verbfirst conjugation, no perfect or supine stems
candificō
candificō (present infinitive candificāre)
Classical[kanˈdɪ.fɪ.koː]Ecclesiastical[kanˈdiː.fi.ko]
Meaning
- to make dazzlingly white
Conjugation conjugation 1 perfect
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | candificō | candificābam | candificābō | — | — | — |
| 2nd sg. | candificās | candificābās | candificābis | — | — | — |
| 3rd sg. | candificat | candificābat | candificābit | — | — | — |
| 1st pl. | candificāmus | candificābāmus | candificābimus | — | — | — |
| 2nd pl. | candificātis | candificābātis | candificābitis | — | — | — |
| 3rd pl. | candificant | candificābant | candificābunt | — | — | — |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | candificem | candificārem | — | — |
| 2nd sg. | candificēs | candificārēs | — | — |
| 3rd sg. | candificet | candificāret | — | — |
| 1st pl. | candificēmus | candificārēmus | — | — |
| 2nd pl. | candificētis | candificārētis | — | — |
| 3rd pl. | candificent | candificārent | — | — |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | candificor | candificābar | candificābor |
| 2nd sg. | candificāris candificāre | candificābāris candificābāre | candificāberis candificābere |
| 3rd sg. | candificātur | candificābātur | candificābitur |
| 1st pl. | candificāmur | candificābāmur | candificābimur |
| 2nd pl. | candificāminī | candificābāminī | candificābiminī |
| 3rd pl. | candificantur | candificābantur | candificābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | candificer | candificārer |
| 2nd sg. | candificēris candificēre | candificārēris candificārēre |
| 3rd sg. | candificētur | candificārētur |
| 1st pl. | candificēmur | candificārēmur |
| 2nd pl. | candificēminī | candificārēminī |
| 3rd pl. | candificentur | candificārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | candificā | candificāre |
| pres. 2nd pl. | candificāte | candificāminī |
| fut. 2nd sg. | candificātō | candificātor |
| fut. 3rd sg. | candificātō | candificātor |
| fut. 2nd pl. | candificātōte | — |
| fut. 3rd pl. | candificantō | candificantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | candificāre | candificārī |
| present participle | candificāns | — |
| future participle | — | candificandus |
gerundcandificandī, candificandō, candificandum
candĭfĭco, āre, v. a. candeo-facio,
I. to make dazzlingly white, Aug. Civ. Dei, 21, 7.
Origins
Proto-Indo-European *(s)kend-der. Proto-Italic *kandēō Latin candeō Proto-Indo-European *dʰeh₁- Proto-Indo-European *dʰeh₁k- Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *dʰh₁kyéti Proto-Italic *θakjō Proto-Italic *fakjō Latin faciō Latin candificō From candeō (“shine, glow”) + faciō (do, make).