adjectivefirst/second-declension adjective
candidātus1
candidātus (feminine candidāta, neuter candidātum)
Classical[kan.dɪˈdaː.tʊs]Ecclesiastical[kan.diˈdaː.tus]
Meaning
- adjectivedressed in white
Latīnē defined in Latin in our graded readers
mīles cūstōs prīncipiscandidātus -ī (m) — in IVLIANVS III: Persia, ch. 17
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | candidātus | candidāta | candidātum |
| genitive | candidātī | candidātae | candidātī |
| dative | candidātō | candidātae | candidātō |
| accusative | candidātum | candidātam | candidātum |
| ablative | candidātō | candidātā | candidātō |
| vocative | candidāte | candidāta | candidātum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | candidātī | candidātae | candidāta |
| genitive | candidātōrum | candidātārum | candidātōrum |
| dative | candidātīs | candidātīs | candidātīs |
| accusative | candidātōs | candidātās | candidāta |
| ablative | candidātīs | candidātīs | candidātīs |
| vocative | candidātī | candidātae | candidāta |
candĭdātus, a, um, adj. candidus, like albatus, atratus, from albus, ater.
I. In adj. uses,
A. Lit., clothed in white (only in Plaut. and in post-Aug. prose;
Cic., Hor., and Plin. use albatus): aequius vos erat Candidatas venire hostiatasque, Plaut. Rud. 1, 5, 12: mastigia, id. Cas. 2, 8, 10; *Suet. Aug. 98; Prud. στεφ. 1, 67.—B. Trop.:
farinulentā cinere sordide candidati homunculi, App. M. 9, p. 222, 33; cf. candido.— II. Subst.
A. candĭdātus. i, m., a candidate for office, because clothed in a glittering white toga; cf. Dict. of Antiq. (class. and freq.).
1. Lit.:
praetorius, a candidate for the prœtorship, Cic. Mur. 27, 57: tribunicii, id. Q. Fr. 2, 14 (15), 4; Liv. 4, 6, 10: consulatus, Plin. Pan. 95 fin.; Suet. Caes. 24; id. Aug. 4: aedilitatis ac mox praeturae, id. Vesp. 2: quaesturae, id. Tib. 42: summae equestris gradus, i. e. praefecturae, id. Galb. 14: sacerdotiorum, Sen. Ben. 7, 28, 2.— From their obsequious demeanor towards the electors, called officiosissima natio candidatorum, Cic. Pis. 23, 55: improbitati irasci candidatorum, id. Mil. 16, 42: aedilitas alicui candidato data, Cic. Verr. 2, 5, 14, § 37: candidatus Caesaris, a candidate especially recommended by Cœsar, Vell. 2, 124, 4; cf. Suet. Caes. 41; id. Aug. 56; Tac. A. 1, 15.—Hence prov.: petis tamquam Caesaris candidatus, i. e. certain of the result, Quint. 6, 3, 62.—In the time of the emperors: candidati Principis, quœstors appointed by the emperor himself to read his speeches and rescripts, Dig. 1, 13; Sid. Ep. 2, 80; cf. Tac. A. 16, 27; Suet. Aug. 65; id. Tit. 6.—2. Trop., he who strives after or aims at a thing, a candidate or a claimant of something (post-Aug.):
candidatus non consulatus tantum, sed immortalitatis et gloriae, Plin. Pan. 63, 1: majus est opus atque praestantius, ad quod ipse (sc. orator) tendit, et cujus est velut candidatus, Quint. 12, 2, 27: Atticae eloquentiae, id. prooem. § 13: crucis, i. e. soon to suffer crucifixion, App. M. 1, p. 108: aeternitatis, Tert. Res Carn. 58: philosophiae, Symm. Ep. 1, 41.—B. candĭdāta, ae, f., one who seeks or solicits an office, a candidate (rare and postAug.):
sacerdotii, Quint. Decl. 252 fin.Origins
From candidus (“white, shining, clear”) + -ātus.
In English words that came into English from candidātus
- candidatecandidātus