verbthird (-iō variant) conjugation
arripiō
arripiō (present infinitive arripere, perfect active arripuī, supine arreptum)
Classical[arˈrɪ.pi.oː]Ecclesiastical[arˈriː.pi.o]
Meaning
- to seize or snatch
- to procure or appropriate
- to arrest
- to assail
- to bring or summon before a tribunal, complain of, accuse
Latīnē defined in Latin in our graded readers
Conjugation
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | arripiō | arripiēbam | arripiam | arripuī | arripueram | arripuerō |
| 2nd sg. | arripis | arripiēbās | arripiēs | arripuistī | arripuerās | arripueris |
| 3rd sg. | arripit | arripiēbat | arripiet | arripuit | arripuerat | arripuerit |
| 1st pl. | arripimus | arripiēbāmus | arripiēmus | arripuimus | arripuerāmus | arripuerimus |
| 2nd pl. | arripitis | arripiēbātis | arripiētis | arripuistis | arripuerātis | arripueritis |
| 3rd pl. | arripiunt | arripiēbant | arripient | arripuērunt arripuēre | arripuerant | arripuerint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | arripiam | arriperem | arripuerim | arripuissem |
| 2nd sg. | arripiās | arriperēs | arripuerīs | arripuissēs |
| 3rd sg. | arripiat | arriperet | arripuerit | arripuisset |
| 1st pl. | arripiāmus | arriperēmus | arripuerīmus | arripuissēmus |
| 2nd pl. | arripiātis | arriperētis | arripuerītis | arripuissētis |
| 3rd pl. | arripiant | arriperent | arripuerint | arripuissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | arripior | arripiēbar | arripiar |
| 2nd sg. | arriperis arripere | arripiēbāris arripiēbāre | arripiēris arripiēre |
| 3rd sg. | arripitur | arripiēbātur | arripiētur |
| 1st pl. | arripimur | arripiēbāmur | arripiēmur |
| 2nd pl. | arripiminī | arripiēbāminī | arripiēminī |
| 3rd pl. | arripiuntur | arripiēbantur | arripientur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | arripiar | arriperer |
| 2nd sg. | arripiāris arripiāre | arriperēris arriperēre |
| 3rd sg. | arripiātur | arriperētur |
| 1st pl. | arripiāmur | arriperēmur |
| 2nd pl. | arripiāminī | arriperēminī |
| 3rd pl. | arripiantur | arriperentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | arripe | arripere |
| pres. 2nd pl. | arripite | arripiminī |
| fut. 2nd sg. | arripitō | arripitor |
| fut. 3rd sg. | arripitō | arripitor |
| fut. 2nd pl. | arripitōte | — |
| fut. 3rd pl. | arripiuntō | arripiuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | arripere | arripī |
| perfect infinitive | arripuisse | arreptum esse |
| future infinitive | arreptūrum esse | arreptum īrī |
| present participle | arripiēns | — |
| perfect participle | — | arreptus arrepta, arreptā, arreptae, arreptam, arreptārum, arreptās, arrepte, arreptī, arreptīs, arreptō, arreptōrum, arreptōs |
| future participle | arreptūrus | arripiendus arripiundus, arripienda, arripiendā, arripiendae, arripiendam, arripiendārum, arripiendās, arripiende, arripiendīs, arripiendōrum, arripiendōs |
gerundarripiendī, arripiendō, arripiendumsupinearreptum, arreptū
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- occasionem arripere
- to seize an opportunity.
ar-rĭpĭo (adr-, B. and K.; arr-, Lachm., Ritschl, Fleck., Merk., Rib., K. and H., Weissenb., Halm), rĭpŭi, reptum, 3, v. a. rapio,
I. to seize, snatch, lay hold of, draw a person or thing to one's self (esp. with haste).
I. In gen.
A. Lit.:
ut eum eriperet, manum arripuit mordicus: Vix foras me abripui atque effugi, Plaut. Curc. 5, 1, 7; cf. the first of the words following, formed by Plaut. after the manner of Aristophanes: Quodsemelarripides Numquampostreddonides, Pers. 4, 6, 23 Ritschl: gladium, id. Capt. 4, 4, 7; Vulg. Gen. 22, 10: pugionem, ib. Num. 25, 7: securim, ib. Jud. 9, 48: arma, Liv. 35, 36: cultrum, id. 3, 48: telum, vestimenta, Nep. Alcib. 10, 5: arcus Arripit, Ov. M. 5, 64: ensem, id. ib. 13, 386: saxum, Curt. 6, 9: pileum vel galerum, Suet. Ner. 26: scutum e strage, Tac. A. 3, 23: sagittam et scutum, Vulg. Jer. 6, 23: clipeum, ib. Isa. 21, 5: aliquem barbā, Plaut. Rud. 3, 4, 64: manu, Liv. 6, 8: aliquam comā, Ov. M. 6, 552: caput capillo, Suet. Galb. 20: manum alicujus, Auct. B. G. 8, 23; Hor. S. 1, 9, 4.—B. Trop., to take to one's self, procure, appropriate, seize:
Arripe opem auxiliumque ad hanc rem, Plaut. Mil. 2, 2, 65: vox et gestus subito sumi et aliunde adripi non potest, Cic. Or. 1, 59, 252: cognomen sibi ex Aeliorum imaginibus adripuit, id. Sest. 32: non debes adripere maledictum ex trivio aut ex scurrarum aliquo convicio, id. Mur. 6: libenter adripere facultatem laedendi, id. Fl. 8, 19: aliquid ad reprehendendum, id. N. D. 2, 65, 162: impedimentum pro occasione arripere, Liv. 3, 35 al.—II. Transf.
A. In gen., to seize, lay hold of, take possession of, secure:
Sublimem medium arriperem, et capite pronum in terram statuerem, Ter. Ad. 3, 2, 18: simul arripit ipsum Pendentem, Verg. A. 9, 561: medium arripit Servium, Liv. 1, 48: quando arripuerit te spiritus Domini malus, Vulg. 1 Reg. 16, 16; so ib. Luc. 8, 29: Existit sacer ignis et urit corpore serpens, Quamcumque arripuit partim, Lucr. 6, 661: quemcumque patrem familias adripuissetis ex aliquo circulo, you might have taken, Cic. de Or. 1, 34, 159: nisi forte eum (dolorem) dicis, qui simul atque adripuit, interficit, id. Fin. 2, 28, 93: vitulum, Vulg. Deut. 9, 21: leones, ib. Dan. 6, 24: navem, ib. Act. 27, 15: arrepto repente equo, Liv. 6, 8: cohortes arreptas in urbem inducit, id. 34, 20.—Trop., of the mind, to seize upon with eagerness or haste, to learn quickly or with avidity: pueri celeriter res innumerabiles adripiunt, Cic. Sen. 21, 78: quas (sc. Graecas litteras) quidem sic avide adripui, quasi diuturnam sitim explere cupiens, id. ib. 8, 26; cf. id. Mur. 30: Quarum studium etsi senior arripuerat, Nep. Cato, 3, 2: quaerit Socrates unde animum adripuerimus, si nullus fuerit in mundo, Cic. N. D. 3, 11, 26: quod animus adriperet aut exciperet extrinsecus ex divinitate, id. Div. 2, 11, 26.—B. As a judicial t. t., to bring or summon before a tribunal, to complain of, accuse (cf. rapio;
esp. freq. of those who are complained of after leaving their office): eum te adripuisse, a quo non sis rogatus, Cic. Planc. 22, 54: ad quaestionem ipse adreptus est, id. Clu. 33: tribunus plebis consules abeuntes magistratu arripuit, Liv. 2, 54: arreptus a P. Numitorio Sp. Oppius, id. 3, 58: arreptus a viatore, id. 6, 16: quaestor ejus in praejudicium aliquot criminibus arreptus est, Suet. Caes. 23: inter Sejani conscios arreptus, id. Vit. 2.—Hence, C. In Horace, to attack with ridicule or reproach, to ridicule, satirize: Primores populi arripuit populumque tributim, Sat. 2, 1, 69:
luxuriam et Nomentanum arripe mecum, id. 2, 3, 224.Origins
- Proto-Indo-European*h₂éd
- Proto-Italic*ad
- Proto-Italic*ad-
- Latinarripiō
Latin rapio Latin arripiō From ad- + rapio.