus In Actorum Apostolicorum Per Lucam ...:'ester ac potatur incondite, […] poculis agminatim ingestis, clamore ludunt, strepitu cantillant': haec in hos conveniunt.
'They eat and drink in disorder, … they play with shouts, they sing with noise': these things apply to them.1860, Ulrich von Hutten, Ulrichi Hutteni equitis Germani opera quae reperiri ...:
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | cantillō | cantillābam | cantillābō | cantillāvī | cantillāveram | cantillāverō |
| 2nd sg. | cantillās | cantillābās | cantillābis | cantillāvistī | cantillāverās | cantillāveris |
| 3rd sg. | cantillat | cantillābat | cantillābit | cantillāvit | cantillāverat | cantillāverit |
| 1st pl. | cantillāmus | cantillābāmus | cantillābimus | cantillāvimus | cantillāverāmus | cantillāverimus |
| 2nd pl. | cantillātis | cantillābātis | cantillābitis | cantillāvistis | cantillāverātis | cantillāveritis |
| 3rd pl. | cantillant | cantillābant | cantillābunt | cantillāvērunt cantillāvēre | cantillāverant | cantillāverint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | cantillem | cantillārem | cantillāverim | cantillāvissem |
| 2nd sg. | cantillēs | cantillārēs | cantillāverīs | cantillāvissēs |
| 3rd sg. | cantillet | cantillāret | cantillāverit | cantillāvisset |
| 1st pl. | cantillēmus | cantillārēmus | cantillāverīmus | cantillāvissēmus |
| 2nd pl. | cantillētis | cantillārētis | cantillāverītis | cantillāvissētis |
| 3rd pl. | cantillent | cantillārent | cantillāverint | cantillāvissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | cantillor | cantillābar | cantillābor |
| 2nd sg. | cantillāris cantillāre | cantillābāris cantillābāre | cantillāberis cantillābere |
| 3rd sg. | cantillātur | cantillābātur | cantillābitur |
| 1st pl. | cantillāmur | cantillābāmur | cantillābimur |
| 2nd pl. | cantillāminī | cantillābāminī | cantillābiminī |
| 3rd pl. | cantillantur | cantillābantur | cantillābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | cantiller | cantillārer |
| 2nd sg. | cantillēris cantillēre | cantillārēris cantillārēre |
| 3rd sg. | cantillētur | cantillārētur |
| 1st pl. | cantillēmur | cantillārēmur |
| 2nd pl. | cantillēminī | cantillārēminī |
| 3rd pl. | cantillentur | cantillārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | cantillā | cantillāre |
| pres. 2nd pl. | cantillāte | cantillāminī |
| fut. 2nd sg. | cantillātō | cantillātor |
| fut. 3rd sg. | cantillātō | cantillātor |
| fut. 2nd pl. | cantillātōte | — |
| fut. 3rd pl. | cantillantō | cantillantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | cantillāre | cantillārī |
| perfect infinitive | cantillāvisse | cantillātum esse |
| future infinitive | cantillātūrum esse | cantillātum īrī |
| present participle | cantillāns | — |
| perfect participle | — | cantillātus cantillāta, cantillātā, cantillātae, cantillātam, cantillātārum, cantillātās, cantillātī, cantillātōrum, cantillātōs |
| future participle | cantillātūrus cantillātūra, cantillātūrā, cantillātūrae, cantillātūram, cantillātūrārum, cantillātūrās, cantillātūre, cantillātūrī, cantillātūrīs, cantillātūrō, cantillātūrōrum, cantillātūrōs, cantillātūrum | cantillandus cantillanda, cantillandā, cantillandae, cantillandam, cantillandārum, cantillandās, cantillande, cantillandīs, cantillandōrum, cantillandōs |
gerundcantillandī, cantillandō, cantillandumsupinecantillātum, cantillātū
cantillo, āvi, ātum, 1,
I. v. dim. a. [canto], to sing low, to hum (post-class.;
perh. only in App.), App. M. 4, p. 146; id. Flor. 1, p. 342, 8; 3, p. 388, 13 al.Origins
From cantō (“to sing, make music”) + -illō (diminutive verb suffix), or back-formed from cantilēna.
Descendants
- Englishcantillate
- Italiancantillare