LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

antemittō

antemittō (present infinitive antemittere, perfect active antemīsī, supine antemissum)
Classical[an.tɛˈmɪt.toː]Ecclesiastical[an.teˈmit.to]

Meaning

  1. raretransitiveto send ahead

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.antemittōantemittēbamantemittamantemīsīantemīseramantemīserō
2nd sg.antemittisantemittēbāsantemittēsantemīsistīantemīserāsantemīseris
3rd sg.antemittitantemittēbatantemittetantemīsitantemīseratantemīserit
1st pl.antemittimusantemittēbāmusantemittēmusantemīsimusantemīserāmusantemīserimus
2nd pl.antemittitisantemittēbātisantemittētisantemīsistisantemīserātisantemīseritis
3rd pl.antemittuntantemittēbantantemittentantemīsērunt
antemīsēre
antemīserantantemīserint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.antemittamantemitteremantemīserimantemīsissem
2nd sg.antemittāsantemitterēsantemīserīsantemīsissēs
3rd sg.antemittatantemitteretantemīseritantemīsisset
1st pl.antemittāmusantemitterēmusantemīserīmusantemīsissēmus
2nd pl.antemittātisantemitterētisantemīserītisantemīsissētis
3rd pl.antemittantantemitterentantemīserintantemīsissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.antemittorantemittēbarantemittar
2nd sg.antemitteris
antemittere
antemittēbāris
antemittēbāre
antemittēris
antemittēre
3rd sg.antemittiturantemittēbāturantemittētur
1st pl.antemittimurantemittēbāmurantemittēmur
2nd pl.antemittiminīantemittēbāminīantemittēminī
3rd pl.antemittunturantemittēbanturantemittentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.antemittarantemitterer
2nd sg.antemittāris
antemittāre
antemitterēris
antemitterēre
3rd sg.antemittāturantemitterētur
1st pl.antemittāmurantemitterēmur
2nd pl.antemittāminīantemitterēminī
3rd pl.antemittanturantemitterentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.antemitteantemittere
pres. 2nd pl.antemittiteantemittiminī
fut. 2nd sg.antemittitōantemittitor
fut. 3rd sg.antemittitōantemittitor
fut. 2nd pl.antemittitōte—
fut. 3rd pl.antemittuntōantemittuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveantemittereantemittī
perfect infinitiveantemīsisseantemissum esse
future infinitiveantemissūrum esseantemissum īrī
present participleantemittēns—
perfect participle—antemissus
future participleantemissūrusantemittendus
antemittundus
gerundantemittendī, antemittendō, antemittendumsupineantemissum, antemissū

antĕ-mitto, ĕre, v. a.,
I. to send before, send forwards, send on (rare; for praemittere): equitatum, Caes. B. G. 1, 21, ubi v. Herz.: antemissis equitibus, id. B. C. 1, 51; Sol. 25.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₂ent-
  2. Proto-Indo-European*h₂énts
  3. Proto-Indo-European*h₂énti
  4. Proto-Italic*anti
  5. Latinantemittō

Latin ante- Proto-Indo-European *mey-? Proto-Indo-European *meyth₂- Proto-Indo-European *-eti Proto-Indo-European *méyth₂eti Proto-Italic *meitō Old Latin mītō Latin mittō Latin antemittō From ante- + mittō (“to send”).

Quick answers

What does antemittō mean in Latin?
antemittō, a verb, means “to send ahead”.
What are the principal parts of antemittō?
antemittō, antemittere, antemīsī, antemissum (third conjugation).
How do you pronounce antemittō?
In classical Latin, [an.tɛˈmɪt.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [an.teˈmit.to].
Where does antemittō come from?
Proto-Indo-European *h₂ent- → Proto-Indo-European *h₂énts → Proto-Indo-European *h₂énti → Proto-Italic *anti → Latin antemittō.