adjectivefirst/second-declension adjective
aprūgnus
aprūgnus (feminine aprūgna, neuter aprūgnum)
Meaning
- adjectiverelationalwild boar
Iam tenes praecepta in corde? — Pulchre. — Vide sis calleas. — Quid opust verbis? Callum aprugnum callere aeque non sinam.
c. 194 BCE, Plautus, Poenulus 3.2.1–2Magis calleo quam aprugnum callum callet.
c. 197 BCE, Plautus, Persa 2.5.4 - adjectivefemininenoun from verbwild boar meat
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | aprūgnus | aprūgna | aprūgnum |
| genitive | aprūgnī | aprūgnae | aprūgnī |
| dative | aprūgnō | aprūgnae | aprūgnō |
| accusative | aprūgnum | aprūgnam | aprūgnum |
| ablative | aprūgnō | aprūgnā | aprūgnō |
| vocative | aprūgne | aprūgna | aprūgnum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | aprūgnī | aprūgnae | aprūgna |
| genitive | aprūgnōrum | aprūgnārum | aprūgnōrum |
| dative | aprūgnīs | aprūgnīs | aprūgnīs |
| accusative | aprūgnōs | aprūgnās | aprūgna |
| ablative | aprūgnīs | aprūgnīs | aprūgnīs |
| vocative | aprūgnī | aprūgnae | aprūgna |
ā^prūgnus (also ā^prūnus), a, um, adj. aper,
I. of or belonging to the wild boar:
aprugnum callum, Plaut. Pers. 2, 5, 4 Ritschl; cf. id. Poen. 3, 2, 2: aprunus adeps, Plin. 28, 11, 47, § 167 Jan: lumbus, id. 8, 51, 78, § 210. —Hence, ā^prūgna (ā^prūna), ae, f. (sc. caro), the flesh of a wild boar, Capitol. Max. Jun. 2.—A secondary form, ā^prūgĭnĕus, a, um, Sol. 32.Origins
Uncertain; from aper + an unclear suffix, Linder (2002) compares its ending with that of caprigenus. See however aprūgineus, which points to *aprūginus. The form aprūnus is also found in the place of aprūgnus place in some editions, it might either stem from a simplification of the gn or stand for an ablaut variant of aprīnus.