LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

auscultātiō

auscultātiō f (genitive auscultātiōnis)
Classical[au̯s.kʊɫˈtaː.ti.oː]Ecclesiastical[au̯s.kulˈtat.t͡si.o]

Meaning

  1. a listening
  2. obedience

Declension

declension
formsingularplural
nominativeauscultātiōauscultātiōnēs
genitiveauscultātiōnisauscultātiōnum
dativeauscultātiōnīauscultātiōnibus
accusativeauscultātiōnemauscultātiōnēs
ablativeauscultātiōneauscultātiōnibus
vocativeauscultātiōauscultātiōnēs

auscultātĭo, ōnis, f. ausculto.
I. A listening, attending to: auscultatio et publicorum secretorumque inquisitio, Sen. Tranq. 12.—
II. An obeying: Quid mihi scelesto tibi erat auscultatio? Plaut. Rud. 2, 6, 18.

Origins

  1. Proto-Italic*auskoltā
  2. Latinauscultātiō

Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin auscultātiō From auscultō + -tiō.

Descendants
  • Englishauscultation
  • Frenchauscultation
  • Italianauscultazione
  • Portugueseauscultação
  • Romanianauscultație
  • Spanishauscultación

Quick answers

What does auscultātiō mean in Latin?
auscultātiō, a noun, means “a listening; obedience”.
What is the genitive of auscultātiō?
The genitive singular is auscultātiōnis. auscultātiō is feminine, third declension.
How do you pronounce auscultātiō?
In classical Latin, [au̯s.kʊɫˈtaː.ti.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [au̯s.kulˈtat.t͡si.o].
Where does auscultātiō come from?
Proto-Italic *auskoltā → Latin auscultātiō.