noun · femininethird declension
aspīrātiō
aspīrātiō f (genitive aspīrātiōnis)
Meaning
- The act of blowing or breathing to or upon; exhalation.
- The pronunciation of a word with aspiration; breathing, aspiration; aspirate.
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | aspīrātiō | aspīrātiōnēs |
| genitive | aspīrātiōnis | aspīrātiōnum |
| dative | aspīrātiōnī | aspīrātiōnibus |
| accusative | aspīrātiōnem | aspīrātiōnēs |
| ablative | aspīrātiōne | aspīrātiōnibus |
| vocative | aspīrātiō | aspīrātiōnēs |
Lewis & Short A Latin Dictionary, 1879
aspīrātĭo (adsp-), ōnis, f. id..
I. In gen.
A. Lit., a blowing or breathing to or upon: animantes adspiratione aëris sustinentur, by the blowing or breathing of the air (not by respiration, as it is commonly rendered), Cic. N. D. 2, 33, 83:
ventorum, Lact. 7, 3 fin.—B. Trop.:
superni numinis, favor, Amm. 15, 2.—Hence, II. Esp.
A. Evaporation, exhalation:
quae omnia fiunt et ex caeli varietate et ex disparili adspiratione terrarum, Cic. Div. 1, 36, 79; 1, 57, 130.—B. In gram., the enunciation of a word with an h sound, a breathing, aspiration:
ita majores locutos esse, ut nusquam nisi in vocali aspiratione uterentur, Cic. Or. 48, 160: per aspirationem apud nos potest quaeri, an in scripto sit vitium, si h littera est, non nota, Quint. 1, 5, 19; 1, 4, 9 Spald.; 1, 6, 21; 6, 3, 55 al.; cf. Apul. de Nota Aspirat. Osann.—Hence meton., the aspirate, i.e. the letter H itself, Prisc. p. 547; 1038 al.; Phoc. Aspir. p. 1721 sq. P.Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin aspīrātiō From aspīrō + -tiō.
Descendants
- Catalanaspiració
- Englishaspiration
- Frenchaspiration
- Italianaspirazione
- Occitanaspiracion
- Portugueseaspiração
- Romanianaspirație
- Spanishaspiración
- Extremaduranaspiración
- Galicianaspiración