noun · masculinethird declension
assectātor
assectātor m (genitive assectātōris)
Classical[as.sɛkˈtaː.tɔr]Ecclesiastical[as.sekˈtaː.tor]
Meaning
- a client, follower, attendant
- a disciple
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | assectātor | assectātōrēs adsectātōrēs |
| genitive | assectātōris adsectātōris | assectātōrum adsectātōrum |
| dative | assectātōrī adsectātōrī | assectātōribus adsectātōribus |
| accusative | assectātōrem adsectātōrem | assectātōrēs adsectātōrēs |
| ablative | assectātōre adsectātōre | assectātōribus adsectātōribus |
| vocative | assectātor | assectātōrēs adsectātōrēs |
assectātor (ads-), ōris, m. id.,
I. he that is in attendance upon any one (as friend, servant, client, etc.), a follower, an attendant (in a good sense, while assecla is used in a contemptuous sense).
I. Lit.:
vetus adsectator ex numero amicorum, Cic. Verr. 2, 2, 11: cum comitatu adsectatoribusque, id. Balb. 27 fin.: hujus autem rei (sc. adsectationis) tres partes sunt: una salutatorum, cum domum veniunt; altera deductorum, tertia adsectatorum, who are always in attendance upon the candidates, Q. Cic. Petit. Cons. 9 al.: cancer dapis adsectator, Plin. 9, 42, 66, § 142.—II. Trop., a disciple:
sapientiae, i. e. philosophus, Plin. 8, 17, 21, § 59: eloquentiae, id. 29, 1, 5, § 8: dicendi, id. 20, 14, 57, § 160: auditor adsectatorque Protagorae, Gell. 5, 10, 7.Origins
- Proto-Indo-European*h₂éd
- Proto-Italic*ad
- Proto-Italic*ad-
- Latinassectātor
Proto-Indo-European *sekʷ- Proto-Indo-European *sékʷetor Proto-Italic *sekʷtos Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -or Latin sector Latin assector Proto-Indo-European *-tōr Proto-Italic *-tōr Latin -tor Latin assectātor From assector (“to attend, follow”) + -tor.