noun · neuterthird declension
augmen
augmen n (genitive augminis)
Classical[ˈau̯ɡ.mɛn]Ecclesiastical[ˈau̯ɡ.men]
Meaning
- neuterincrease, enlargement, augmentation, growth
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | augmen | augmina |
| genitive | augminis | augminum |
| dative | augminī | augminibus |
| accusative | augmen | augmina |
| ablative | augmine | augminibus |
| vocative | augmen | augmina |
augmen, ĭnis, n. augeo,
I. an increase, enlargement, augmentation, growth (only ante- and post-class.):
corporis, Lucr. 2, 495; 3, 268: Augmine vel grandi vel parvo, id. 1, 435: augmine donare, id. 2, 73; 5, 1307: magni augminis coluber, Arn. 7, p. 249.—In plur.: Sursus enim versus gignuntur et augmina (flammarum corpora) sumunt, Lucr. 2, 188: cum sumant augmina noctes, id. 5, 681; for Arn. 7, p. 231, v. augmentum fin.Origins
- Proto-Indo-European*h₂ewg-
- Proto-Indo-European*h₂éwgmn̥
- Latinaugmen
Inherited from Proto-Indo-European *h₂éwgmn̥. By surface analysis, augeō (“to greaten”) + -men.