LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

āvellō

āvellō (present infinitive āvellere, perfect active āvulsī, supine āvulsum)
Classical[aːˈwɛl.loː]Ecclesiastical[aˈvɛl.lo]

Meaning

  1. to tear off or away; to wrest
  2. to pluck or rend off

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.āvellōāvellēbamāvellamāvulsīāvulseramāvulserō
2nd sg.āvellisāvellēbāsāvellēsāvulsistīāvulserāsāvulseris
3rd sg.āvellitāvellēbatāvelletāvulsitāvulseratāvulserit
1st pl.āvellimusāvellēbāmusāvellēmusāvulsimusāvulserāmusāvulserimus
2nd pl.āvellitisāvellēbātisāvellētisāvulsistisāvulserātisāvulseritis
3rd pl.āvelluntāvellēbantāvellentāvulsērunt
āvulsēre
āvulserantāvulserint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.āvellamāvelleremāvulserimāvulsissem
2nd sg.āvellāsāvellerēsāvulserīsāvulsissēs
3rd sg.āvellatāvelleretāvulseritāvulsisset
1st pl.āvellāmusāvellerēmusāvulserīmusāvulsissēmus
2nd pl.āvellātisāvellerētisāvulserītisāvulsissētis
3rd pl.āvellantāvellerentāvulserintāvulsissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.āvellorāvellēbarāvellar
2nd sg.āvelleris
āvellere
āvellēbāris
āvellēbāre
āvellēris
āvellēre
3rd sg.āvelliturāvellēbāturāvellētur
1st pl.āvellimurāvellēbāmurāvellēmur
2nd pl.āvelliminīāvellēbāminīāvellēminī
3rd pl.āvellunturāvellēbanturāvellentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.āvellarāvellerer
2nd sg.āvellāris
āvellāre
āvellerēris
āvellerēre
3rd sg.āvellāturāvellerētur
1st pl.āvellāmurāvellerēmur
2nd pl.āvellāminīāvellerēminī
3rd pl.āvellanturāvellerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.āvelleāvellere
pres. 2nd pl.āvelliteāvelliminī
fut. 2nd sg.āvellitōāvellitor
fut. 3rd sg.āvellitōāvellitor
fut. 2nd pl.āvellitōte—
fut. 3rd pl.āvelluntōāvelluntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveāvellereāvellī
perfect infinitiveāvulsisseāvulsum esse
future infinitiveāvulsūrum esseāvulsum īrī
present participleāvellēns—
perfect participle—āvulsus
āvulsa, āvulsā, āvulsae, āvulsam, āvulsārum, āvulsās, āvulse, āvulsīs, āvulsō, āvulsōrum, āvulsōs
future participleāvulsūrus
āvulsūra, āvulsūrā, āvulsūrae, āvulsūram, āvulsūrārum, āvulsūrās, āvulsūre, āvulsūrī, āvulsūrīs, āvulsūrō, āvulsūrōrum, āvulsūrōs, āvulsūrum
āvellendus
āvellundus, āvellenda, āvellendā, āvellendae, āvellendam, āvellendārum, āvellendās, āvellende, āvellendīs, āvellendōrum, āvellendōs
gerundāvellendī, āvellendō, āvellendumsupineāvulsum, āvulsū

ā-vello, velli or vulsi, vulsum or volsum, 3, v. a. (
I. pluperf. avellerat, Curt. 5, 6, 5; perf. avulsi, Luc. 9, 764), to tear off or away, to pull or rend off (syn.: abripio, eximo).
I. In gen. (class.): avellere tigna trabesque, to tear away planks and beams, Lucr. 6, 241: avolsaque saxa Montibus, the rocks rent from the mountains, id. 4, 141: avolsum umeris caput, Verg. A. 2, 558; so Ov. M. 3, 727; 2, 358: avolsos silices a montibus altis, Lucr. 5, 313: avolsus radicibus oculus, id. 3, 563: poma ex arboribus, si cruda sunt, vix avelluntur; si matura et cocta, decidunt, Cic. Sen. 19, 71; Cic. Verr. 2, 4, 49 fin.: Cum ripa simul avolsos ferat Aufidus acer, Hor. S. 1, 1, 58; 2, 8, 89: Avellit frondes, Ov. M. 2, 351: summitatem frondium ejus avulsit, Vulg. Ezech. 17, 4 al.: Ex eā avolsa postea Therasia, Plin. 4, 12, 23, § 70: Euboea avolsa Boeotiae, id. 4, 12, 21, § 63.—
II. Esp.
A. To take away by force, to tear away: rus ab aliquo, Ter. Eun. 3, 3, 14: pretium alicui, Hor. S. 1, 2, 104: fatale sacrato avellere templo Palladium, Verg. A. 2, 165: fundum emptori, Dig. 23, 7, 17; 40, 7, 3: avellamus eum ad nos, Vulg. Isa. 7, 6; so of carrying off the bride, Cat. 62, 21 Ellis.—
B. To separate from something by pulling, to part, to remove: aliquem de matris complexu avellere atque abstrahere, Cic. Font. 17: ab uberibus avellere, to wean, Vulg. Isa. 28, 9: ut sperem posse (eum) avelli, Ter. And. 3, 3, 21: Non potes avelli! simul, ah, simul ibimus, inquit, Ov. Tr. 1, 3, 81: complexu avolsus Iuli, Verg. A. 4, 616: ut avellerentur castris, Tac. A. 1, 44: se, to tear one's self away, Ter. Hec. 4, 1, 39.— And in pass. without the notion of violence, to withdraw: Et ipse avulsus est ab eis, Vulg. Luc. 22, 41 Tisch.—Trop.: aliquem a tanto errore, Cic. Off. 3, 4, 83.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₂ep
  2. Proto-Indo-European*h₂epó
  3. Proto-Italic*ap
  4. Latināvellō

Latin ab- Proto-Indo-European *welh₃- Proto-Indo-European *-né- Proto-Indo-European *wl̥néh₃ti Proto-Italic *welnō Latin vellō Latin āvellō From ab- + vellō.

Descendants
  • Italianavellere

Quick answers

What does āvellō mean in Latin?
āvellō, a verb, means “to tear off or away; to wrest; to pluck or rend off”.
What are the principal parts of āvellō?
āvellō, āvellere, āvulsī, āvulsum (third conjugation).
How do you pronounce āvellō?
In classical Latin, [aːˈwɛl.loː]; in ecclesiastical (church) Latin, [aˈvɛl.lo].
Where does āvellō come from?
Proto-Indo-European *h₂ep → Proto-Indo-European *h₂epó → Proto-Italic *ap → Latin āvellō.