noun · masculinefourth declension
assultus
assultus m (genitive assultūs)
Classical[asˈsʊɫ.tʊs]Ecclesiastical[asˈsul.tus]
Meaning
- masculinean assault
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | assultus | assultūs |
| genitive | assultūs | assultuum |
| dative | assultuī | assultibus |
| accusative | assultum | assultūs |
| ablative | assultū | assultibus |
| vocative | assultus | assultūs |
assultus (ads-), ūs, m. id.,
I. a leaping to or toward, an attack, assault:
locum variis adsultibus urget, Verg. A. 5, 442: adsultibus et velocitate corporum uti, Tac. A. 2, 21.Origins
- Proto-Indo-European*h₂éd
- Proto-Italic*ad
- Proto-Italic*ad-
- Latinassultus
Latin saliō Latin assiliō Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus Latin assultus From assiliō + -tus (forming action nouns).
Descendants
- Englishassaultfrom Old French assaut
- Frenchassautfrom Old French assaut
- Italianassalto
- Spanishasaltofrom Italian assalto