LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

asperō

asperō (present infinitive asperāre, perfect active asperāvī, supine asperātum)
Classical[ˈas.pɛ.roː]Ecclesiastical[ˈas.pe.ro]

Meaning

  1. to make rough or uneven, roughen
  2. to make sharp, sharpen, whet
  3. to make fierce, rouse up, excite, enrage, exasperate

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.asperōasperābamasperābōasperāvīasperāveramasperāverō
asperārō
2nd sg.asperāsasperābāsasperābisasperāvistī
asperāstī
asperāverās
asperārās
asperāveris
3rd sg.asperatasperābatasperābitasperāvitasperāverat
asperārat
asperāverit
asperārit
1st pl.asperāmusasperābāmusasperābimusasperāvimusasperāverāmusasperāverimus
asperārimus
2nd pl.asperātisasperābātisasperābitisasperāvistis
asperāstis
asperāverātis
asperārātis
asperāveritis
asperāritis
3rd pl.asperantasperābantasperābuntasperāvērunt
asperāvēre, asperārunt
asperāverant
asperārant
asperāverint
asperārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.asperemasperāremasperāverim
asperārim
asperāvissem
asperāssem
2nd sg.asperēsasperārēsasperāverīsasperāvissēs
asperāssēs
3rd sg.asperetasperāretasperāverit
asperārit
asperāvisset
asperāsset
1st pl.asperēmusasperārēmusasperāverīmus
asperārīmus
asperāvissēmus
asperāssēmus
2nd pl.asperētisasperārētisasperāverītis
asperārītis
asperāvissētis
asperāssētis
3rd pl.asperentasperārentasperāverint
asperārint
asperāvissent
asperāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.asperorasperābarasperābor
2nd sg.asperāris
asperāre
asperābāris
asperābāre
asperāberis
asperābere
3rd sg.asperāturasperābāturasperābitur
1st pl.asperāmurasperābāmurasperābimur
2nd pl.asperāminīasperābāminīasperābiminī
3rd pl.asperanturasperābanturasperābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.aspererasperārer
2nd sg.asperēris
asperēre
asperārēris
asperārēre
3rd sg.asperēturasperārētur
1st pl.asperēmurasperārēmur
2nd pl.asperēminīasperārēminī
3rd pl.asperenturasperārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.asperāasperāre
pres. 2nd pl.asperāteasperāminī
fut. 2nd sg.asperātōasperātor
fut. 3rd sg.asperātōasperātor
fut. 2nd pl.asperātōte—
fut. 3rd pl.asperantōasperantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveasperāreasperārī
perfect infinitiveasperāvisse
asperāsse
asperātum esse
future infinitiveasperātūrum esseasperātum īrī
present participleasperāns—
perfect participle—asperātus
asperāta, asperātā, asperātae, asperātam, asperātārum, asperātās, asperātī, asperātōrum, asperātōs
future participleasperātūrus
asperātūra, asperātūrā, asperātūrae, asperātūram, asperātūrārum, asperātūrās, asperātūre, asperātūrī, asperātūrīs, asperātūrō, asperātūrōrum, asperātūrōs, asperātūrum
asperandus
asperanda, asperandā, asperandae, asperandam, asperandārum, asperandās, asperande, asperandīs, asperandōrum, asperandōs
gerundasperandī, asperandō, asperandumsupineasperātum, asperātū

aspĕro (aspro, Sid. Ep. 4, 8; id. Carm. 2, 418), āvi, ātum, 1, v. a. asper,
I. to make rough, uneven.
I. A.. Lit. (very freq. in the poets and Tac., but not found in Cic.): asserculi asperantur, ne sint advolantibus lubrici, Col. 8, 3, 6: tum enim (apes) propter laborem asperantur ac macescunt, become rough, Varr. R. R. 3, 16, 20: cum torpent apes, nec caloribus asperantur, Pall. 7, 7, 2: (vinum myrtites) limum dysentericae passionis medicabiliter asperare, i. e. excrementa solidiora reddere, id. 3, 31, 2: Et glacialis hiemps aquilonibus asperat undas, throws into commotion, Verg. A. 3, 285; so Luc. 8, 195; Val. Fl. 2, 435: Minervae pectus asperare hydris, Prud. περὶ στεφ. 14, 275.—
B. Transf., to furnish with a rough, wounding exterior (cf. 1. asper, I.): sagittas inopiā ferri ossibus asperant, to point, Tac. G. 46.—Hence, also, to whet, to sharpen: pugionem vetustate obtusum asperari saxo jussit, Tac. A. 15, 54: abruptaque saxa asperat, Luc. 6, 801 (cf. id. 7, 139: nisi cautibus asper Exarsit mucro, and exaspero).—
II. Trop., to make fierce, to rouse up, excite, exasperate: indomitos praeceps discordia fratres asperat, Stat. Th. 1, 137: hunc quoque asperavere carmina in saevitiam, Tac. A. 1, 72 fin.; 3, 12: ubi asperatum Vitellium satis patuit iis, qui etc., id. H. 3, 38: ne lenire neve asperare crimina videretur, to make more severe, to aggravate, heighten, id. A. 2, 29: iram victoris, id. H. 2, 48.

Origins

Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin asperō From asper (“rough”) + -ō.

Descendants
  • Englishasperate

Quick answers

What does asperō mean in Latin?
asperō, a verb, means “to make rough or uneven, roughen; to make sharp, sharpen, whet; to make fierce, rouse up, excite, enrage, exasperate”.
What are the principal parts of asperō?
asperō, asperāre, asperāvī, asperātum (first conjugation).
How do you pronounce asperō?
In classical Latin, [ˈas.pɛ.roː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈas.pe.ro].