LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

barbātus

barbātus (feminine barbāta, neuter barbātum)
Classical[barˈbaː.tʊs]Ecclesiastical[barˈbaː.tus]

Meaning

  1. adjectivebearded

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativebarbātus
barbātulus
barbāta
barbātula
barbātum
barbātulum
genitivebarbātī
barbātulī
barbātae
barbātulae
barbātī
barbātulī
dativebarbātō
barbātulō
barbātae
barbātulae
barbātō
barbātulō
accusativebarbātum
barbātulum
barbātam
barbātulam
barbātum
barbātulum
ablativebarbātō
barbātulō
barbātā
barbātulā
barbātō
barbātulō
vocativebarbāte
barbātule
barbāta
barbātula
barbātum
barbātulum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativebarbātī
barbātulī
barbātae
barbātulae
barbāta
barbātula
genitivebarbātōrum
barbātulōrum
barbātārum
barbātulārum
barbātōrum
barbātulōrum
dativebarbātīs
barbātulīs
barbātīs
barbātulīs
barbātīs
barbātulīs
accusativebarbātōs
barbātulōs
barbātās
barbātulās
barbāta
barbātula
ablativebarbātīs
barbātulīs
barbātīs
barbātulīs
barbātīs
barbātulīs
vocativebarbātī
barbātulī
barbātae
barbātulae
barbāta
barbātula

barbātus, a, um, adj. barba.
I. Having a beard, bearded.
A. Of men: dicere licebit Jovem semper barbatum, Apollinem semper imberbem, Cic. N. D. 1, 30, 83; 1, 36, 100: quos aut imberbes aut bene barbatos videtis, id. Cat. 2, 10, 22.—Poet. as a designation of age, Plaut. Cas. 2, 8, 25: equitare in harundine longā, Si quem delectet barbatum, i. e. an adult, * Hor. S. 2, 3, 249: sub Jove, sed Jove nondum barbato, i. e. in the earliest time, when Jupiter was yet young, Juv. 6, 16; 13, 56.—Hence,
2. Meton.
a. For a Roman of the olden time (in which the beard was not shaved, v. barba): aliquis mihi ab inferis excitandus est ex barbatis illis, non hac barbulā, sed illā horridā, quam in statuis antiquis et imaginibus videmus, Cic. Cael. 14, 33: unus aliquis ex barbatis illis, exemplum imperii veteris, imago antiquitatis, etc., id. Sest 8, 19: haec jam tum apud illos barbatos ridicula, credo, videbantur, id. Mur. 12, 26; id. Fin. 4, 23, 62: hic mos jam apud illos antiquos et barbatos fuit, id. Fragm. Or. II. pro Cornel. 18; Juv. 4, 103.—
b. A philosopher (since they wore long beards), Pers. 4, 1; Juv. 14, 12; cf. Hor. S. 1, 3, 133; and as subst. barbatus nudus, Mart. 14, 81.—
B. Of animals, fishes, etc., bearded: hirculus, Cat. 19, 16; also absol. barbatus, a goat, Phaedr. 4, 9, 10: mulli, Cic. Att. 2, 1, 7 (cf. id. Par. 5, 2, 28, and Plin. 9, 17, 30, § 64): aquila, a species of eagle, also called ossifraga, Plin. 10, 3, 3, § 11.—
II. Transf.
A. Of plants (cf. barba, II. A.), woolly, downy: nux, Plin. 19, 1, 2, § 14.—
B. Of other things: ne toga barbatos faciat vel paenula libros, i. e. wear out, make bearded, Mart. 14, 84.—
C. A cognomen of Lucius Corn. Scipio, Inscr.

Origins

  1. Proto-Indo-European*bʰers-?
  2. Proto-Indo-European*bʰardʰéh₂
  3. Proto-Italic*farðā
  4. Latinbarbātus

Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-tós Proto-Indo-European *-eh₂tos Proto-Italic *-ātos Latin -ātus Latin barbātus By surface analysis, barba (“beard”) + -ātus. Perhaps from Proto-Italic *farðātos. The same formation also occurs in Proto-Balto-Slavic *bardā́ˀtas: both are thus reconstructable back to Proto-Indo-European *bʰardʰéh₂tos (“bearded”). However, De Vaan concedes that both forms may have been separate innovations within their languages.

Ibero-Romance
  • Portuguesebarbado
  • Spanishbarbado
  • Galicianbarbado
Balkano-Romance
  • Romanianbărbat
  • Aromanianbãrbat
  • Istro-Romanianbărbåt
  • Megleno-Romanianbărbat
Italo-Romance
  • Italianbarbato
Borrowings
  • Englishbarbate
  • Greekβαρβάτος

In English words that came into English from barbātus

  • barbatebarbātus

Quick answers

What does barbātus mean in Latin?
barbātus, a adjective, means “bearded”.
How do you pronounce barbātus?
In classical Latin, [barˈbaː.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [barˈbaː.tus].
Where does barbātus come from?
Proto-Indo-European *bʰers-? → Proto-Indo-European *bʰardʰéh₂ → Proto-Italic *farðā → Latin barbātus.