LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

assignō

assignō (present infinitive assignāre, perfect active assignāvī, supine assignātum)
Classical[asˈsɪŋ.noː]Ecclesiastical[asˈsiɲ.ɲo]

Meaning

  1. to appoint to, assign, distribute, allot, allocate
  2. to confer upon, assign something to someone, bestow
  3. to ascribe, attribute, impute, reckon
  4. to commit, consign or give over something to someone take care of
  5. to make a mark upon, seal

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.assignōassignābamassignābōassignāvīassignāveramassignāverō
assignārō
2nd sg.assignāsassignābāsassignābisassignāvistī
assignāstī
assignāverās
assignārās
assignāveris
3rd sg.assignatassignābatassignābitassignāvitassignāverat
assignārat
assignāverit
assignārit
1st pl.assignāmusassignābāmusassignābimusassignāvimusassignāverāmusassignāverimus
assignārimus
2nd pl.assignātisassignābātisassignābitisassignāvistis
assignāstis
assignāverātis
assignārātis
assignāveritis
assignāritis
3rd pl.assignantassignābantassignābuntassignāvērunt
assignāvēre, assignārunt
assignāverant
assignārant
assignāverint
assignārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.assignemassignāremassignāverim
assignārim
assignāvissem
assignāssem
2nd sg.assignēsassignārēsassignāverīsassignāvissēs
assignāssēs
3rd sg.assignetassignāretassignāverit
assignārit
assignāvisset
assignāsset
1st pl.assignēmusassignārēmusassignāverīmus
assignārīmus
assignāvissēmus
assignāssēmus
2nd pl.assignētisassignārētisassignāverītis
assignārītis
assignāvissētis
assignāssētis
3rd pl.assignentassignārentassignāverint
assignārint
assignāvissent
assignāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.assignorassignābarassignābor
2nd sg.assignāris
assignāre
assignābāris
assignābāre
assignāberis
assignābere
3rd sg.assignāturassignābāturassignābitur
1st pl.assignāmurassignābāmurassignābimur
2nd pl.assignāminīassignābāminīassignābiminī
3rd pl.assignanturassignābanturassignābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.assignerassignārer
2nd sg.assignēris
assignēre
assignārēris
assignārēre
3rd sg.assignēturassignārētur
1st pl.assignēmurassignārēmur
2nd pl.assignēminīassignārēminī
3rd pl.assignenturassignārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.assignāassignāre
pres. 2nd pl.assignāteassignāminī
fut. 2nd sg.assignātōassignātor
fut. 3rd sg.assignātōassignātor
fut. 2nd pl.assignātōte—
fut. 3rd pl.assignantōassignantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveassignāreassignārī
perfect infinitiveassignāvisse
assignāsse
assignātum esse
future infinitiveassignātūrum esseassignātum īrī
present participleassignāns—
perfect participle—assignātus
assignāta, assignātā, assignātae, assignātam, assignātārum, assignātās, assignātī, assignātōrum, assignātōs
future participleassignātūrus
assignātūra, assignātūrā, assignātūrae, assignātūram, assignātūrārum, assignātūrās, assignātūre, assignātūrī, assignātūrīs, assignātūrō, assignātūrōrum, assignātūrōs, assignātūrum
assignandus
assignanda, assignandā, assignandae, assignandam, assignandārum, assignandās, assignande, assignandīs, assignandōrum, assignandōs
gerundassignandī, assignandō, assignandumsupineassignātum, assignātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

culpam alicui attribuere, assignare
to attribute the fault to some one.
agros assignare (Leg. Agr. 1. 6. 17)
to allot land.

assigno (ads-, B. and K., Halm, Weissenb., Jahn, K. and H.), āvi, ātum, 1, v. a.
I. In gen.
A. Lit., to mark out or appoint to one, to assign; hence also, to distribute, allot, give by assigning, as t. t. of the division of public lands to the colonists (cf. assignatio; syn.: ascribo, attribuo): uti agrum eis militibus, legioni Martiae et legioni quartae ita darent, adsignarent, ut quibus militibus amplissime dati, adsignati essent, Cic. Phil. 5, 19 fin.; so id. ib. 2, 17, 43; id. Agr. 3, 3, 12: qui (triumviri) ad agrum venerant adsignandum, Liv. 21, 25; 26, 21; Sic. Fl. p. 18 Goes.—
B. Transf., to assign something to some one, to confer upon: mihi ex agro tuo tantum adsignes, quantum corpore meo occupari potest, Cic. Att. 3, 19, 3: munus humanum adsignatum a deo, id. Rep. 6, 15 fin.: apparitores a praetore adsignati, Cic. Verr. 2, 3, 25: ordines, id. Pis. 36, 88: quem cuique ordinem adsignari e re publicā esset, eum adsignare, Liv. 42, 33: equum publicum, id. 39, 19; so id. 5, 7: equiti certus numerus aeris est adsignatus, id. ib.: aspera bella componunt, agros adsignant, oppida condunt, to assign dwellingplaces to those roaming about (with ref. to I. A.), * Hor. Ep. 2, 1, 8: natura avibus caelum adsignavit, appointed, allotted, Plin. 10, 50, 72, § 141: de adsignandis libertis, Dig. 38, 4. 1 sq.: adsignavit eam vivam, παρέστησεν, he presented her, Vulg. Act. 9, 41 al.—
C. Trop., to ascribe, attribute, impute to one as a crime, or to reckon as a service (in the last sense not before the Aug. period; in Cic. only in the first signification).
a. In mal. part.: nec vero id homini tum quisquam, sed tempori adsignandum putavit, Cic. Rab. Post. 10, 27: haec si minus apta videntur huic sermoni, Attico adsigna, qui etc., id. Brut. 19, 74: ne hoc improbitati et sceleri meo potius quam imprudentiae miseriaeque adsignes, id. ad Q. Fr. 1, 4; so id. Fam. 6, 7, 3; id. Att. 6, 1, 11; 10, 4, 6; Planc. ap. Cic. Fam. 10, 18, 2: petit, ne unius amentiam civitati adsignarent, Liv. 35, 31' permixtum vehiculis agmen ac pleraque fortuita fraudi suae adsignantes, Tac. H. 2, 60; Nigid. ap. Gell. 4, 9, 2; and without dat.: me culpam fortunae adsignare, calamitatem crimini dare; me amissionem classis obicere, etc., Cic. Verr. 2, 5, 50 Zumpt.—
b. In bon. part.: nos omnia, quae prospera tibi evenere, tuo consilio adsignare; adversa casibus incertis belli et fortunae delegare, Liv. 28, 42, 7: Cypri devictae nulli adsignanda gloria est, Vell. 2, 38: sua fortia facta gloriae principis, Tac. G. 14: hoc sibi gloriae, Gell. 9, 9 fin.: si haec infinitas naturae omnium artifici possit adsignari, Plin. 2, 1, 1, § 3: inventionem ejus (molyos) Mercurio adsignat, id. 25, 4, 8, § 26 al.—
II. Esp.
A. With the access. idea of object, design, to commit, consign, give over a thing to one to keep or take care of (rare, mostly post - Aug.): quibus deportanda Romam Regina Juno adsignata erat, Liv. 5, 22' Eumenem adsignari custodibus praecepit, Just. 14, 4 fin.; Dig. 18, 1, 62; 4, 9, 1.—Trop.: bonos juvenes adsignare famae, Plin. Ep. 6, 23, 2; so Sen. Ep. 110.—
B. To make a mark upon something, to seal it (post-Aug.): adsigna, Marce, tabellas, Pers. 5, 81: subscribente et adsignante domino, Dig. 45, 1, 126; 26, 8, 20: cum adsignavero iis fructum hunc, shall have sealed and sent, Vulg. Rom. 15, 28.—Trop.: verbum in clausulā positum adsignatur auditori et infigitur, is impressed upon, Quint. 9, 4, 29.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₂éd
  2. Proto-Italic*ad
  3. Proto-Italic*ad-
  4. Latinassignō

Proto-Indo-European *sek-? Proto-Indo-European *-nóm Proto-Italic *segnom Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Proto-Italic *segnāō Latin signō Latin assignō From ad- + signō (“to mark, designate”).

Descendants
  • Catalanassignar
  • Englishassignfrom Old French assigner
  • Frenchassignerfrom Old French assigner
  • Italianassegnare
  • Portugueseassinar
  • Romanianasemna
  • Romanianasigna
  • Spanishasignar
  • Galicianasinar
  • Galicianaseñar

Quick answers

What does assignō mean in Latin?
assignō, a verb, means “to appoint to, assign, distribute, allot, allocate; to confer upon, assign something to someone, bestow; to ascribe, attribute, impute, reckon”.
What are the principal parts of assignō?
assignō, assignāre, assignāvī, assignātum (first conjugation).
How do you pronounce assignō?
In classical Latin, [asˈsɪŋ.noː]; in ecclesiastical (church) Latin, [asˈsiɲ.ɲo].
Where does assignō come from?
Proto-Indo-European *h₂éd → Proto-Italic *ad → Proto-Italic *ad- → Latin assignō.