noun · masculinethird declension
assertor
assertor m (genitive assertōris)
Classical[asˈsɛr.tɔr]Ecclesiastical[asˈsɛr.tor]
Meaning
- masculineassertor, asserter, one who asserts, avows
- masculineone who proclaims that another is free or enslaved
- masculinerestorer or champion of liberty
- masculinedefender, advocate, protector
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | assertor | assertōrēs adsertōrēs |
| genitive | assertōris adsertōris | assertōrum adsertōrum |
| dative | assertōrī adsertōrī | assertōribus adsertōribus |
| accusative | assertōrem adsertōrem | assertōrēs adsertōrēs |
| ablative | assertōre adsertōre | assertōribus adsertōribus |
| vocative | assertor | assertōrēs adsertōrēs |
assertor (ads-), ōris, m. id.,
I. one who formally asserts that another is free or a slave.
I. A restorer of liberty.
A. Lit.: adsertores dicuntur vindices alienae libertatis, Don. ad Ter. Ad. 2, 1, 40; cf.
2. assero, I. A.: populo detrectante dominationem atque adsertores flagitante, Suet. Caes. 80: Catoni gladium adsertorem libertatis extorque, Sen. Ep. 13.—B. Trop., a defender, protector, deliverer, advocate:
publicus adsertor dominis suppressa levabo Pectora, Ov. R. Am. 73: senatūs adsertor, Luc. 4, 214 (qui in libertatem defendis senatum, Schol.); Mart. 1, 53, 5: adsertores Camilli, id. 1, 25; Suet. Galb. 9: dignitatis ac potentiae patriciorum, id. Tib. 2: quaestionis, he who carries an inquiry entirely through, is master of the subject, Macr. S. 7, 4.—II. He who claims or declares one to be a slave (cf. 2. assero, I. B.):
cum instaret adsertor puellae, Liv. 3, 46, and besides only id. 3, 47.Origins
- Proto-Indo-European*h₂éd
- Proto-Italic*ad
- Proto-Italic*ad-
- Proto-Indo-European*ser-
- Proto-Indo-European*séreti
- Proto-Italic*serō
- Proto-Italic*adserō
- Latinassertor
Proto-Indo-European *-tōr Proto-Italic *-tōr Latin -tor Latin assertor From asserō + -tor.
Descendants
- Englishassertor
- Frenchasserteur
- Italianassertore