LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

beātificus

beātificus (feminine beātifica, neuter beātificum)
Classical[be.aːˈtɪ.fɪ.kʊs]Ecclesiastical[be.aˈtiː.fi.kus]

Meaning

  1. adjectivethat makes happy
  2. adjectiveblessing, beatific

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativebeātificusbeātificabeātificum
genitivebeātificībeātificaebeātificī
dativebeātificōbeātificaebeātificō
accusativebeātificumbeātificambeātificum
ablativebeātificōbeātificābeātificō
vocativebeātificebeātificabeātificum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativebeātificībeātificaebeātifica
genitivebeātificōrumbeātificārumbeātificōrum
dativebeātificīsbeātificīsbeātificīs
accusativebeātificōsbeātificāsbeātifica
ablativebeātificīsbeātificīsbeātificīs
vocativebeātificībeātificaebeātifica

bĕātĭfĭcus, a, um, adj. id.,
I. blessing, making happy (post-class.), App. Doct. Plat. 1, p. 3, 29; Aug. Conf. 2, 5.

Origins

Proto-Italic *-fakos Latin -ficus Latin beātificus From beātus (“blissed, fortunate”) + -ficus (“-making”).

In English words that came into English from beātificus

  • beatificbeātificus

Quick answers

What does beātificus mean in Latin?
beātificus, a adjective, means “that makes happy; blessing, beatific”.
How do you pronounce beātificus?
In classical Latin, [be.aːˈtɪ.fɪ.kʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [be.aˈtiː.fi.kus].