noun · femininethird declension
auscultātiō
auscultātiō f (genitive auscultātiōnis)
Classical[au̯s.kʊɫˈtaː.ti.oː]Ecclesiastical[au̯s.kulˈtat.t͡si.o]
Meaning
- a listening
- obedience
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | auscultātiō | auscultātiōnēs |
| genitive | auscultātiōnis | auscultātiōnum |
| dative | auscultātiōnī | auscultātiōnibus |
| accusative | auscultātiōnem | auscultātiōnēs |
| ablative | auscultātiōne | auscultātiōnibus |
| vocative | auscultātiō | auscultātiōnēs |
auscultātĭo, ōnis, f. ausculto.
I. A listening, attending to:
auscultatio et publicorum secretorumque inquisitio, Sen. Tranq. 12.—II. An obeying:
Quid mihi scelesto tibi erat auscultatio? Plaut. Rud. 2, 6, 18.Origins
- Proto-Italic*auskoltā
- Latinauscultātiō
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin auscultātiō From auscultō + -tiō.
Descendants
- Englishauscultation
- Frenchauscultation
- Italianauscultazione
- Portugueseauscultação
- Romanianauscultație
- Spanishauscultación