LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

anquīrō

anquīrō (present infinitive anquīrere, perfect active anquīsīvī, supine anquīsītum)
Classical[aŋˈkʷiː.roː]Ecclesiastical[aŋˈkʷiː.ro]

Meaning

  1. to seek, research, investigate, examine judicially
  2. to indict

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.anquīrōanquīrēbamanquīramanquīsīvīanquīsīveramanquīsīverō
2nd sg.anquīrisanquīrēbāsanquīrēsanquīsīvistīanquīsīverāsanquīsīveris
3rd sg.anquīritanquīrēbatanquīretanquīsīvitanquīsīveratanquīsīverit
1st pl.anquīrimusanquīrēbāmusanquīrēmusanquīsīvimusanquīsīverāmusanquīsīverimus
2nd pl.anquīritisanquīrēbātisanquīrētisanquīsīvistisanquīsīverātisanquīsīveritis
3rd pl.anquīruntanquīrēbantanquīrentanquīsīvērunt
anquīsīvēre
anquīsīverantanquīsīverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.anquīramanquīreremanquīsīverimanquīsīvissem
2nd sg.anquīrāsanquīrerēsanquīsīverīsanquīsīvissēs
3rd sg.anquīratanquīreretanquīsīveritanquīsīvisset
1st pl.anquīrāmusanquīrerēmusanquīsīverīmusanquīsīvissēmus
2nd pl.anquīrātisanquīrerētisanquīsīverītisanquīsīvissētis
3rd pl.anquīrantanquīrerentanquīsīverintanquīsīvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.anquīroranquīrēbaranquīrar
2nd sg.anquīreris
anquīrere
anquīrēbāris
anquīrēbāre
anquīrēris
anquīrēre
3rd sg.anquīrituranquīrēbāturanquīrētur
1st pl.anquīrimuranquīrēbāmuranquīrēmur
2nd pl.anquīriminīanquīrēbāminīanquīrēminī
3rd pl.anquīrunturanquīrēbanturanquīrentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.anquīraranquīrerer
2nd sg.anquīrāris
anquīrāre
anquīrerēris
anquīrerēre
3rd sg.anquīrāturanquīrerētur
1st pl.anquīrāmuranquīrerēmur
2nd pl.anquīrāminīanquīrerēminī
3rd pl.anquīranturanquīrerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.anquīreanquīrere
pres. 2nd pl.anquīriteanquīriminī
fut. 2nd sg.anquīritōanquīritor
fut. 3rd sg.anquīritōanquīritor
fut. 2nd pl.anquīritōte—
fut. 3rd pl.anquīruntōanquīruntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveanquīrereanquīrī
perfect infinitiveanquīsīvisseanquīsītum esse
future infinitiveanquīsītūrum esseanquīsītum īrī
present participleanquīrēns—
perfect participle—anquīsītus
anquisita, anquisitā, anquisitae, anquisitam, anquisitārum, anquisitās, anquisite, anquisitī, anquisitīs, anquisitō, anquisitōrum, anquisitōs
future participleanquīsītūrusanquīrendus
anquīrundus
gerundanquīrendī, anquīrendō, anquīrendumsupineanquīsītum, anquīsītū

an-quīro, quīsīvi, sītum, 3, v. a. 2. anand quaero,
I. to seek on all sides, to look about for, to search after.
I. Lit. and in gen.: anquirere est circum quaerere, Paul. ex Fest. p. 22 Müll.: anquirere aliquem, apud quem evomet virus, etc., Cic. Lael. 23, 87; so id. ib. 27, 102; id. Off. 1, 4, 11.—
B. Trop., to inquire about, to examine into: aut anquirunt aut consultant, conducat id necne, Cic. Off. 1, 3, 9: anquirentibus nobis omnique acie ingenii contemplantibus, id. de Or. 1, 33; so id. Fat. 9; Tac. A. 12, 6 al. —
II. Esp. in judic. lang. t. t.
A. To institute a careful inquiry or examination: de perduellione, Liv. 6, 20: de morte alicujus, Tac. A. 3, 12.—
B. To enter a complaint, to accuse one, with the word designating the punishment in the abl. or gen.: capite anquisitus, Liv. 8, 33: pecuniā anquirere, id. 26, 3: cum capitis anquisissent, id. 2, 52; 26, 3.—Hence, anquīsītē, adv., carefully (only in Gell.): satis anquisite satisque sollicite, Gell. 1, 3, 9, where Hertz now reads inquisite.—Comp.: Theophrastus anquisitius super hac ipsā re et exactius pressiusque quam Cicero disserit, Gell. 1, 3, 21, where Hertz now reads inquisitius.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₂ent-
  2. Proto-Indo-European*h₂énts?
  3. Latinanquīrō

Proto-Indo-European *h₂m̥bʰíder. Proto-Italic *amβi- Latin ambi- Latin quaerō Latin anquīrō From ambi- + quaerō (“seek, look for”).

Quick answers

What does anquīrō mean in Latin?
anquīrō, a verb, means “to seek, research, investigate, examine judicially; to indict”.
What are the principal parts of anquīrō?
anquīrō, anquīrere, anquīsīvī, anquīsītum (third conjugation).
How do you pronounce anquīrō?
In classical Latin, [aŋˈkʷiː.roː]; in ecclesiastical (church) Latin, [aŋˈkʷiː.ro].
Where does anquīrō come from?
Proto-Indo-European *h₂ent- → Proto-Indo-European *h₂énts? → Latin anquīrō.