noun · femininefirst declension
asina1
asina f (genitive asinae)
Classical[ˈa.sɪ.na]Ecclesiastical[ˈaː.s̬i.na]
Meaning
- femininea she-ass
116 BCE – 27 BCE, Marcus Terentius Varro, Rerum rusticarum 2.8.1
116 BCE – 27 BCE, Marcus Terentius Varro, Rerum rusticarum 2.8.6
Latīnē defined in Latin in our graded readers
animal onerumasina -ae (f) — in Evangelium secundum Matthaeum, ch. 19
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | asina | asinae |
| genitive | asinae | asinārum |
| dative | asinae | asinābus |
| accusative | asinam | asinās |
| ablative | asinā | asinābus |
| vocative | asina | asinae |
ăsĭna, ae, f. (dat. and
I. abl. plur. asinabus rest only on the assertion of Prisc. p. 733 P.;
Rhem Pal. 1365 P., and Phoc. p. 1707 P.: asinis, Plin. 11, 40, 95, § 233, acc. to which it should be considered as masc.; cf. Schneid. Gr. II. p. 26; Charis. p. 39, and Rudd. I. p. 50, n. 31) [asinus]. I. A she-ass, Varr. R. R. 2, 8, 1 and 6; so Col. 6, 37, 4; Plin. 8, 44, 69, § 171; Pall. 1, 35 fin.; Vulg. Gen. 12, 16; ib. Num. 22, 21 sqq.; ib. Matt. 21, 2; ib. Joan. 12, 15 et persaepe:
molendaria, Dig. 33, 7, 18.—II. Asina, a Roman cognomen, e. g. Cn. Scipio Asina, Macr. S 1, 6.
Origins
From asinus. Also see -a.
Balkano-Romance
- Romanianasină
Italo-Romance
- Italianasina