LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

applicō

applicō (present infinitive applicāre, perfect active applicāvī or applicuī, supine applicātum or applicitum)
Classical[ˈap.plɪ.koː]Ecclesiastical[ˈap.pli.ko]

Meaning

  1. to apply
  2. to add, attach, join to
  3. to steer, bring, land
  4. reflexiveto lean on or against

In the readers how our graded readers gloss it

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.applicōapplicābamapplicābōapplicāvī
applicuī
applicāveram
applicueram
applicāverō
applicuerō, applicārō
2nd sg.applicāsapplicābāsapplicābisapplicāvistī
applicuistī, applicāstī
applicāverās
applicuerās, applicārās
applicāveris
applicueris
3rd sg.applicatapplicābatapplicābitapplicāvit
applicuit
applicāverat
applicuerat, applicārat
applicāverit
applicuerit, applicārit
1st pl.applicāmusapplicābāmusapplicābimusapplicāvimus
applicuimus
applicāverāmus
applicuerāmus
applicāverimus
applicuerimus, applicārimus
2nd pl.applicātisapplicābātisapplicābitisapplicāvistis
applicuistis, applicāstis
applicāverātis
applicuerātis, applicārātis
applicāveritis
applicueritis, applicāritis
3rd pl.applicantapplicābantapplicābuntapplicāvērunt
applicāvēre, applicuērunt, applicuēre, applicārunt
applicāverant
applicuerant, applicārant
applicāverint
applicuerint, applicārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.applicemapplicāremapplicāverim
applicuerim, applicārim
applicāvissem
applicuissem, applicāssem
2nd sg.applicēsapplicārēsapplicāverīs
applicuerīs
applicāvissēs
applicuissēs, applicāssēs
3rd sg.applicetapplicāretapplicāverit
applicuerit, applicārit
applicāvisset
applicuisset, applicāsset
1st pl.applicēmusapplicārēmusapplicāverīmus
applicuerīmus, applicārīmus
applicāvissēmus
applicuissēmus, applicāssēmus
2nd pl.applicētisapplicārētisapplicāverītis
applicuerītis, applicārītis
applicāvissētis
applicuissētis, applicāssētis
3rd pl.applicentapplicārentapplicāverint
applicuerint, applicārint
applicāvissent
applicuissent, applicāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.applicorapplicābarapplicābor
2nd sg.applicāris
applicāre
applicābāris
applicābāre
applicāberis
applicābere
3rd sg.applicāturapplicābāturapplicābitur
1st pl.applicāmurapplicābāmurapplicābimur
2nd pl.applicāminīapplicābāminīapplicābiminī
3rd pl.applicanturapplicābanturapplicābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.applicerapplicārer
2nd sg.applicēris
applicēre
applicārēris
applicārēre
3rd sg.applicēturapplicārētur
1st pl.applicēmurapplicārēmur
2nd pl.applicēminīapplicārēminī
3rd pl.applicenturapplicārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.applicāapplicāre
pres. 2nd pl.applicāteapplicāminī
fut. 2nd sg.applicātōapplicātor
fut. 3rd sg.applicātōapplicātor
fut. 2nd pl.applicātōte—
fut. 3rd pl.applicantōapplicantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveapplicāreapplicārī
perfect infinitiveapplicāvisse
applicuisse, applicāsse
applicātum esse
applicitum esse
future infinitiveapplicātūrum esse
applicitūrum esse
applicātum īrī
applicitum īrī
present participleapplicāns—
perfect participle—applicātus
applicitus, applicāta, applicātā, applicātae, applicātam, applicātārum, applicātās, applicātī, applicātōrum, applicātōs, applicita, applicitā, applicitae, applicitam, applicitārum, applicitās, applicite, applicitī, applicitīs, applicitō, applicitōrum, applicitōs
future participleapplicātūrus
applicitūrus, applicātūra, applicātūrā, applicātūrae, applicātūram, applicātūrārum, applicātūrās, applicātūre, applicātūrī, applicātūrīs, applicātūrō, applicātūrōrum, applicātūrōs, applicātūrum, applicitūra, applicitūrā, applicitūrae, applicitūram, applicitūrārum, applicitūrās, applicitūre, applicitūrī, applicitūrīs, applicitūrō, applicitūrōrum, applicitūrōs, applicitūrum
applicandus
applicanda, applicandā, applicandae, applicandam, applicandārum, applicandās, applicande, applicandīs, applicandōrum, applicandōs
gerundapplicandī, applicandō, applicandumsupineapplicātum, applicātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

animum ad scribendum appellere, applicare
to become a writer, embrace a literary career.
ad alicuius amicitiam se conferre, se applicare
to gain some one's friendship; to become intimate with.
animum appellere or se applicare ad philosophiam
to apply oneself to the study of philosophy.
ad historiam (scribendam) se conferre or se applicare
to devote oneself to writing history.
operam dare or simply se dare alicui, se tradere in disciplinam alicuius, se conferre, se applicare ad aliquem
to become a pupil, disciple of some one.

ap-plĭco (adp-, Ritschl, Fleck., Baiter, Weissenb., Halm, in Quint.; app-, Merk., Kayser, Halm, in Nep. Rib.), āvi and ui, ātum and ĭtum, 1, v. a. (applicui appears to have first become prevalent in the time of Cic., and is the com. form in Vulg.; cf. Gell. 1, 7 fin.; applicavi is used by Pac. ap. Prisc. p. 860 P.; Varr. ib.; Ter. Heaut. prol. 23; Auct. B. Alex. 17
I. fin.; Cic. Clu. 16, 46; 24, 66; id. de Or. 1, 39, 177; 2, 13, 55; id. Brut. 91, 316; id. Inv. 2, 13, 43; 2, 51, 153; id. Tusc. 5, 27, 77; id. Ac. 2, 20, 65; and id. Fam. 3, 11, 5; Val. Max. 4, 7, 4; Plin. 11, 2, 1, § 2; Vulg. 1 Reg. 30, 7; ib. Eccli. 33, 12; ib. Osee, 7, 6. It is found in the best MSS. and edd.; cf. Zumpt ad Cic. Verr. p. 240, and Neue, Formenl. II. pp. 477 and 479. Still later than applicui, the sup. applicitum became prevalent, Inscr, Neap. l. 6916; Inscr. Orell. 4570; Col. 4, 22, 1; 4, 24, 18; Quint. 1, 2, 26; 2, 4, 30; 4, 2, 117; Plin. Ep. 2, 17, 23; cf. Neue, Formenl. II. p. 551, and v. P. a. infra; cf. plico and its compounds, complico, explico, implico, etc.); orig., to join, fasten, or attach to, to affix; hence, to bring, add, put, place to or near to, etc. (very freq., esp. in trop. signif. and in more elevated style; in Plaut. twice; in Ter. four times; in Cic. epistt. only once, Cic. Fam. 3, 11, 3; never in Tac.; syn.: admoveo, adjungo, addo, adhibeo, adicio).
I. In gen.
A. Lit.; constr. usu. with ad; rarely with dat.
a. With ad: se ad arbores, to lean against, Caes. B. G. 6, 27 (cf.: trunco se applicuit, Just. 12, 9, 9): applicuit ambos ad eum, Vulg. Gen. 48, 13; ib. 1 Macc. 9, 3: umeros ad saxa, Ov. M. 5, 160: sinistrum (cornu) ad oppidum, Liv. 27, 2: se ad flammam, to approach, Cic. Tusc. 5, 27, 77: sudarium ad os, Suet. Ner. 25 al.—
b. With dat.: ratem (sc. rati), Liv. 21, 28, 5: flumini castra, id. 32, 30: corporibus adplicantur, id. 23, 27: (asellum) ulmo, Ov. F. 3, 750: sanctos applicabit sibi, Vulg. Num. 16, 5; ib. 2 Par. 2, 16.—Also with local adv.: boves illuc, Ov. F. 1, 543.—
B. Trop.
1. To connect with, to add to a thing: ut ad honestatem adplicetur (voluptas), Cic. Fin. 2, 12, 37: annum, Mart. 6, 28, 9: adplicare verba verbis, Quint. 7, 10, 17; 7, 3, 19.—
2. Se or animum, to attach, apply, or devote one's self or one's mind to a person or thing: illae extemplo se (ad eos) adplicant, adglutinant, Plaut. Men. 2, 2, 67: hi se ad vos adplicant, Ter. Heaut. 2, 4, 13; id. And. 5, 4, 21: ad Siculos se adplicavit, Varr. ap. Prisc. p. 860 P.: se ad alicujus familiaritatem, Cic. Clu. 16, 46: Sicilia se ad amicitiam fidemque populi Romani applicavit, Cic. Verr. 2, 2, 1; so id. Lael. 9, 32; id. de Or. 1, 39, 177; id. Fam. 3, 11, 3 al.: ad Atheniensium societatem se applicare, Nep. Arist. 2, 3: Certa res est ad frugem adplicare animum, Plaut. Trin. 2, 1, 34: animum aegrotum ad deteriorem partem adplicat, Ter. And. 1, 2, 22: ad virtutem animus se adplicat, Cic. Lael. 14, 48: aures modis, Hor. C. 3, 11, 8; so id. C. S. 72 (cf.: admovere aures, s. v. admoveo, and adhibere aures, Cic. Arch. 3): sese ad convivia, Cato ap. Gell. 11, 2, 5: se ad studium musicum, Ter. Heaut. prol. 23: me ad eundem quem Romae audiveram Molonem applicavi, Cic. Brut. 91, 316: se ad philosophiam, ad jus civile, ad eloquentiam, id. Off. 1, 32, 115: se ad scribendam historiam, id. de Or. 2, 13, 55 al.—
3. Crimen alicui, to charge one with a crime, Plin. Ep. 10, 66, 4.—
II. Esp., naut. t. t., navem, or absol. applicari, and in the act. as v. n. (cf. 1. appello, II.), to drive, direct, steer, or bring a ship anywhere, to land, to bring to land: navim ad naufragum applicarunt, Cic. Inv. 2. 51, 153: ad Heraeum naves adplicuit, Liv 33, 17; 37, 12, 5: adplicatis nostris ad ter ram navibus, Caes. B. C. 3, 101 Held.: Ciae telluris ad oras Applicor, Ov. M. 3, 598: applicor ignotis (sc. terris), id. H. 7, 117 Ruhnk. and Loers.—With in and acc.: applicor in terras, Ov. H. 16, 126 (cf.: appellere in aliquem locum, Liv. 8, 3, and 28, 42): ad terram adplicant, Auct. B. Hisp. 37 fin.; so Just. 2, 4, 21; 2, 12, 2; Dig. 1, 16, 4.—With acc. of place whither: aliā applicuimus Samum, Vulg. Act. 20, 15.—With abl.: quocumque litore adplicuisse naves, Liv. 44, 32, 4.—Absol.: et applicuerant, Vulg. Marc. 6, 53.—Poet.: quo accedam? quo adplicem? Enn. ap. Cic. Tusc. 3, 19, 44: quae vis immanibus applicat oris, drives or brings you, etc., Verg. A. 1, 616 (cf.: nos Libycis tempestas adpulit oris, id. ib. 1, 377): sublimis rapitur (Medea) et Creteis regionibus applicat angues, i. e. her dragon-chariot, Ov. M. 7, 223.—Hence,
1. applĭcātus (adp-), a, um, P. a.
a. Placed upon, lying upon or close to, attached to: aures, Varr. R. R. 2, 7, 5: Leucas colli adplicata, Liv. 33, 17, and Plin. 4, 4, 5, § 11: nervi adplicati ossibus, id. 11, 37, 88, § 217.—
b. Inclined or adapted to, directed to: omne animal adplicatum esse ad se diligendum, inclined to self-love, Cic. Fin. 4, 13, 34: vehemens ad aliquam rem applicata occupatio, id. Inv. 1, 25, 36.— Comp., sup., and adv. not used.—
2. ap-plĭcĭtus (adp-), a, um, P. a., applied or joined to, attached to: adplicitum est cubiculo hypocauston, Plin. Ep. 2, 17, 23: trunco palus, Col. 4, 22, 2: vites arboribus adplicitae, Quint. 1, 2, 26.—Trop.: pressus et velut adplicitus rei cultus, Quint. 4, 2, 117.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₂éd
  2. Proto-Italic*ad
  3. Proto-Italic*ad-
  4. Latinapplicō

Proto-Indo-European *pel- Proto-Indo-European *pleḱ-der. Latin plicō Latin applicō From ad- + plicō (“fold; arrive”).

Elsewhere
  • Catalanaplegar
  • Spanishaplegarfrom Catalan aplegar
  • Englishapplyfrom Old French applier
  • Portugueseachegar
  • Portuguesechegar
  • Spanishallegar
  • Spanishllegar
  • Romanianapleca
  • Aromanianaplec
  • Galicianachegar
Borrowings
  • Catalanaplicar
  • Englishapplicate
  • Frenchappliquer
  • Italianapplicare
  • Portugueseaplicar
  • Romanianaplica
  • Spanishaplicar
  • Galicianaplicar
  • Polishaplikować
  • Romanshapplicar

Quick answers

What does applicō mean in Latin?
applicō, a verb, means “to apply; to add, attach, join to; to steer, bring, land”.
What are the principal parts of applicō?
applicō, applicāre, applicāvī, applicātum (first conjugation).
How do you pronounce applicō?
In classical Latin, [ˈap.plɪ.koː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈap.pli.ko].
Where does applicō come from?
Proto-Indo-European *h₂éd → Proto-Italic *ad → Proto-Italic *ad- → Latin applicō.