adjectivethird-declension two-termination adjective
bilinguis
bilinguis (neuter bilingue)
Classical[bɪˈlɪŋ.ɡʷɪs]Ecclesiastical[biˈliŋ.ɡʷis]
Meaning
- two terminationDouble-tongued, two-tongued; speaking two languages; having two tongues.
- two terminationHypocritical, deceitful, false, treacherous.
- two terminationHaving a double meaning; allegorical.
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | bilinguis | bilinguis | bilingue |
| genitive | bilinguis | bilinguis | bilinguis |
| dative | bilinguī | bilinguī | bilinguī |
| accusative | bilinguem | bilinguem | bilingue |
| ablative | bilinguī | bilinguī | bilinguī |
| vocative | bilinguis | bilinguis | bilingue |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | bilinguēs | bilinguēs | bilinguia |
| genitive | bilinguium | bilinguium | bilinguium |
| dative | bilinguibus | bilinguibus | bilinguibus |
| accusative | bilinguīs bilinguēs | bilinguīs bilinguēs | bilinguia |
| ablative | bilinguibus | bilinguibus | bilinguibus |
| vocative | bilinguēs | bilinguēs | bilinguia |
bĭlinguis, e, adj. bis - lingua,
I. twotongued, double-tongued.
I. Lit., having two tongues; humorously, of voluptuous persons kissing, Plaut. Ps. 5, 1, 15; cf. id. Poen. 5, 4, 65.—
B. Transf.
1. Tibiae, with two keys, Varr. ap. Non. p. 229, 24.—
2. Speaking two languages: bilinguis δίγλωσσος, Gloss.: bilingues Bruttates Ennius dixit, quod Bruttii et Osce et Graece loqui soliti sint, Paul. ex Fest. p. 35 Müll.; cf. Commod. p. 350:
corvinus, Canusini more bilinguis, Hor. S. 1, 10, 30: sed jam bilingues erant, paulatim a domestico externo sermone degeneres, Curt. 7, 5, 29.— II. Trop.
A. Double-tongued, hypocritical, deceitful, false, treacherous:
tamquam proserpens bestia, est bilinguis et scelestus, Plaut. Pers. 2, 4, 28: edico prius, Ne duplicis habeatis linguas, ne ego bilinguis vos necem, id. Truc. 4, 3, 7 (cf. id. Poen. 5, 2, 74: bisulcilingua quasi proserpens bestia): quippe domum timet ambiguam Tyriosque bilinguis, Verg. A. 1, 661: homo, Phaedr. 2, 4, 25; Sil. 2, 56: os, Vulg. Prov. 8, 13: socii, Sil. 16, 157: insidiae, Claud. B. Gild. 284.— B. Fabulae, having a double meaning, allegorical, Arn. 5, p. 228.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
bilinguis e, adj.
bi-+lingua, two - tongued, speaking a jumble of languages: Canusini more, H. —Fig., double-tongued, hypocritical, false: Tyrii, V.
Origins
From bi- (“two-”) + lingua (“tongue”) + -is.
Descendants
- Catalanbilingüe
- Englishbilinguis
- Frenchbilingue
- Romanianbilingvfrom French bilingue
- Italianbilingue
- Portuguesebilingue
- Spanishbilingüe
- Englishbilingual
- Englishbi-lingual
- Germanbilingual
In English words that came into English from bilinguis
- bilingualbilinguis
- bilinguisbilinguis