adjective
bisulcilingua
bisulcilingua
Classical[bɪ.sʊɫ.kɪˈlɪŋ.ɡʷa]Ecclesiastical[bi.s̬ul̠ʲ.t͡ʃiˈliŋ.ɡʷa]
Meaning
- hypocritical, deceitful
bisulcilingua, quasi proserpens bestia
c. 194 BCE, Plautus, Poenulus 5.2.74
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | bisulcilingua | bisulcilinguae |
| genitive | bisulcilinguae | bisulcilinguārum |
| dative | bisulcilinguae | bisulcilinguīs |
| accusative | bisulcilinguam | bisulcilinguās |
| ablative | bisulcilinguā | bisulcilinguīs |
| vocative | bisulcilingua | bisulcilinguae |
bĭsulcĭlingua, ae, adj. bisulcuslingua,
I. with a cloven tongue; trop., of a hypocrite, a double-tongued, deceitful person:
bisulcilingua, quasi proserpens bestia, Plaut. Poen. 5, 2, 74.Origins
Compound of bisulcus (“two-furrowed”) + lingua (“tongue”) thus literally, “having a forked tongue”.