verbthird (-iō variant) conjugation, suppletive
assuēfaciō
assuēfaciō (present infinitive assuēfacere, perfect active assuēfēcī, supine assuēfactum)
Classical[as.su.eːˈfa.ki.oː]Ecclesiastical[as.su.eˈfaː.t͡ʃi.o]
Meaning
- suppletivewith ablativeto accustom, habituate, inure to
assuefacere aliqua re/ alicui rei/ad rem
get used to
Latīnē defined in Latin in our graded readers
Conjugation
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | assuēfaciō | assuēfaciēbam | assuēfaciam | assuēfēcī | assuēfēceram | assuēfēcerō |
| 2nd sg. | assuēfacis | assuēfaciēbās | assuēfaciēs | assuēfēcistī | assuēfēcerās | assuēfēceris |
| 3rd sg. | assuēfacit | assuēfaciēbat | assuēfaciet | assuēfēcit | assuēfēcerat | assuēfēcerit |
| 1st pl. | assuēfacimus | assuēfaciēbāmus | assuēfaciēmus | assuēfēcimus | assuēfēcerāmus | assuēfēcerimus |
| 2nd pl. | assuēfacitis | assuēfaciēbātis | assuēfaciētis | assuēfēcistis | assuēfēcerātis | assuēfēceritis |
| 3rd pl. | assuēfaciunt | assuēfaciēbant | assuēfacient | assuēfēcērunt assuēfēcēre | assuēfēcerant | assuēfēcerint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | assuēfaciam | assuēfacerem | assuēfēcerim | assuēfēcissem |
| 2nd sg. | assuēfaciās | assuēfacerēs | assuēfēcerīs | assuēfēcissēs |
| 3rd sg. | assuēfaciat | assuēfaceret | assuēfēcerit | assuēfēcisset |
| 1st pl. | assuēfaciāmus | assuēfacerēmus | assuēfēcerīmus | assuēfēcissēmus |
| 2nd pl. | assuēfaciātis | assuēfacerētis | assuēfēcerītis | assuēfēcissētis |
| 3rd pl. | assuēfaciant | assuēfacerent | assuēfēcerint | assuēfēcissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | assuēfīō | assuēfīēbam | assuēfīam |
| 2nd sg. | assuēfīs | assuēfīēbās | assuēfīēs |
| 3rd sg. | assuēfit | assuēfīēbat | assuēfīet |
| 1st pl. | assuēfīmus | assuēfīēbāmus | assuēfīēmus |
| 2nd pl. | assuēfītis | assuēfīēbātis | assuēfīētis |
| 3rd pl. | assuēfīunt | assuēfīēbant | assuēfīent |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | assuēfīam | assuēfierem |
| 2nd sg. | assuēfīās | assuēfierēs |
| 3rd sg. | assuēfīat | assuēfieret |
| 1st pl. | assuēfīāmus | assuēfierēmus |
| 2nd pl. | assuēfīātis | assuēfierētis |
| 3rd pl. | assuēfīant | assuēfierent |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | assuēface | assuēfī |
| pres. 2nd pl. | assuēfacite | assuēfīte |
| fut. 2nd sg. | assuēfacitō | assuēfītō |
| fut. 3rd sg. | assuēfacitō | assuēfītō |
| fut. 2nd pl. | assuēfacitōte | assuēfītōte |
| fut. 3rd pl. | assuēfaciuntō | assuēfīuntō |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | assuēfacere | assuēfierī |
| perfect infinitive | assuēfēcisse | assuēfactum esse |
| future infinitive | assuēfactūrum esse | assuēfactum īrī |
| present participle | assuēfaciēns | — |
| perfect participle | — | assuēfactus assuēfacta, assuēfactā, assuēfactae, assuēfactam, assuēfactārum, assuēfactās, assuēfacte, assuēfactī, assuēfactīs, assuēfactō, assuēfactōrum, assuēfactōs |
| future participle | assuēfactūrus assuēfactūra, assuēfactūrā, assuēfactūrae, assuēfactūram, assuēfactūrārum, assuēfactūrās, assuēfactūre, assuēfactūrī, assuēfactūrīs, assuēfactūrō, assuēfactūrōrum, assuēfactūrōs, assuēfactūrum | assuēfaciendus assuēfaciundus, assuēfacienda, assuēfaciendā, assuēfaciendae, assuēfaciendam, assuēfaciendārum, assuēfaciendās, assuēfaciende, assuēfaciendīs, assuēfaciendōrum, assuēfaciendōs |
gerundassuēfaciendī, assuēfaciendō, assuēfaciendumsupineassuēfactum, assuēfactū
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- assuefactus or assuetus aliqua re
- accustomed to a thing.
assŭē-făcĭo (ads-, B. and K., Halm., Weissenb., Dinter), fēci, factum, 3, v. a. assuetus,
I. to use or accustom to something, to habituate, inure; constr., in Cicero's time, with abl.; later, with dat. or ad, with in with abl., and with inf. (cf. assuesco).
a. With abl.:
aliquem puro sermone adsuefacere, Cic. Brut. 59, 213; so id. de Or. 3, 10, 39: alicujus rei exercitatione adsuefactus, id. Cat. 2, 5: armis, id. Brut. 2, 7; id. Fam. 4, 13, 3: nullo officio aut disciplinā adsuefactus, Caes. B. G. 4, 1: quodam genere pugnae adsuefacti, id. B. C. 1, 44: eruditus et adsuefactus alienis experimentis, Tac. Or. 34.—b. With dat.:
operi, Liv. 24, 48: corvus adsuefactus sermoni, Plin. 10, 43, 60, § 121; so Val. Max. 8, 7, ext. 15: parvulos probitati, modestiae, Tac. Or. 29: non luxui aut voluptatibus, id. A. 12, 5: quorum moribus, id. ib. 12, 10: aliquem lanificio, Suet. Aug. 64.—c. With ad:
ad supplicia patrum plebem adsuefacere, Liv. 3, 52 fin.—d. With in with abl. (eccl. Lat.):
homo adsuetus in verbis, Vulg. Eccli. 23, 20; ib. Jer. 2, 24.—e. With inf.:
Caesar (ceteras nationes) domuit, imperio populi Romani parere adsuefecit, Cic. Prov. Cons. 13 fin.: equos eodem remanere vestigio adsuefaciunt, Caes. B. G. 4, 2: parva momenta levium certaminum adsuefaciebant militem paenitere, etc., Liv. 22, 12.Origins
Proto-Indo-European *dʰeh₁- Proto-Indo-European *dʰeh₁k- Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *dʰh₁kyéti Proto-Italic *θakjō Proto-Italic *fakjō Latin faciō Latin assuēfaciō From assuēscō + faciō.
Descendants
- Italianassuefare