LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

assūmō

assūmō (present infinitive assūmere, perfect active assūmpsī, supine assūmptum)
Classical[asˈsuː.moː]Ecclesiastical[asˈsuː.mo]

Meaning

  1. to take up, receive, adopt, accept, or assume

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.assūmōassūmēbamassūmamassūmpsīassūmpseramassūmpserō
2nd sg.assūmisassūmēbāsassūmēsassūmpsistīassūmpserāsassūmpseris
3rd sg.assūmitassūmēbatassūmetassūmpsitassūmpseratassūmpserit
assūmserit
1st pl.assūmimusassūmēbāmusassūmēmusassūmpsimusassūmpserāmusassūmpserimus
2nd pl.assūmitisassūmēbātisassūmētisassūmpsistisassūmpserātisassūmpseritis
3rd pl.assūmuntassūmēbantassūmentassūmpsērunt
assūmpsēre
assūmpserantassūmpserint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.assūmamassūmeremassūmpserimassūmpsissem
2nd sg.assūmāsassūmerēsassūmpserīsassūmpsissēs
3rd sg.assūmatassūmeretassūmpserit
assūmserit
assūmpsisset
1st pl.assūmāmusassūmerēmusassūmpserīmusassūmpsissēmus
2nd pl.assūmātisassūmerētisassūmpserītisassūmpsissētis
3rd pl.assūmantassūmerentassūmpserintassūmpsissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.assūmorassūmēbarassūmar
2nd sg.assūmeris
assūmere
assūmēbāris
assūmēbāre
assūmēris
assūmēre
3rd sg.assūmiturassūmēbāturassūmētur
1st pl.assūmimurassūmēbāmurassūmēmur
2nd pl.assūmiminīassūmēbāminīassūmēminī
3rd pl.assūmunturassūmēbanturassūmentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.assūmarassūmerer
2nd sg.assūmāris
assūmāre
assūmerēris
assūmerēre
3rd sg.assūmāturassūmerētur
1st pl.assūmāmurassūmerēmur
2nd pl.assūmāminīassūmerēminī
3rd pl.assūmanturassūmerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.assūmeassūmere
pres. 2nd pl.assūmiteassūmiminī
fut. 2nd sg.assūmitōassūmitor
fut. 3rd sg.assūmitōassūmitor
fut. 2nd pl.assūmitōte—
fut. 3rd pl.assūmuntōassūmuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveassūmereassūmī
perfect infinitiveassūmpsisseassūmptum esse
future infinitiveassūmptūrum esseassūmptum īrī
present participleassūmēns—
perfect participle—assūmptus
assūmpta, assūmptā, assūmptae, assūmptam, assūmptārum, assūmptās, assūmpte, assūmptī, assūmptīs, assūmptō, assūmptōrum, assūmptōs
future participleassūmptūrus
assūmptūra, assūmptūrā, assūmptūrae, assūmptūram, assūmptūrārum, assūmptūrās, assūmptūre, assūmptūrī, assūmptūrīs, assūmptūrō, assūmptūrōrum, assūmptūrōs, assūmptūrum
assūmendus
assūmundus, assūmenda, assūmendā, assūmendae, assūmendam, assūmendārum, assūmendās, assūmende, assūmendīs, assūmendōrum, assūmendōs, assūmunda, assūmundā, assūmundae, assūmundam, assūmundārum, assūmundās, assūmunde, assūmundī, assūmundīs, assūmundō, assūmundōrum, assūmundōs, assūmundum
gerundassūmendī, assūmendō, assūmendumsupineassūmptum, assūmptū

as-sūmo (ads-, Lachm., Halm, B. and K., Weissenb., K. and H.; ass-, Merk.), mpsi, mptum, 3, v. a.,
I. to take to or with one's self, to take up, receive, adopt, accept, take.
I. In gen.
A. Lit.: Plura sibi adsumunt quam de se corpora mittunt, Lucr. 2, 1124: cibus atque umor membris adsumitur intus, id. 4, 1091; so of nourishment, Cels. 1, 3; 5, 27, n. 17; Scrib. Comp. 200: numquam committet, ut id, quod alteri detraxerit, sibi adsumat, Cic. Off. 3, 5, 23: sacra Cereris adsumpta de Graeciā, id. Balb. 24, 55: socius et administer omnium consiliorum adsumitur Scaurus, Sall. J. 29, 2: eos in societatem consilii avunculi adsumunt, Liv. 2, 4, 2: adulescentes conscii adsumpti, id. ib.: in societatem armorum, id. 2, 22; so, in consilium, Plin. Ep. 3, 19; id. Pan. 8: in consortium, id. Ep. 7, 3: nec decet aliter filium adsumi, si adsumatur a principe, i. e. is adopted, id. ib. 7, 4; 8, 3: uxorem, id. ib. 83, 4: si rursum (uxor) adsumeretur, Tac. A. 12, 2: adsumptis duobus filiis ire perrexit, Vulg. Gen. 48, 1; ib. 2 Par. 23, 20: Tunc adsumpsit eum Diabolus, ib. Matt. 4, 5: adsumit Jesus Petrum, ib. Marc. 9, 1: quem (arietem) adsumens obtulit holocaustum pro filio, ib. Gen. 22, 13; ib. Lev. 14, 10 et saep.: in familiam nomenque, Tac. A. 1, 8 et saepe: cautum dignos adsumere, to take or choose as friends only those worthy of you, Hor. S. 1, 6, 51: adsumpsit Jesus duodecim, i. e. as his disciples, Vulg. Luc. 18, 31. —So of the assumption of our Lord to heaven: Dominus Jesus adsumptus est in caelum, Vulg. Marc. 16, 9; ib. Act. 1, 2.—
B. Trop.: libero tempore, omnis voluptas adsumenda est, omnis dolor repellendus, Cic. Fin. 1, 10, 33: laudem sibi ex aliquā re, id. Mur. 14, 31: ut acer equus pugnae adsumit amorem, Ov. M. 3, 705: omne quod sumatur in oratione, aut ex suā sumi vi atque naturā aut adsumi foris, Cic. de Or. 2, 39, 163: alii (loci) adsumuntur extrinsecus, id. Top. 2, 8; id. Planc. 23, 56 Wund.: orator tractationem orationis sibi adsumet, id. de Or. 1, 12, 54.—Also, like arrogare, to usurp, to claim, assume, arrogate: neque mihi quicquam assumpsi neque hodie adsumo, Cic. Fam. 1, 9, 17; Auct. ad Her. 1, 1: cogam Assumptumque patrem commentaque sacra fateri, Ov. M. 3, 558.—Of discourse, to take up, begin (eccl. Lat., after the Hebrew): At ille adsumptā parabolā suā ait, Vulg. Num. 23, 18; 23, 7; ib. Job, 27, 1; 29, 1.—
II. Esp.,
A. Sometimes, like accipio, without the idea of action, to receive, obtain: fetus Melliferarum apium sine membris corpora nasci, Et serosque pedes serasque assumere pennas, Ov. M. 15, 384: Qui sperant in Domino, adsument pennas sicut aquilae, Vulg. Isa. 40, 31: a ventis alimenta adsumere, Ov. M. 7, 79: illas assumere robora gentes, id. ib. 15, 421.—
B. To take in addition to, to add to: si quis aliam quoque artem sibi adsumpserit, Cic. de Or. 1, 50, 217; 1, 37, 170: aliquantum jam etiam noctis adsumo, id. Fam. 7, 23 fin.: ne qui postea adsumerentur, Liv. 21, 19: Butram tibi Septiciumque et Sabinum adsumam, Hor. Ep. 1, 5, 28.—
C. In logic, t. t., to add or join to a syllogism the minor proposition: Ea (propositio vera ac perspicua) est hujus modi: Si quo die Romae ista caedes facta est, ego Athenis eo die fui, in caede interesse non potui. Hoc quia perspicue verum est, nihil attinet approbari; quā re adsumi statim oportet hoc modo: fui autem Athenis eo die, Cic. Inv. 1, 36, 63; id. Div. 2, 51, 106; 2, 53, 108.—
D. In gram.: adsumpta verba.
a. Epithets, ἐπίθετα, Cic. Part. Or. 7. —
b. Figurative expressions, tropes, Quint. 10, 1, 121.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₂éd
  2. Proto-Italic*ad
  3. Proto-Italic*ad-
  4. Latinassūmō

Proto-Indo-European *upó Proto-Italic *supo Latin sub Latin sub- Proto-Indo-European *h₁em- Proto-Indo-European *-eti Proto-Indo-European *h₁émeti Proto-Italic *emō Latin emō Latin sūmō Latin assūmō From ad- + sūmō.

Descendants
  • Catalanassumir
  • Englishassume
  • Frenchassumer
  • Italianassumere
  • Portugueseassumir
  • Romanianasuma
  • Spanishasumir
  • Franco-Provençalassuendre
  • Galicianasumir

In English words that came into English from assūmō

  • assumeassūmō
  • assumptionassūmptiō
  • assumpsitassūmpsit
  • assumptioassūmptiō

Quick answers

What does assūmō mean in Latin?
assūmō, a verb, means “to take up, receive, adopt, accept, or assume”.
What are the principal parts of assūmō?
assūmō, assūmere, assūmpsī, assūmptum (third conjugation).
How do you pronounce assūmō?
In classical Latin, [asˈsuː.moː]; in ecclesiastical (church) Latin, [asˈsuː.mo].
Where does assūmō come from?
Proto-Indo-European *h₂éd → Proto-Italic *ad → Proto-Italic *ad- → Latin assūmō.
Which English words come from assūmō?
English words that go back to Latin assūmō include assume, assumption, assumpsit and assumptio.