LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

avītus1

avītus (feminine avīta, neuter avītum)
Classical[aˈwiː.tʊs]Ecclesiastical[aˈviː.tus]

Meaning

  1. adjectiverelationalgrandfatherly
  2. adjectiveancestral

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeavītusavītaavītum
genitiveavītīavītaeavītī
dativeavītōavītaeavītō
accusativeavītumavītamavītum
ablativeavītōavītāavītō
vocativeavīteavītaavītum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeavītīavītaeavīta
genitiveavītōrumavītārumavītōrum
dativeavītīsavītīsavītīs
accusativeavītōsavītāsavīta
ablativeavītīsavītīsavītīs
vocativeavītīavītaeavīta

ăvītus, a, um, adj. avus,
I. of or belonging to a grandfather, coming from a grandfather, ancestral.
I. Lit.: paternae atque avitae possessiones, Cic. Agr. 2, 30, 81: bona paterna et avita, id. Cael. 14, 34: res patrita et avita, Cic. Verr. 1, 5, 13: patrita illa et avita philosophia, id. Tusc. 1, 19, 45: avitus ac patritus mos, Varr. ap. Non. p. 161, 5: leges avitae et patritae, id. ib.: hospitium, Cic. Fam. 13, 34: divitiae, Cat. 68, 121; so, res, Hor. S. 1, 6, 79: quae (pallium, sudarium etc.) palam soles habere tamquam avita, Cat. 25, 8: solium, Verg. A. 7, 169; Ov. M. 6, 650: fundus, Hor. C. 1, 12, 43: cellae, id. ib. 1, 37, 6: regnum, Cic. Imp. Pomp. 8, 12; Liv. 1, 15: sanguis, Prep. 3, 19, 37: nomen, Ov. M. 6, 239: umbrae, id. F.1, 43: nobilitas, Tac. A. 2, 38: spes, Plin. 9, 35, 58, § 117 et saep.—
II. Transf. to animals: asinus fortitudinem celeritatemque avitam refert, Col. 6, 37, 4: color, id. 6, 37, 4, § 7.—In gen., very old or ancient: merum, Ov. A. A. 2, 695.—Comp. and sup. not found; cf. Neue, Formenl. II. p. 230.—* Adv.: ăvītë;, from ancient times, Tert. adv. Val. 39 dub.

Origins

From avus (“grandfather; ancestor, forebear”) + -ītus; but the details of the derivation, such as the provenance of the -ī-, are disputed. According to one analysis, found in Leumann 1977, the term is a "decasuative" formation built on the genitive singular case-form avī. De Vaan says it is "formed after marītus", and so apparently views the ending as analogical.

Descendants
  • Italianavito
  • Portugueseavito
proper noun · masculinesecond declension
Avītus2
Avītus m sg (genitive Avītī)
Classical[aˈwiː.tʊs]Ecclesiastical[aˈviː.tus]

Meaning

  1. A Roman cognomen — famously held by
  2. Gallonius Avitus, a Roman legate of Thrace

Declension

declension
formsingularplural
nominativeAvītus—
genitiveAvītī—
dativeAvītō—
accusativeAvītum—
ablativeAvītō—
vocativeAvīte—

Ăvītus, i, m.,
I. a Roman cognomen: A. Cluentius Avitus, Cic. Clu. 5, 11 sqq.

Origins

From avītus (“grandfather”).

Quick answers

What does avītus mean in Latin?
avītus, a adjective, means “grandfatherly; ancestral”.
How do you pronounce avītus?
In classical Latin, [aˈwiː.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [aˈviː.tus].