LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

candidātus1

candidātus (feminine candidāta, neuter candidātum)
Classical[kan.dɪˈdaː.tʊs]Ecclesiastical[kan.diˈdaː.tus]

Meaning

  1. adjectivedressed in white

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativecandidātuscandidātacandidātum
genitivecandidātīcandidātaecandidātī
dativecandidātōcandidātaecandidātō
accusativecandidātumcandidātamcandidātum
ablativecandidātōcandidātācandidātō
vocativecandidātecandidātacandidātum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativecandidātīcandidātaecandidāta
genitivecandidātōrumcandidātārumcandidātōrum
dativecandidātīscandidātīscandidātīs
accusativecandidātōscandidātāscandidāta
ablativecandidātīscandidātīscandidātīs
vocativecandidātīcandidātaecandidāta

candĭdātus, a, um, adj. candidus, like albatus, atratus, from albus, ater.
I. In adj. uses,
A. Lit., clothed in white (only in Plaut. and in post-Aug. prose; Cic., Hor., and Plin. use albatus): aequius vos erat Candidatas venire hostiatasque, Plaut. Rud. 1, 5, 12: mastigia, id. Cas. 2, 8, 10; *Suet. Aug. 98; Prud. στεφ. 1, 67.—
B. Trop.: farinulentā cinere sordide candidati homunculi, App. M. 9, p. 222, 33; cf. candido.—
II. Subst.
A. candĭdātus. i, m., a candidate for office, because clothed in a glittering white toga; cf. Dict. of Antiq. (class. and freq.).
1. Lit.: praetorius, a candidate for the prœtorship, Cic. Mur. 27, 57: tribunicii, id. Q. Fr. 2, 14 (15), 4; Liv. 4, 6, 10: consulatus, Plin. Pan. 95 fin.; Suet. Caes. 24; id. Aug. 4: aedilitatis ac mox praeturae, id. Vesp. 2: quaesturae, id. Tib. 42: summae equestris gradus, i. e. praefecturae, id. Galb. 14: sacerdotiorum, Sen. Ben. 7, 28, 2.— From their obsequious demeanor towards the electors, called officiosissima natio candidatorum, Cic. Pis. 23, 55: improbitati irasci candidatorum, id. Mil. 16, 42: aedilitas alicui candidato data, Cic. Verr. 2, 5, 14, § 37: candidatus Caesaris, a candidate especially recommended by Cœsar, Vell. 2, 124, 4; cf. Suet. Caes. 41; id. Aug. 56; Tac. A. 1, 15.—Hence prov.: petis tamquam Caesaris candidatus, i. e. certain of the result, Quint. 6, 3, 62.—In the time of the emperors: candidati Principis, quœstors appointed by the emperor himself to read his speeches and rescripts, Dig. 1, 13; Sid. Ep. 2, 80; cf. Tac. A. 16, 27; Suet. Aug. 65; id. Tit. 6.—
2. Trop., he who strives after or aims at a thing, a candidate or a claimant of something (post-Aug.): candidatus non consulatus tantum, sed immortalitatis et gloriae, Plin. Pan. 63, 1: majus est opus atque praestantius, ad quod ipse (sc. orator) tendit, et cujus est velut candidatus, Quint. 12, 2, 27: Atticae eloquentiae, id. prooem. § 13: crucis, i. e. soon to suffer crucifixion, App. M. 1, p. 108: aeternitatis, Tert. Res Carn. 58: philosophiae, Symm. Ep. 1, 41.—
B. candĭdāta, ae, f., one who seeks or solicits an office, a candidate (rare and postAug.): sacerdotii, Quint. Decl. 252 fin.

Origins

From candidus (“white, shining, clear”) + -ātus.

In English words that came into English from candidātus

  • candidatecandidātus
noun · masculinesecond declension
candidātus2
candidātus m (genitive candidātī)
Classical[kan.dɪˈdaː.tʊs]Ecclesiastical[kan.diˈdaː.tus]

Meaning

  1. a candidate for the praetorship
  2. claimant, aspirant, one striving as a candidate

Declension

declension
formsingularplural
nominativecandidātuscandidātī
genitivecandidātīcandidātōrum
candidātuum
dativecandidātō
candidātuī
candidātīs
candidātibus
accusativecandidātumcandidātōs
ablativecandidātō
candidātū
candidātīs
candidātibus
vocativecandidātecandidātī

candĭdātus, ūs, m. id.,
I. a candidacy, Cod. Th. 6, 4, 21, § 1.

Origins

Nominalization of candidātus, since candidates for office wore a white toga.

Descendants
  • Catalancandidat
  • Englishcandidate
  • Frenchcandidat
  • Frenchcandidate
  • GermanKandidat
  • GermanCandidat
  • Italiancandidato
  • Occitancandidat
  • Portuguesecandidato
  • Portuguesecandidata
noun · masculinefourth declension
candidātus3
candidātus m (genitive candidātūs)
Classical[kan.dɪˈdaː.tʊs]Ecclesiastical[kan.diˈdaː.tus]

Meaning

  1. candidacy

Declension

declension
formsingularplural
nominativecandidātuscandidātūs
candidātī
genitivecandidātūs
candidātī
candidātuum
candidātōrum
dativecandidātuī
candidātō
candidātibus
candidātīs
accusativecandidātumcandidātūs
candidātōs
ablativecandidātū
candidātō
candidātibus
candidātīs
vocativecandidātus
candidāte
candidātūs
candidātī

Origins

Rebracketing of the above noun, see -ātus (forming abstract nouns).

Descendants
  • TranslingualCandidatus

Quick answers

What does candidātus mean in Latin?
candidātus, a adjective, means “dressed in white”.
How do you pronounce candidātus?
In classical Latin, [kan.dɪˈdaː.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [kan.diˈdaː.tus].