assentior
Meaning
- deponentto agree with; assent to, approve, give assent or approval
Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms
Assentiri · Assentari · Blandiri · Adulari
1. Assentiri means to assent from conviction, in opp. to dissentire; but assentari, to express assent, whether from conviction or from hypocrisy, in opp. to adversari. Vell. P. ii. 48. Cic. Rosc. Am. 16, 99. Plaut. Most. i. 3, 100. Amph. ii. 2, 70. 2. Assentari denotes the flattery which shuns contradicting a person, like θωπεύειν; blandiri (μέλδειν), that which says what is agreeable to another, like ἀρεσκεύειν; adulari (from δοῦλος), that which would please at the expense of self-degradation, like κολακεύειν. The assentans, as a flatterer, would, by surrendering his right to an independent opinion; the blandiens, by complaisance and visible signs of affection; the adulans, by self-degradation, and signs of an unworthy subserviency, gain the favor of another. Assentatio, or the art of the assenter, has its origin in cowardice or weakness; blanditiæ, or fair-speaking, in the endeavor to be amiable, and, at worst, in self-interest; adulatio, or flattery, and servility, κολακεία, in a degrading, slavish, spaniel-like spirit. Sen. Ir. iii. 8. Magis adhuc proderunt submissi et humani et dulces, non tamen usque in adulationem; nam iracundos nimia assentatio offendit. Erit certe amicus . . . . cui non magis tutum erat blandiri quam maledicere. And ii. 28. Sæpe adulatio, dum blanditur, offendit. (ii. 174.)
Conjugation conjugation 4 deponent
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | assentior | assentiēbar | assentiar | — | — | — |
| 2nd sg. | assentīris assentīre | assentiēbāris assentiēbāre | assentiēris assentiēre | — | — | — |
| 3rd sg. | assentītur | assentiēbātur | assentiētur | — | — | — |
| 1st pl. | assentīmur | assentiēbāmur | assentiēmur | — | — | — |
| 2nd pl. | assentīminī | assentiēbāminī | assentiēminī | — | — | — |
| 3rd pl. | assentiuntur | assentiēbantur | assentientur | — | — | — |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | assentiar | assentīrer | — | — |
| 2nd sg. | assentiāris assentiāre | assentīrēris assentīrēre | — | — |
| 3rd sg. | assentiātur | assentīrētur | — | — |
| 1st pl. | assentiāmur | assentīrēmur | — | — |
| 2nd pl. | assentiāminī | assentīrēminī | — | — |
| 3rd pl. | assentiantur | assentīrentur | — | — |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | assentīre | — |
| pres. 2nd pl. | assentīminī | — |
| fut. 2nd sg. | assentītor | — |
| fut. 3rd sg. | assentītor | — |
| fut. 3rd pl. | assentiuntor | — |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | assentīrī | — |
| perfect infinitive | assēnsum esse | — |
| future infinitive | assēnsūrum esse | — |
| present participle | assentiēns | — |
| perfect participle | assēnsus assēnsa, assēnsā, assēnsae, assēnsam, assēnsārum, assēnsās, assēnse, assēnsī, assēnsīs, assēnsō, assēnsōrum, assēnsōs | — |
| future participle | assēnsūrus | assentiendus assentiundus |
but after the time of the poets of the Aug. per. it is often found, particularly in the post-Aug. histt., together with the class. mid. form, used in like manner: assensit precibus Rhamnusia justis, Ov. M. 3, 406; 9, 259; 14, 592 al.: cum de aliis rebus adsentire se veteribus Gabinis diceret, Liv. 1, 54: Adsensere atque etc., Tac. H. 5, 3; id. A. 3, 51; 3, 23; Suet. Vesp. 6; Curt. 4, 13, 4; Gell. 6, 5, 5 al.), lit., to join one in opinion, to agree with; hence, to assent to, give assent, to approve, give approval; with dat. or absol.: adsensus sum homini, Lucil. ap. Prisc. p. 801: Adsentio, Plaut. Rud. 4, 3, 36: adsensi sunt omnes, Vulg. Gen. 34, 24: cum saepissime tibi senatus maximis sit de rebus adsensus, Cic. de Or. 1, 49, 214; id. Balb. 27: si ulli rei sapiens adsentietur, id. Ac. 2, 21, 67: cui (sententiae) sunt adsensi ad unum, id. Fam. 10, 16: quibus (verbis) adsensi sunt in conspectu meo, Vulg. Jer. 34, 24; ib. 2 Macc. 14, 26: in quibus adsentior sollicitam et periculosam justitiam non esse sapientis, Cic. Rep. Fragm. ap. Prisc. p. 801 P.: sapientem, si adsensurus esset, etiam opinaturum, etc., id. Ac. 2, 21, 67: verbo adsentiri, Sall. C. 52, 1: omnes adsensi sunt partibus dividundis, Liv. 25, 30; 41, 24 al.: cui non adsentior, Quint. 9, 3, 49 Spald.: ne adsentiri necesse esset, Suet. Caes. 80 et saep.—So of conduct, to yield: quam ob rem adsentire nobis, Vulg. Dan. 13, 20.— With neutr. acc. aliquid, cetera, etc.: non habeo autem quid tibi adsentiar, Cic. N. D. 3, 25, 64: vitiosum est adsentiri quidquam falsum, id. Ac. 2, 21, 68: cetera adsentior Crasso, id. de Or. 1, 9, 35: Mihi quoque adsunt testes, qui illut quod ego dicam adsentiant, Plaut. Am. 2, 2, 192: illud quod a te dictum est, valde tibi adsentior, Cic. de Or. 1, 28, 126; so id. ib. 3, 48, 182.!*? Pass.: is (sapiens) multa sequitur probabilia, non comprehensa neque percepta neque adsensa, sed similia veri, nor assented to as perceived by sense (cf. assensio and assensus), Cic. Ac. 2, 31, 99.—And impers.: Bibulo adsensum est, Cic. Fam. 1, 2.Origins
- Proto-Indo-European*h₂éd
- Proto-Italic*ad
- Proto-Italic*ad-
- Latinassentior
Latin sentiō Latin assentior From ad- + sentiō.