verbfirst conjugation
assimulō
assimulō (present infinitive assimulāre, perfect active assimulāvī, supine assimulātum)
Classical[asˈsɪ.mʊ.ɫoː]Ecclesiastical[asˈsiː.mu.lo]
assimulātus perf. pass. ptcp.
Meaning
- to consider as similar, make similar, assimilate
- to consider as similar, compare
- to represent something that is not as real; imitate, counterfeit, pretend, feign, simulate
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | assimulō | assimulābam | assimulābō | assimulāvī | assimulāveram | assimulāverō assimulārō |
| 2nd sg. | assimulās | assimulābās | assimulābis | assimulāvistī assimulāstī | assimulāverās assimulārās | assimulāveris |
| 3rd sg. | assimulat | assimulābat | assimulābit | assimulāvit | assimulāverat assimulārat | assimulāverit assimulārit |
| 1st pl. | assimulāmus | assimulābāmus | assimulābimus | assimulāvimus | assimulāverāmus | assimulāverimus assimulārimus |
| 2nd pl. | assimulātis | assimulābātis | assimulābitis | assimulāvistis assimulāstis | assimulāverātis assimulārātis | assimulāveritis assimulāritis |
| 3rd pl. | assimulant | assimulābant | assimulābunt | assimulāvērunt assimulāvēre, assimulārunt | assimulāverant assimulārant | assimulāverint assimulārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | assimulem | assimulārem | assimulāverim assimulārim | assimulāvissem assimulāssem |
| 2nd sg. | assimulēs | assimulārēs | assimulāverīs | assimulāvissēs assimulāssēs |
| 3rd sg. | assimulet | assimulāret | assimulāverit assimulārit | assimulāvisset assimulāsset |
| 1st pl. | assimulēmus | assimulārēmus | assimulāverīmus assimulārīmus | assimulāvissēmus assimulāssēmus |
| 2nd pl. | assimulētis | assimulārētis | assimulāverītis assimulārītis | assimulāvissētis assimulāssētis |
| 3rd pl. | assimulent | assimulārent | assimulāverint assimulārint | assimulāvissent assimulāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | assimulor | assimulābar | assimulābor |
| 2nd sg. | assimulāris assimulāre | assimulābāris assimulābāre | assimulāberis assimulābere |
| 3rd sg. | assimulātur | assimulābātur | assimulābitur |
| 1st pl. | assimulāmur | assimulābāmur | assimulābimur |
| 2nd pl. | assimulāminī | assimulābāminī | assimulābiminī |
| 3rd pl. | assimulantur | assimulābantur | assimulābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | assimuler | assimulārer |
| 2nd sg. | assimulēris assimulēre | assimulārēris assimulārēre |
| 3rd sg. | assimulētur | assimulārētur |
| 1st pl. | assimulēmur | assimulārēmur |
| 2nd pl. | assimulēminī | assimulārēminī |
| 3rd pl. | assimulentur | assimulārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | assimulā | assimulāre |
| pres. 2nd pl. | assimulāte | assimulāminī |
| fut. 2nd sg. | assimulātō | assimulātor |
| fut. 3rd sg. | assimulātō | assimulātor |
| fut. 2nd pl. | assimulātōte | — |
| fut. 3rd pl. | assimulantō | assimulantor |
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | assimulāre | assimulārī |
| perfect infinitive | assimulāvisse assimulāsse | assimulātum esse |
| future infinitive | assimulātūrum esse | assimulātum īrī |
| present participle | assimulāns | — |
| perfect participle | — | assimulātus assimulāta, assimulātā, assimulātae, assimulātam, assimulātārum, assimulātās, assimulātī, assimulātōrum, assimulātōs |
| future participle | assimulātūrus assimulātūra, assimulātūrā, assimulātūrae, assimulātūram, assimulātūrārum, assimulātūrās, assimulātūre, assimulātūrī, assimulātūrīs, assimulātūrō, assimulātūrōrum, assimulātūrōs, assimulātūrum | assimulandus assimulanda, assimulandā, assimulandae, assimulandam, assimulandārum, assimulandās, assimulande, assimulandīs, assimulandōrum, assimulandōs |
gerundassimulandī, assimulandō, assimulandumsupineassimulātum, assimulātū
as-sĭmŭlo (adsĭmŭlo, Ritschl, Lachmann, Fleck., B. and K., Rib., Halm in Tac.; assĭmŭlo, Merk.; adsĭmĭlo, Halm in Quint., Tisch.), āvi, ātum, 1, v. a. and n.
I. Lit., to make one thing like another, to consider as similar, to compare (in the class. period rare):
Linquitur, ut totis animalibus adsimulentur, that they are like complete animals, Lucr. 2, 914: nolite ergo adsimulari iis, be like them, Vulg. Matt. 6, 8; 7, 24: simile ex specie comparabili aut ex conferundā atque adsimulandā naturā judicatur, Cic. Inv. 1, 28, 42: pictor, perceptā semel imitandi ratione, adsimulabit quidquid acceperit, Quint. 7, 10, 9: nec cohibere parietibus deos neque in ullam humani oris speciem adsimulare, Tac. G. 9: convivia assimulare freto, Ov. M. 5, 6: formam totius Britanniae bipenni adsimulavere, Tac. Agr. 10; so id. A. 1, 28; 15, 39: os longius illi adsimulat porcum, Claud. Eid. 2, 6: cui adsimilāstis me, Vulg. Isa. 46, 5; ib. Marc. 4, 30: quam (naturam) Gadareus primus adsimulāsse aptissime visus est, to have designated by very suitable comparisons, Suet. Tib. 57. —II. To represent something that is not, as real, to imitate, counterfeit, to pretend, to feign, simulate; constr. usu. with acc.; ante - class. with inf., acc. and inf., or with quasi; v. assimilis (mostly poet. or in post - Aug. prose).
(a). With acc.:
has bene ut adsimules nuptias, Ter. And. 1, 1, 141: clipeumque jubasque Divini adsimulat capitis, Verg. A. 10, 639: Assimulavit anum, Ov. M. 14, 656: odium cum conjuge falsum Phasias assimulat, id. ib. 7, 298: fictos timores, Sil. 7, 136: sermonem humanum, Plin. 8, 30, 44, § 106: me sic adsimulabam, quasi stolidum, Plaut. Ep. 3, 3, 40: se laetum, Ter. Heaut. 5, 1, 15: amicum me, id. Phorm. 1, 2, 78.—(b). With simple inf.: furere adsimulavit, Pac. ap. Cic. Off. 3, 26, 98:
amare, Plaut. Cist. 1, 1, 98.—(g). With acc. and inf.:
ego me adsimulem insanire, Plaut. Men. 5, 2, 79: adsimulet se Tuam esse uxorem, id. Mil. 3, 1, 195: Nempe ut adsimulem me amore istius differri, id. ib. 4, 4, 27; id. Poen. 3, 1, 57; id. Truc. 2, 4, 36; 2, 5, 11; 2, 5, 19: venire me adsimulabo, Ter. And. 4, 3, 20; id. Phorm. 5, 6, 53 al.—(d). With quasi:
adsimulato quasi hominem quaesiveris, Plaut. Ep. 2, 2, 11: Ad. Ita nos adsimulabimus. Co. Sed ita adsimulatote, quasi ego sim peregrinus, id. Poen. 3, 2, 23; id. Stich. 1, 2, 27: adsimulabo quasi nunc exeam, Ter. Eun. 3, 2, 8.—And absol.: Obsecro, Quid si adsimulo, satin est? Ter. Phorm. 1, 4, 33.—!*? The much-discussed question, whether adsimilo or adsimulo is the best orthog. (cf. Gron. Diatr. Stat. c. 6, p. 72 sq., and Hand ad h. l.; Quint. 7, 10, 9 Spald.; id. 10, 2, 11 Frotscher; Suet. Tib. 57 Bremi; Tac. G. 9 Passow; id. Agr. 10 Walch; Bessel, Misc. Phil. Crit. 1, 5 al.), is perh. solved in the foll. remarks: Such is the affinity of the sound of ŭ and ĭ in Lat., that when they stand in two successive syllables, separated by the semivowel l, the u is accommodated to the i. Thus, from consŭl arises consĭlĭum; from exsŭl, exsĭlĭum; from famŭl, famĭlĭa; so the terminations ĭlis and ŭlus, not ŭlis and ĭlus (these few, mutĭlus, nubĭlus, pumĭlus, rutĭlus, appear to be founded in the u of the first syllable; but for the heteroclites gracila, sterila, etc., a nom. sing. gracilus, sterilus, etc., is no more needed than for Bacchanal orum, a nom. Bacchanalium, and for carioras, Manil. ap. Varr. L. L. 7, § 28 MSS., a form cariorus, a, um); and so it is also explained, that from the orig. facul and difficul arose faculter, facultas; difficulter, difficultas; not facŭlis, facŭliter, facŭlītas; difficŭlis, difficŭlĭter, difficŭlĭtas; but facilis, faciliter, facilitas; difficilis, difficiliter, difficilitas. This principle, applied to the derivatives of simul, shows the correctness of the orthography simulo, simulatio, simulator, with similis, similitudo, similitas; adsimulo, adsimulatio, adsimulator, with adsimilis; dissimulo, dissimulatio, dissimulator, with dissimilis and dissimilitudo, etc.; cf. Diom. p. 362 P.: Similo non dicimus, sed similis est. Sane dixerunt auctores simulat per u, hoc est ὁμοιάζει. But since the copyists knew that the more rare signif. of making like was not generically connected in the words simulare and adsimulare with the more usual one of imitating, dissembling, they wrote, where the former was required, similo, adsimilo, and gave occasion thereby to the entirely unfounded supposition that the ancients wrote, for the signif. making like, similo, adsimilo; for that of imitating, feigning, simulo, adsimulo Fr.—Hence, assĭmŭlātus (ads-), a, um, P. a. A. Made similar, similar, like:
totis mortalibus adsimulata Ipsa quoque ex aliis debent constare elementis, Lucr. 2, 980: montibus adsimulata Nubila, id. 6, 189: litterae lituraeque omnes adsimulatae, Cic. Verr. 2, 2, 77: Italia folio querno adsimulata, Plin. 3, 5, 6, § 43: phloginos ochrae Atticae adsimulata, id. 37, 10, 66, § 179: favillae adsimilatus, Vulg. Job, 30, 19: adsimilatus Filio Dei, ib. Heb. 7, 3.—B. Imitated, i. e. feigned, pretended, dissembled:
familiaritas adsimulata, Cic. Clu. 13: virtus, id. Cael. 6, 14: adsimulatā castrorum consuetudine, Nep. Eum. 9, 4: alia vera, alia adsimulata, Liv. 26, 19: minus sanguinis ac virium declamationes habent quam orationes, quod in illis vera, in his adsimilata materia est, Quint. 10, 2, 12; 9, 2, 31 al.—Comp., sup., and adv. not in use.—* assĭmŭlanter (ads-), adv. (qs. from the P. a. assimulans, which is not found), in a similar manner: dicta haec, Nigid. ap. Non. p. 40, 25.Origins
- Proto-Indo-European*h₂éd
- Proto-Italic*ad
- Proto-Italic*ad-
- Latinassimulō
Proto-Indo-European *sem- Proto-Indo-European *sem-h₂-lo- Proto-Italic *semalis Latin similis Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin simulō Latin assimulō From ad- + simulō (“copy, imitate”).
Descendants
- Catalanassimilar
- Englishassimilate
- Frenchassimiler
- Romanianasimilafrom French assimiler
- Italianassomigliare
- Italianassimilare
- Occitanassimilar
- Englishassemblefrom Old French asembler
- Frenchassemblerfrom Old French asembler
- Italianassembrarefrom Old French asembler
In English words that came into English from assimulō
- assembleassimulō
- assimilateassimilātus
- assimilationassimilatio