noun · neutersecond declension
aucupium
aucupium n (genitive aucupiī or aucupī)
Meaning
- neuterwildfowling
- neuterplace where wildfowling is practised
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | aucupium | aucupia |
| genitive | aucupiī aucupī | aucupiōrum |
| dative | aucupiō | aucupiīs |
| accusative | aucupium | aucupia |
| ablative | aucupiō | aucupiīs |
| vocative | aucupium | aucupia |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- verborum aucupium or captatio
- minute, pedantic carping at words.
aucŭpĭum, ii, n. auceps,
I. bird-catching, fowling.
I. Lit.:
piscatu, aucupio, venatione, etc., Cic. Fin. 2, 8, 23; Pall. Dec. 6, 2: noctuae, id. Sept. 12.—Poet.: aucupium sagittarum, bird-taking with arrows, Att. ap. Cic. Fin. 5, 11, 32: harundine sumptā Faunus plumoso sum deus aucupio, Prop. 5, 2, 34; cf. Hermann. Opusc. III. p. 121.— Trop., a catching at, lying in wait for something: facere aucupium auribus, Plaut. Mil. 4, 1, 44 (cf. auceps and aucupor): hoc novum est aucupium, a new kind of fowling, new way of catching things, Ter. Eun. 2, 2, 16 (cf. the preced. verse, quaestus): aucupium delectationis, Cic. Or. 25, 84; 58, 197: aucupia verborum, a catching at words, quibbling; cf. auceps, id. Caecin. 23, 65: nomenclationis, Col. 3, 2, 31.—II. Meton. (abstr. for concr.), the birds caught: qui tot res in se habet egregias, Aucupium, omne genus piscis, etc., * Cat. 114, 3; Cels. 2, 26; Sen. Prov. 3.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
aucupium ī, n
auceps, bird-catching, fowling: hoc novomst aucupium, a new kind of fowling, T.: aucupia omne genus, game-birds, Ct.— Fig.: delectationis: verborum, a quibbling.
Origins
Proto-Indo-European *-(i)yós Proto-Italic *-ijos Proto-Italic *-ios Old Latin -ios Latin -iusnom. Latin -ium Latin aucupium From auceps (“bird-catcher, fowler”) + -ium. Compare aucupor (“to go bird-catching”).
Borrowings
- Italianaucupio
Italo-Dalmatian
- Istriotcoipo