verbfirst conjugation
applicō
applicō (present infinitive applicāre, perfect active applicāvī or applicuī, supine applicātum or applicitum)
Classical[ˈap.plɪ.koː]Ecclesiastical[ˈap.pli.ko]
Meaning
- to apply
- to add, attach, join to
- to steer, bring, land
- reflexiveto lean on or against
In the readers how our graded readers gloss it
attach; lean against
applicō -āre — in De Bello Gallico III
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | applicō | applicābam | applicābō | applicāvī applicuī | applicāveram applicueram | applicāverō applicuerō, applicārō |
| 2nd sg. | applicās | applicābās | applicābis | applicāvistī applicuistī, applicāstī | applicāverās applicuerās, applicārās | applicāveris applicueris |
| 3rd sg. | applicat | applicābat | applicābit | applicāvit applicuit | applicāverat applicuerat, applicārat | applicāverit applicuerit, applicārit |
| 1st pl. | applicāmus | applicābāmus | applicābimus | applicāvimus applicuimus | applicāverāmus applicuerāmus | applicāverimus applicuerimus, applicārimus |
| 2nd pl. | applicātis | applicābātis | applicābitis | applicāvistis applicuistis, applicāstis | applicāverātis applicuerātis, applicārātis | applicāveritis applicueritis, applicāritis |
| 3rd pl. | applicant | applicābant | applicābunt | applicāvērunt applicāvēre, applicuērunt, applicuēre, applicārunt | applicāverant applicuerant, applicārant | applicāverint applicuerint, applicārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | applicem | applicārem | applicāverim applicuerim, applicārim | applicāvissem applicuissem, applicāssem |
| 2nd sg. | applicēs | applicārēs | applicāverīs applicuerīs | applicāvissēs applicuissēs, applicāssēs |
| 3rd sg. | applicet | applicāret | applicāverit applicuerit, applicārit | applicāvisset applicuisset, applicāsset |
| 1st pl. | applicēmus | applicārēmus | applicāverīmus applicuerīmus, applicārīmus | applicāvissēmus applicuissēmus, applicāssēmus |
| 2nd pl. | applicētis | applicārētis | applicāverītis applicuerītis, applicārītis | applicāvissētis applicuissētis, applicāssētis |
| 3rd pl. | applicent | applicārent | applicāverint applicuerint, applicārint | applicāvissent applicuissent, applicāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | applicor | applicābar | applicābor |
| 2nd sg. | applicāris applicāre | applicābāris applicābāre | applicāberis applicābere |
| 3rd sg. | applicātur | applicābātur | applicābitur |
| 1st pl. | applicāmur | applicābāmur | applicābimur |
| 2nd pl. | applicāminī | applicābāminī | applicābiminī |
| 3rd pl. | applicantur | applicābantur | applicābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | applicer | applicārer |
| 2nd sg. | applicēris applicēre | applicārēris applicārēre |
| 3rd sg. | applicētur | applicārētur |
| 1st pl. | applicēmur | applicārēmur |
| 2nd pl. | applicēminī | applicārēminī |
| 3rd pl. | applicentur | applicārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | applicā | applicāre |
| pres. 2nd pl. | applicāte | applicāminī |
| fut. 2nd sg. | applicātō | applicātor |
| fut. 3rd sg. | applicātō | applicātor |
| fut. 2nd pl. | applicātōte | — |
| fut. 3rd pl. | applicantō | applicantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | applicāre | applicārī |
| perfect infinitive | applicāvisse applicuisse, applicāsse | applicātum esse applicitum esse |
| future infinitive | applicātūrum esse applicitūrum esse | applicātum īrī applicitum īrī |
| present participle | applicāns | — |
| perfect participle | — | applicātus applicitus, applicāta, applicātā, applicātae, applicātam, applicātārum, applicātās, applicātī, applicātōrum, applicātōs, applicita, applicitā, applicitae, applicitam, applicitārum, applicitās, applicite, applicitī, applicitīs, applicitō, applicitōrum, applicitōs |
| future participle | applicātūrus applicitūrus, applicātūra, applicātūrā, applicātūrae, applicātūram, applicātūrārum, applicātūrās, applicātūre, applicātūrī, applicātūrīs, applicātūrō, applicātūrōrum, applicātūrōs, applicātūrum, applicitūra, applicitūrā, applicitūrae, applicitūram, applicitūrārum, applicitūrās, applicitūre, applicitūrī, applicitūrīs, applicitūrō, applicitūrōrum, applicitūrōs, applicitūrum | applicandus applicanda, applicandā, applicandae, applicandam, applicandārum, applicandās, applicande, applicandīs, applicandōrum, applicandōs |
gerundapplicandī, applicandō, applicandumsupineapplicātum, applicātū
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- animum ad scribendum appellere, applicare
- to become a writer, embrace a literary career.
- ad alicuius amicitiam se conferre, se applicare
- to gain some one's friendship; to become intimate with.
- animum appellere or se applicare ad philosophiam
- to apply oneself to the study of philosophy.
- ad historiam (scribendam) se conferre or se applicare
- to devote oneself to writing history.
- operam dare or simply se dare alicui, se tradere in disciplinam alicuius, se conferre, se applicare ad aliquem
- to become a pupil, disciple of some one.
ap-plĭco (adp-, Ritschl, Fleck., Baiter, Weissenb., Halm, in Quint.; app-, Merk., Kayser, Halm, in Nep. Rib.), āvi and ui, ātum and ĭtum, 1, v. a. (applicui appears to have first become prevalent in the time of Cic., and is the com. form in Vulg.; cf. Gell. 1, 7 fin.; applicavi is used by Pac. ap. Prisc. p. 860 P.; Varr. ib.; Ter. Heaut. prol. 23; Auct. B. Alex. 17
I. fin.; Cic. Clu. 16, 46; 24, 66; id. de Or. 1, 39, 177; 2, 13, 55; id. Brut. 91, 316; id. Inv. 2, 13, 43; 2, 51, 153; id. Tusc. 5, 27, 77; id. Ac. 2, 20, 65; and id. Fam. 3, 11, 5; Val. Max. 4, 7, 4; Plin. 11, 2, 1, § 2; Vulg. 1 Reg. 30, 7; ib. Eccli. 33, 12; ib. Osee, 7, 6. It is found in the best MSS. and edd.; cf. Zumpt ad Cic. Verr. p. 240, and Neue, Formenl. II. pp. 477 and 479. Still later than applicui, the sup. applicitum became prevalent, Inscr, Neap. l. 6916; Inscr. Orell. 4570; Col. 4, 22, 1; 4, 24, 18; Quint. 1, 2, 26; 2, 4, 30; 4, 2, 117; Plin. Ep. 2, 17, 23; cf. Neue, Formenl. II. p. 551, and v. P. a. infra; cf. plico and its compounds, complico, explico, implico, etc.); orig., to join, fasten, or attach to, to affix; hence, to bring, add, put, place to or near to, etc. (very freq., esp. in trop. signif. and in more elevated style; in Plaut. twice; in Ter. four times;
in Cic. epistt. only once, Cic. Fam. 3, 11, 3; never in Tac.; syn.: admoveo, adjungo, addo, adhibeo, adicio). I. In gen.
A. Lit.; constr. usu. with ad; rarely with dat.
a. With ad:
se ad arbores, to lean against, Caes. B. G. 6, 27 (cf.: trunco se applicuit, Just. 12, 9, 9): applicuit ambos ad eum, Vulg. Gen. 48, 13; ib. 1 Macc. 9, 3: umeros ad saxa, Ov. M. 5, 160: sinistrum (cornu) ad oppidum, Liv. 27, 2: se ad flammam, to approach, Cic. Tusc. 5, 27, 77: sudarium ad os, Suet. Ner. 25 al.— b. With dat.:
ratem (sc. rati), Liv. 21, 28, 5: flumini castra, id. 32, 30: corporibus adplicantur, id. 23, 27: (asellum) ulmo, Ov. F. 3, 750: sanctos applicabit sibi, Vulg. Num. 16, 5; ib. 2 Par. 2, 16.—Also with local adv.: boves illuc, Ov. F. 1, 543.—B. Trop.
1. To connect with, to add to a thing:
ut ad honestatem adplicetur (voluptas), Cic. Fin. 2, 12, 37: annum, Mart. 6, 28, 9: adplicare verba verbis, Quint. 7, 10, 17; 7, 3, 19.—2. Se or animum, to attach, apply, or devote one's self or one's mind to a person or thing:
illae extemplo se (ad eos) adplicant, adglutinant, Plaut. Men. 2, 2, 67: hi se ad vos adplicant, Ter. Heaut. 2, 4, 13; id. And. 5, 4, 21: ad Siculos se adplicavit, Varr. ap. Prisc. p. 860 P.: se ad alicujus familiaritatem, Cic. Clu. 16, 46: Sicilia se ad amicitiam fidemque populi Romani applicavit, Cic. Verr. 2, 2, 1; so id. Lael. 9, 32; id. de Or. 1, 39, 177; id. Fam. 3, 11, 3 al.: ad Atheniensium societatem se applicare, Nep. Arist. 2, 3: Certa res est ad frugem adplicare animum, Plaut. Trin. 2, 1, 34: animum aegrotum ad deteriorem partem adplicat, Ter. And. 1, 2, 22: ad virtutem animus se adplicat, Cic. Lael. 14, 48: aures modis, Hor. C. 3, 11, 8; so id. C. S. 72 (cf.: admovere aures, s. v. admoveo, and adhibere aures, Cic. Arch. 3): sese ad convivia, Cato ap. Gell. 11, 2, 5: se ad studium musicum, Ter. Heaut. prol. 23: me ad eundem quem Romae audiveram Molonem applicavi, Cic. Brut. 91, 316: se ad philosophiam, ad jus civile, ad eloquentiam, id. Off. 1, 32, 115: se ad scribendam historiam, id. de Or. 2, 13, 55 al.—3. Crimen alicui, to charge one with a crime, Plin. Ep. 10, 66, 4.—
II. Esp., naut. t. t., navem, or absol. applicari, and in the act. as v. n. (cf. 1. appello, II.), to drive, direct, steer, or bring a ship anywhere, to land, to bring to land:
navim ad naufragum applicarunt, Cic. Inv. 2. 51, 153: ad Heraeum naves adplicuit, Liv 33, 17; 37, 12, 5: adplicatis nostris ad ter ram navibus, Caes. B. C. 3, 101 Held.: Ciae telluris ad oras Applicor, Ov. M. 3, 598: applicor ignotis (sc. terris), id. H. 7, 117 Ruhnk. and Loers.—With in and acc.: applicor in terras, Ov. H. 16, 126 (cf.: appellere in aliquem locum, Liv. 8, 3, and 28, 42): ad terram adplicant, Auct. B. Hisp. 37 fin.; so Just. 2, 4, 21; 2, 12, 2; Dig. 1, 16, 4.—With acc. of place whither: aliā applicuimus Samum, Vulg. Act. 20, 15.—With abl.: quocumque litore adplicuisse naves, Liv. 44, 32, 4.—Absol.: et applicuerant, Vulg. Marc. 6, 53.—Poet.: quo accedam? quo adplicem? Enn. ap. Cic. Tusc. 3, 19, 44: quae vis immanibus applicat oris, drives or brings you, etc., Verg. A. 1, 616 (cf.: nos Libycis tempestas adpulit oris, id. ib. 1, 377): sublimis rapitur (Medea) et Creteis regionibus applicat angues, i. e. her dragon-chariot, Ov. M. 7, 223.—Hence, 1. applĭcātus (adp-), a, um, P. a.
a. Placed upon, lying upon or close to, attached to:
aures, Varr. R. R. 2, 7, 5: Leucas colli adplicata, Liv. 33, 17, and Plin. 4, 4, 5, § 11: nervi adplicati ossibus, id. 11, 37, 88, § 217.—b. Inclined or adapted to, directed to:
omne animal adplicatum esse ad se diligendum, inclined to self-love, Cic. Fin. 4, 13, 34: vehemens ad aliquam rem applicata occupatio, id. Inv. 1, 25, 36.— Comp., sup., and adv. not used.—2. ap-plĭcĭtus (adp-), a, um, P. a., applied or joined to, attached to:
adplicitum est cubiculo hypocauston, Plin. Ep. 2, 17, 23: trunco palus, Col. 4, 22, 2: vites arboribus adplicitae, Quint. 1, 2, 26.—Trop.: pressus et velut adplicitus rei cultus, Quint. 4, 2, 117.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
applicō (adp-) āvī or uī, ātus, āre,
to join, connect, attach, add: corpora corporibus, press closely, L.: ut ad honestatem applicetur (voluptas). — Fig., to apply, direct, turn: animum ad alqd, T.: se animus applicat ad alqd: se ad vos, T.: ad alicuius se familiaritatem: se ad philosophiam: adplicant se, associate together: votis amicas aures, to give attention, H. — Meton., to bring, put, place at, apply to: capulo tenus ensem, drives to the hilt, V.: ad eas (arbores) se, lean against, Cs.: se ad flammam, draw near: flumini castra, L.—To drive to, direct to: regionibus angues, O.: boves illuc, O. — Esp., of ships, to direct to, bring to: navim ad naufragum: ad terram naves, Cs.: Ceae telluris ad oras Applicor, O.: applicor ignotis (terris), O.: oris (te), V.: classem in Erythraeam, L. — Intrans, to arrive, put in, land: quocumque litore applicuisse naves, L.: quo applicem? Enn. ap. C.
Origins
- Proto-Indo-European*h₂éd
- Proto-Italic*ad
- Proto-Italic*ad-
- Latinapplicō
Proto-Indo-European *pel- Proto-Indo-European *pleḱ-der. Latin plicō Latin applicō From ad- + plicō (“fold; arrive”).
Elsewhere
- Catalanaplegar
- Spanishaplegarfrom Catalan aplegar
- Englishapplyfrom Old French applier
- Portugueseachegar
- Portuguesechegar
- Spanishallegar
- Spanishllegar
- Romanianapleca
- Aromanianaplec
- Galicianachegar
Borrowings
- Catalanaplicar
- Englishapplicate
- Frenchappliquer
- Italianapplicare
- Portugueseaplicar
- Romanianaplica
- Spanishaplicar
- Galicianaplicar
- Polishaplikować
- Romanshapplicar