arrogantia
Meaning
- feminineAn assuming, presumption; arrogance, conceitedness.
- femininePride, haughtiness, insolence.
- feminineObstinacy, stubbornness.
Latīnē defined in Latin in our graded readers
Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms
Superbia · Arrogantia · Fastus · Insolentia
Superbia, from self-sufficiency, thinks others beneath itself, and considers them only as to the inferiority of their endowments; pride, in opp. to humility, arrogantia would make others, who owe it no homage, sensible of its endowments or privileges, in opp. to modesty; fastus (from σπαθᾶν?) pushes men from itself, as unworthy to stand in connection with it, as a presumptuous, in opp. to a sober, unassuming disposition; insolentia (from salire, insilire,) misemploys its superiority, in a rude manner, to the humiliation of the weaker, as insolence, in opp. to humanity and magnanimity. The superbus would outshine others, the arrogans would encroach upon them; the fastosus despises them; the insolens insults them. (iv. 187.)
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | arrogantia | arrogantiae adrogantiae |
| genitive | arrogantiae adrogantiae | arrogantiārum adrogantiārum |
| dative | arrogantiae adrogantiae | arrogantiīs adrogantiīs |
| accusative | arrogantiam adrogantiam | arrogantiās adrogantiās |
| ablative | arrogantiā | arrogantiīs adrogantiīs |
| vocative | arrogantia | arrogantiae adrogantiae |
superbia, insolentia, fastus): cum omnis adrogantia odiosa est, tum illa ingenii atque eloquentiae multo molestissima, Cic. Div. in Caecil. 11 fin.: P. Crassus sine adrogantiā gravis esse videbatur et sine segnitiā verecundus, id. Brut. 81, 282: illud γνῶθι σεαυτόν noli putare ad adrogantiam minuendam solum esse dictum, id. ad Q. Fr. 3, 6, 7 et saep.: Pallas tristi adrogantiā taedium sui moverat, Tac. A. 13, 2: adrogantiā depravatus, Vulg. Deut. 18, 20: adrogantia tua decepit te, ib. Jer. 49, 16.—hujus adrogantiam pertinacia aequabat, Liv. 5, 8, 11: avaritia et adrogantia praecipua validiorum vitia, Tac. H. 1, 51: tristitiam et adrogantiam et avaritiam exuerat: nec illi, quod est rarissimum, aut facilitas auctoritatem aut severitas amorem deminuit, id. Agr. 9: cum magnitudinem et gravitatem summae fortunae retineret, invidiam et adrogantiam effugerat, id. A. 2, 72; id. Agr. 42: adrogantia ejus, Vulg. Isa. 16, 6; ib. Jer. 48, 29.—* cessurosque se potius adrogantiae Antipatri quam etc., Liv. 37, 56 fin.Origins
- Proto-Indo-European*h₂éd
- Proto-Italic*ad
- Proto-Italic*ad-
- Latinarrogantia
Proto-Indo-European *h₃reǵ- Proto-Indo-European *-os Proto-Indo-European *-ós Proto-Indo-European *-ós Proto-Indo-European *h₃roǵósder. Proto-Indo-European *preḱ-der. Proto-Italic *prokos Latin procus Latin procō Latin rogō Latin arrogō Latin arrogāns Proto-Indo-European *-(i)yós Proto-Italic *-ijos Proto-Italic *-ios Old Latin -ios Latin -ius Latin -ia Latin arrogantia From arrogāns + -ia.
- Catalanarrogància
- Englisharrogance
- Frencharrogance
- GermanArroganz
- Italianarroganza
- Portuguesearrogância
- Romanianaroganță
- Spanisharrogancia
- Galicianarrogancia
In English words that came into English from arrogantia
- arrogancearrogantia
- arrogancyarrogantia