LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

beātulus

beātulus (feminine beātula, neuter beātulum)
Classical[beˈaː.tʊ.ɫʊs]Ecclesiastical[beˈaː.tu.lus]

Meaning

  1. adjectiveblessed

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativebeātulusbeātulabeātulum
genitivebeātulībeātulaebeātulī
dativebeātulōbeātulaebeātulō
accusativebeātulumbeātulambeātulum
ablativebeātulōbeātulābeātulō
vocativebeātulebeātulabeātulum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativebeātulībeātulaebeātula
genitivebeātulōrumbeātulārumbeātulōrum
dativebeātulīsbeātulīsbeātulīs
accusativebeātulōsbeātulāsbeātula
ablativebeātulīsbeātulīsbeātulīs
vocativebeātulībeātulaebeātula

bĕātŭlus, a, um,
I. adj. dim. [id.], as subst., the sainted fellow (iron.), Pers. 3, 103.

Origins

Proto-Indo-European *-lós Proto-Indo-European *-elós Proto-Italic *-elos Latin -ulus Latin beātulus From beātus + -ulus.

Quick answers

What does beātulus mean in Latin?
beātulus, a adjective, means “blessed”.
How do you pronounce beātulus?
In classical Latin, [beˈaː.tʊ.ɫʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [beˈaː.tu.lus].