noun · masculinefourth declension
bīmātus
bīmātus m (genitive bīmātūs)
Classical[biːˈmaː.tʊs]Ecclesiastical[biˈmaː.tus]
Meaning
- An age of two years
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | bīmātus | bīmātūs |
| genitive | bīmātūs | bīmātuum |
| dative | bīmātuī | bīmātibus |
| accusative | bīmātum | bīmātūs |
| ablative | bīmātū | bīmātibus |
| vocative | bīmātus | bīmātūs |
bīmātus, ūs, m. bimus,
I. the age of two years (of animals and plants):
ante bimatum, Varr. R. R. 2, 5, 17; Col. 7, 3, 6; 7, 4, 4: (polypi) ultra bimatum non vivunt, Plin. 9, 30, 48, § 89; 11, 21, 24, § 73: neque his bimatu longior vita, id. 9, 30, 48, § 93.—Of children, Vulg. Matt. 2; 16.Origins
Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus, -tūs Latin -ātus Latin bīmātus From bīmus + -ātus.