LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

barbaricus

barbaricus (feminine barbarica, neuter barbaricum)
Classical[barˈba.rɪ.kʊs]Ecclesiastical[barˈbaː.ri.kus]

Meaning

  1. adjectivebarbaric

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativebarbaricusbarbaricabarbaricum
genitivebarbaricībarbaricaebarbaricī
dativebarbaricōbarbaricaebarbaricō
accusativebarbaricumbarbaricambarbaricum
ablativebarbaricōbarbaricābarbaricō
vocativebarbaricebarbaricabarbaricum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativebarbaricībarbaricaebarbarica
genitivebarbaricōrumbarbaricārumbarbaricōrum
dativebarbaricīsbarbaricīsbarbaricīs
accusativebarbaricōsbarbaricāsbarbarica
ablativebarbaricīsbarbaricīsbarbaricīs
vocativebarbaricībarbaricaebarbarica

barbărĭcus, a, um, adj., = βαρβαρικός [barbarus].
I. Foreign, strange, outlandish, barbarous, in opp. to Grecian or Roman (poet. and in post - Aug. prose).
A. In gen.: alae, Luc. 1, 476: sermo, Amm. 18, 2, 1: pyra, Plin. 15, 15, 16, § 56: equi, Veg. 6, 7, 1.—Hence,
2. Subst.: barbărĭcum, i, n.
a. A foreign land (post-class.): Albis in barbarico, longe ultra Rhenum est, Eutr. 7, 8; 9, 4; Spart. Sev. 47.—
b. Barbaricum appellatur clamor exercitus, quod eo genere barbari utantur, Paul. ex Fest. p. 31 Müll.—
B. Esp., of a particular country, in opp. to Greece or Rome.
1. Freq. for Phrygian (v. barbarus): astante ope barbaricā, Enn. ap. Cic. Tusc. 3, 19, 44 (Trag. v. 120 Müll.): vestes, Lucr. 2, 500: barbarico postes auro spoliisque superbi, Verg. A. 2, 504.—
2. (In the mouth of a Greek.) For Italian, Roman (only in Plaut.): urbes, Plaut. Capt. 4, 2, 104: lex, id. ib. 3, 1, 32: cenare lepide nitideque volo: nihil moror barbarico ritu esse, after the frugal manner of the ancient Romans, id. Cas. 3, 6, 19.—
3. For German, Germanic: nomina, Suet. Calig. 47.—
II. (Acc. to barbarus, II.) Rough, rude, unpolished (very rare): vita, Claud. Eutr. 2, 226. —Trop.: silva barbarica id est conseminea, Col. 11, 2, 83; cf. Mart. 3, 58, 5.—Hence, adv.
a. barbărĭcum, barbarously: barbaricum atque immane gemens, Sil. 12, 418.—
b. barbărĭcē, like a foreigner: barba barbarice demissa, Capitol. Ver. 10, § 6.

Origins

Borrowed from Ancient Greek βαρβαρικός (barbarikós).

Descendants
  • Catalanbarbàric
  • Englishbarbaricfrom Old French barbarique
  • Italianbarbarico
  • Portuguesebarbárico
  • Spanishbarbárico
  • Sicilianbarbàricu

Quick answers

What does barbaricus mean in Latin?
barbaricus, a adjective, means “barbaric”.
How do you pronounce barbaricus?
In classical Latin, [barˈba.rɪ.kʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [barˈbaː.ri.kus].