LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

biiugus

biiugus (feminine biiuga, neuter biiugum)
Classical[ˈbɪ.jʊ.ɡʊs]Ecclesiastical[ˈbiː.ju.ɡus]

Meaning

  1. adjectivepertaining to two like members joined together, (especially with horses or draft animals): yoked in a pair
    Tum Pallās biiugīs fugientem Rhoetea praeter / trāicit. Hōc spatium tantumque morae fuit Īlō; / Īlō namque procul validam dērēxerat hastam, / quam medius Rhoeteus intercipit, optime Teuthrā, / tē fugiēns frātremque Tyrēn, currūque volūtus / caedit sēmianimis Rutulōrum calcibus arva.20 BCE, Publius Vergilius Maro, The Aeneid
    Biiugis erit nominativus hic biiugus: nam alias biiugibus faceret, si esset tertiae formae ab eo quod est 'hic biiugis, huius biiugis'.This biiugus might otherwise be called 'biiugibus', which in the nominative is 'biiugis', if I were advancing from the third form (read: third declension) which is (read: gives us) 'hic biiugis, huius biiugis'.Early 5th century CE, Maurus Servius Honoratus, In Vergilii Aeneidem commentarii

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativebiiugusbiiugabiiugum
genitivebiiugībiiugaebiiugī
dativebiiugōbiiugaebiiugō
accusativebiiugumbiiugambiiugum
ablativebiiugōbiiugābiiugō
vocativebiiugebiiugabiiugum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativebiiugībiiugaebiiuga
genitivebiiugōrumbiiugārumbiiugōrum
dativebiiugīsbiiugīsbiiugīs
accusativebiiugōsbiiugāsbiiuga
ablativebiiugīsbiiugīsbiiugīs
vocativebiiugībiiugaebiiuga

bĭjŭgus, a, um (contr. form bīgus, Manil. 5, 3; cf. also bĭjŭgis, e), adj. id.,
I. yoked two together (poet.): leones, Lucr. 2, 602; Verg. A. 10, 253: equi, Mart. 1, 13, 8: serpentes, Val. Fl. 7, 218: currus, drawn by two horses, Lucr. 5, 1299: temo, Stat. Th. 2, 723: certamen = bigarum, the contest with the bigae, Verg. A. 5, 144.—
II. Subst.: bĭ-jŭgi, ōrum, m. (sc. equi), two horses yoked abreast: telo Admonuit bijugos, Verg. A. 10, 587; 10, 399: desiluit Turnus bijugis, i. e. from his chariot drawn by two horses, id. ib. 10, 453.

Origins

  1. Proto-Indo-European*dwóh₁
  2. Proto-Indo-European*dwi-
  3. Proto-Italic*dwi-
  4. Latinbiiugus

Latin iugus Latin biiugus From bi- (“occurring twice, having two parts”) + iugus (“joined, yoked”).

Quick answers

What does biiugus mean in Latin?
biiugus, a adjective, means “pertaining to two like members joined together, (especially with horses or draft animals): yoked in a pair”.
How do you pronounce biiugus?
In classical Latin, [ˈbɪ.jʊ.ɡʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈbiː.ju.ɡus].
Where does biiugus come from?
Proto-Indo-European *dwóh₁ → Proto-Indo-European *dwi- → Proto-Italic *dwi- → Latin biiugus.