adjectivefirst/second-declension adjective
avītus1
avītus (feminine avīta, neuter avītum)
Classical[aˈwiː.tʊs]Ecclesiastical[aˈviː.tus]
Meaning
- adjectiverelationalgrandfatherly
- adjectiveancestral
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | avītus | avīta | avītum |
| genitive | avītī | avītae | avītī |
| dative | avītō | avītae | avītō |
| accusative | avītum | avītam | avītum |
| ablative | avītō | avītā | avītō |
| vocative | avīte | avīta | avītum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | avītī | avītae | avīta |
| genitive | avītōrum | avītārum | avītōrum |
| dative | avītīs | avītīs | avītīs |
| accusative | avītōs | avītās | avīta |
| ablative | avītīs | avītīs | avītīs |
| vocative | avītī | avītae | avīta |
ăvītus, a, um, adj. avus,
I. of or belonging to a grandfather, coming from a grandfather, ancestral.
I. Lit.:
paternae atque avitae possessiones, Cic. Agr. 2, 30, 81: bona paterna et avita, id. Cael. 14, 34: res patrita et avita, Cic. Verr. 1, 5, 13: patrita illa et avita philosophia, id. Tusc. 1, 19, 45: avitus ac patritus mos, Varr. ap. Non. p. 161, 5: leges avitae et patritae, id. ib.: hospitium, Cic. Fam. 13, 34: divitiae, Cat. 68, 121; so, res, Hor. S. 1, 6, 79: quae (pallium, sudarium etc.) palam soles habere tamquam avita, Cat. 25, 8: solium, Verg. A. 7, 169; Ov. M. 6, 650: fundus, Hor. C. 1, 12, 43: cellae, id. ib. 1, 37, 6: regnum, Cic. Imp. Pomp. 8, 12; Liv. 1, 15: sanguis, Prep. 3, 19, 37: nomen, Ov. M. 6, 239: umbrae, id. F.1, 43: nobilitas, Tac. A. 2, 38: spes, Plin. 9, 35, 58, § 117 et saep.—II. Transf. to animals:
asinus fortitudinem celeritatemque avitam refert, Col. 6, 37, 4: color, id. 6, 37, 4, § 7.—In gen., very old or ancient: merum, Ov. A. A. 2, 695.—Comp. and sup. not found; cf. Neue, Formenl. II. p. 230.—* Adv.: ăvītë;, from ancient times, Tert. adv. Val. 39 dub.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
avītus adj.
avus, of a grandfather, ancestral: possessiones: nomen, O.: solium, V.: malum, hereditary, L.: nobilitas, Ta.
Origins
From avus (“grandfather; ancestor, forebear”) + -ītus; but the details of the derivation, such as the provenance of the -ī-, are disputed. According to one analysis, found in Leumann 1977, the term is a "decasuative" formation built on the genitive singular case-form avī. De Vaan says it is "formed after marītus", and so apparently views the ending as analogical.
Descendants
- Italianavito
- Portugueseavito