LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird (-iō variant) conjugation, suppletive

assuēfaciō

assuēfaciō (present infinitive assuēfacere, perfect active assuēfēcī, supine assuēfactum)
Classical[as.su.eːˈfa.ki.oː]Ecclesiastical[as.su.eˈfaː.t͡ʃi.o]

Meaning

  1. suppletivewith ablativeto accustom, habituate, inure to
    assuefacere aliqua re/ alicui rei/ad remget used to

Latīnē defined in Latin in our graded readers

cōnsuētūdine formātī
accustom, train
assuēfaciō -ere, -fēcī — in De Bello Gallico III, ch. 10

Conjugation

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.assuēfaciōassuēfaciēbamassuēfaciamassuēfēcīassuēfēceramassuēfēcerō
2nd sg.assuēfacisassuēfaciēbāsassuēfaciēsassuēfēcistīassuēfēcerāsassuēfēceris
3rd sg.assuēfacitassuēfaciēbatassuēfacietassuēfēcitassuēfēceratassuēfēcerit
1st pl.assuēfacimusassuēfaciēbāmusassuēfaciēmusassuēfēcimusassuēfēcerāmusassuēfēcerimus
2nd pl.assuēfacitisassuēfaciēbātisassuēfaciētisassuēfēcistisassuēfēcerātisassuēfēceritis
3rd pl.assuēfaciuntassuēfaciēbantassuēfacientassuēfēcērunt
assuēfēcēre
assuēfēcerantassuēfēcerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.assuēfaciamassuēfaceremassuēfēcerimassuēfēcissem
2nd sg.assuēfaciāsassuēfacerēsassuēfēcerīsassuēfēcissēs
3rd sg.assuēfaciatassuēfaceretassuēfēceritassuēfēcisset
1st pl.assuēfaciāmusassuēfacerēmusassuēfēcerīmusassuēfēcissēmus
2nd pl.assuēfaciātisassuēfacerētisassuēfēcerītisassuēfēcissētis
3rd pl.assuēfaciantassuēfacerentassuēfēcerintassuēfēcissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.assuēfīōassuēfīēbamassuēfīam
2nd sg.assuēfīsassuēfīēbāsassuēfīēs
3rd sg.assuēfitassuēfīēbatassuēfīet
1st pl.assuēfīmusassuēfīēbāmusassuēfīēmus
2nd pl.assuēfītisassuēfīēbātisassuēfīētis
3rd pl.assuēfīuntassuēfīēbantassuēfīent
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.assuēfīamassuēfierem
2nd sg.assuēfīāsassuēfierēs
3rd sg.assuēfīatassuēfieret
1st pl.assuēfīāmusassuēfierēmus
2nd pl.assuēfīātisassuēfierētis
3rd pl.assuēfīantassuēfierent
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.assuēfaceassuēfī
pres. 2nd pl.assuēfaciteassuēfīte
fut. 2nd sg.assuēfacitōassuēfītō
fut. 3rd sg.assuēfacitōassuēfītō
fut. 2nd pl.assuēfacitōteassuēfītōte
fut. 3rd pl.assuēfaciuntōassuēfīuntō
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveassuēfacereassuēfierī
perfect infinitiveassuēfēcisseassuēfactum esse
future infinitiveassuēfactūrum esseassuēfactum īrī
present participleassuēfaciēns—
perfect participle—assuēfactus
assuēfacta, assuēfactā, assuēfactae, assuēfactam, assuēfactārum, assuēfactās, assuēfacte, assuēfactī, assuēfactīs, assuēfactō, assuēfactōrum, assuēfactōs
future participleassuēfactūrus
assuēfactūra, assuēfactūrā, assuēfactūrae, assuēfactūram, assuēfactūrārum, assuēfactūrās, assuēfactūre, assuēfactūrī, assuēfactūrīs, assuēfactūrō, assuēfactūrōrum, assuēfactūrōs, assuēfactūrum
assuēfaciendus
assuēfaciundus, assuēfacienda, assuēfaciendā, assuēfaciendae, assuēfaciendam, assuēfaciendārum, assuēfaciendās, assuēfaciende, assuēfaciendīs, assuēfaciendōrum, assuēfaciendōs
gerundassuēfaciendī, assuēfaciendō, assuēfaciendumsupineassuēfactum, assuēfactū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

assuefactus or assuetus aliqua re
accustomed to a thing.

assŭē-făcĭo (ads-, B. and K., Halm., Weissenb., Dinter), fēci, factum, 3, v. a. assuetus,
I. to use or accustom to something, to habituate, inure; constr., in Cicero's time, with abl.; later, with dat. or ad, with in with abl., and with inf. (cf. assuesco).
a. With abl.: aliquem puro sermone adsuefacere, Cic. Brut. 59, 213; so id. de Or. 3, 10, 39: alicujus rei exercitatione adsuefactus, id. Cat. 2, 5: armis, id. Brut. 2, 7; id. Fam. 4, 13, 3: nullo officio aut disciplinā adsuefactus, Caes. B. G. 4, 1: quodam genere pugnae adsuefacti, id. B. C. 1, 44: eruditus et adsuefactus alienis experimentis, Tac. Or. 34.—
b. With dat.: operi, Liv. 24, 48: corvus adsuefactus sermoni, Plin. 10, 43, 60, § 121; so Val. Max. 8, 7, ext. 15: parvulos probitati, modestiae, Tac. Or. 29: non luxui aut voluptatibus, id. A. 12, 5: quorum moribus, id. ib. 12, 10: aliquem lanificio, Suet. Aug. 64.—
c. With ad: ad supplicia patrum plebem adsuefacere, Liv. 3, 52 fin.—
d. With in with abl. (eccl. Lat.): homo adsuetus in verbis, Vulg. Eccli. 23, 20; ib. Jer. 2, 24.—
e. With inf.: Caesar (ceteras nationes) domuit, imperio populi Romani parere adsuefecit, Cic. Prov. Cons. 13 fin.: equos eodem remanere vestigio adsuefaciunt, Caes. B. G. 4, 2: parva momenta levium certaminum adsuefaciebant militem paenitere, etc., Liv. 22, 12.

Origins

Proto-Indo-European *dʰeh₁- Proto-Indo-European *dʰeh₁k- Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *dʰh₁kyéti Proto-Italic *θakjō Proto-Italic *fakjō Latin faciō Latin assuēfaciō From assuēscō + faciō.

Descendants
  • Italianassuefare

Quick answers

What does assuēfaciō mean in Latin?
assuēfaciō, a verb, means “to accustom, habituate, inure to”.
What are the principal parts of assuēfaciō?
assuēfaciō, assuēfacere, assuēfēcī (third (-iō variant) conjugation, suppletive).
How do you pronounce assuēfaciō?
In classical Latin, [as.su.eːˈfa.ki.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [as.su.eˈfaː.t͡ʃi.o].