verbfirst conjugation
assignō
assignō (present infinitive assignāre, perfect active assignāvī, supine assignātum)
Classical[asˈsɪŋ.noː]Ecclesiastical[asˈsiɲ.ɲo]
Meaning
- to appoint to, assign, distribute, allot, allocate
- to confer upon, assign something to someone, bestow
- to ascribe, attribute, impute, reckon
- to commit, consign or give over something to someone take care of
- to make a mark upon, seal
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | assignō | assignābam | assignābō | assignāvī | assignāveram | assignāverō assignārō |
| 2nd sg. | assignās | assignābās | assignābis | assignāvistī assignāstī | assignāverās assignārās | assignāveris |
| 3rd sg. | assignat | assignābat | assignābit | assignāvit | assignāverat assignārat | assignāverit assignārit |
| 1st pl. | assignāmus | assignābāmus | assignābimus | assignāvimus | assignāverāmus | assignāverimus assignārimus |
| 2nd pl. | assignātis | assignābātis | assignābitis | assignāvistis assignāstis | assignāverātis assignārātis | assignāveritis assignāritis |
| 3rd pl. | assignant | assignābant | assignābunt | assignāvērunt assignāvēre, assignārunt | assignāverant assignārant | assignāverint assignārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | assignem | assignārem | assignāverim assignārim | assignāvissem assignāssem |
| 2nd sg. | assignēs | assignārēs | assignāverīs | assignāvissēs assignāssēs |
| 3rd sg. | assignet | assignāret | assignāverit assignārit | assignāvisset assignāsset |
| 1st pl. | assignēmus | assignārēmus | assignāverīmus assignārīmus | assignāvissēmus assignāssēmus |
| 2nd pl. | assignētis | assignārētis | assignāverītis assignārītis | assignāvissētis assignāssētis |
| 3rd pl. | assignent | assignārent | assignāverint assignārint | assignāvissent assignāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | assignor | assignābar | assignābor |
| 2nd sg. | assignāris assignāre | assignābāris assignābāre | assignāberis assignābere |
| 3rd sg. | assignātur | assignābātur | assignābitur |
| 1st pl. | assignāmur | assignābāmur | assignābimur |
| 2nd pl. | assignāminī | assignābāminī | assignābiminī |
| 3rd pl. | assignantur | assignābantur | assignābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | assigner | assignārer |
| 2nd sg. | assignēris assignēre | assignārēris assignārēre |
| 3rd sg. | assignētur | assignārētur |
| 1st pl. | assignēmur | assignārēmur |
| 2nd pl. | assignēminī | assignārēminī |
| 3rd pl. | assignentur | assignārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | assignā | assignāre |
| pres. 2nd pl. | assignāte | assignāminī |
| fut. 2nd sg. | assignātō | assignātor |
| fut. 3rd sg. | assignātō | assignātor |
| fut. 2nd pl. | assignātōte | — |
| fut. 3rd pl. | assignantō | assignantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | assignāre | assignārī |
| perfect infinitive | assignāvisse assignāsse | assignātum esse |
| future infinitive | assignātūrum esse | assignātum īrī |
| present participle | assignāns | — |
| perfect participle | — | assignātus assignāta, assignātā, assignātae, assignātam, assignātārum, assignātās, assignātī, assignātōrum, assignātōs |
| future participle | assignātūrus assignātūra, assignātūrā, assignātūrae, assignātūram, assignātūrārum, assignātūrās, assignātūre, assignātūrī, assignātūrīs, assignātūrō, assignātūrōrum, assignātūrōs, assignātūrum | assignandus assignanda, assignandā, assignandae, assignandam, assignandārum, assignandās, assignande, assignandīs, assignandōrum, assignandōs |
gerundassignandī, assignandō, assignandumsupineassignātum, assignātū
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- culpam alicui attribuere, assignare
- to attribute the fault to some one.
- agros assignare (Leg. Agr. 1. 6. 17)
- to allot land.
assigno (ads-, B. and K., Halm, Weissenb., Jahn, K. and H.), āvi, ātum, 1, v. a.
I. In gen.
A. Lit., to mark out or appoint to one, to assign; hence also, to distribute, allot, give by assigning, as t. t. of the division of public lands to the colonists (cf. assignatio;
syn.: ascribo, attribuo): uti agrum eis militibus, legioni Martiae et legioni quartae ita darent, adsignarent, ut quibus militibus amplissime dati, adsignati essent, Cic. Phil. 5, 19 fin.; so id. ib. 2, 17, 43; id. Agr. 3, 3, 12: qui (triumviri) ad agrum venerant adsignandum, Liv. 21, 25; 26, 21; Sic. Fl. p. 18 Goes.—B. Transf., to assign something to some one, to confer upon:
mihi ex agro tuo tantum adsignes, quantum corpore meo occupari potest, Cic. Att. 3, 19, 3: munus humanum adsignatum a deo, id. Rep. 6, 15 fin.: apparitores a praetore adsignati, Cic. Verr. 2, 3, 25: ordines, id. Pis. 36, 88: quem cuique ordinem adsignari e re publicā esset, eum adsignare, Liv. 42, 33: equum publicum, id. 39, 19; so id. 5, 7: equiti certus numerus aeris est adsignatus, id. ib.: aspera bella componunt, agros adsignant, oppida condunt, to assign dwellingplaces to those roaming about (with ref. to I. A.), * Hor. Ep. 2, 1, 8: natura avibus caelum adsignavit, appointed, allotted, Plin. 10, 50, 72, § 141: de adsignandis libertis, Dig. 38, 4. 1 sq.: adsignavit eam vivam, παρέστησεν, he presented her, Vulg. Act. 9, 41 al.— C. Trop., to ascribe, attribute, impute to one as a crime, or to reckon as a service (in the last sense not before the Aug. period; in Cic. only in the first signification).
a. In mal. part.:
nec vero id homini tum quisquam, sed tempori adsignandum putavit, Cic. Rab. Post. 10, 27: haec si minus apta videntur huic sermoni, Attico adsigna, qui etc., id. Brut. 19, 74: ne hoc improbitati et sceleri meo potius quam imprudentiae miseriaeque adsignes, id. ad Q. Fr. 1, 4; so id. Fam. 6, 7, 3; id. Att. 6, 1, 11; 10, 4, 6; Planc. ap. Cic. Fam. 10, 18, 2: petit, ne unius amentiam civitati adsignarent, Liv. 35, 31' permixtum vehiculis agmen ac pleraque fortuita fraudi suae adsignantes, Tac. H. 2, 60; Nigid. ap. Gell. 4, 9, 2; and without dat.: me culpam fortunae adsignare, calamitatem crimini dare; me amissionem classis obicere, etc., Cic. Verr. 2, 5, 50 Zumpt.—b. In bon. part.: nos omnia, quae prospera tibi evenere, tuo consilio adsignare;
adversa casibus incertis belli et fortunae delegare, Liv. 28, 42, 7: Cypri devictae nulli adsignanda gloria est, Vell. 2, 38: sua fortia facta gloriae principis, Tac. G. 14: hoc sibi gloriae, Gell. 9, 9 fin.: si haec infinitas naturae omnium artifici possit adsignari, Plin. 2, 1, 1, § 3: inventionem ejus (molyos) Mercurio adsignat, id. 25, 4, 8, § 26 al.—II. Esp.
A. With the access. idea of object, design, to commit, consign, give over a thing to one to keep or take care of (rare, mostly post - Aug.):
quibus deportanda Romam Regina Juno adsignata erat, Liv. 5, 22' Eumenem adsignari custodibus praecepit, Just. 14, 4 fin.; Dig. 18, 1, 62; 4, 9, 1.—Trop.: bonos juvenes adsignare famae, Plin. Ep. 6, 23, 2; so Sen. Ep. 110.—B. To make a mark upon something, to seal it (post-Aug.):
adsigna, Marce, tabellas, Pers. 5, 81: subscribente et adsignante domino, Dig. 45, 1, 126; 26, 8, 20: cum adsignavero iis fructum hunc, shall have sealed and sent, Vulg. Rom. 15, 28.—Trop.: verbum in clausulā positum adsignatur auditori et infigitur, is impressed upon, Quint. 9, 4, 29.Origins
- Proto-Indo-European*h₂éd
- Proto-Italic*ad
- Proto-Italic*ad-
- Latinassignō
Proto-Indo-European *sek-? Proto-Indo-European *-nóm Proto-Italic *segnom Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Proto-Italic *segnāō Latin signō Latin assignō From ad- + signō (“to mark, designate”).
Descendants
- Catalanassignar
- Englishassignfrom Old French assigner
- Frenchassignerfrom Old French assigner
- Italianassegnare
- Portugueseassinar
- Romanianasemna
- Romanianasigna
- Spanishasignar
- Galicianasinar
- Galicianaseñar