adjectivefirst/second-declension adjective
annuus
annuus (feminine annua, neuter annuum)
Classical[ˈan.nu.ʊs]Ecclesiastical[ˈan.nu.us]
Meaning
- adjectiveannual, yearly
- adjectivelasting a year
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | annuus | annua | annuum |
| genitive | annuī | annuae | annuī |
| dative | annuō | annuae | annuō |
| accusative | annuum | annuam | annuum |
| ablative | annuō | annuā | annuō |
| vocative | annue | annua | annuum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | annuī | annuae | annua |
| genitive | annuōrum | annuārum | annuōrum |
| dative | annuīs | annuīs | annuīs |
| accusative | annuōs | annuās | annua |
| ablative | annuīs | annuīs | annuīs |
| vocative | annuī | annuae | annua |
annŭus, a, um, adj. annus.
I. That lasts a year or continues through a year, of a year's duration:
penus, Plaut. Ps. 1, 2, 45: tempus, Cic. Att. 6, 5: provincia, id. Fam. 15, 14 fin.: magistratus, Caes. B. G. 1, 16: reges, Nep. Hann. 7, 4: imperium, Tac. H. 3, 46 al.: spatium, Hor. C. 4, 5, 11: cultura, id. ib. 3, 24, 14: annui victus, Plin. 7, 46, 47, § 151 et saep.—II. That returns, recurs, or happens every year, yearly, annual.
A. Adj.: annuo in cursu, Att. ap. Non. p. 20, 28:
tempora, Lucr. 5, 618: commutationes, changes of the seasons, Cic. Inv. 1, 34: labor (agricolarum), Cic. Verr. 2, 3, 48: plenitudo annuae messis, Vulg. Jer. 5, 24: deponit flavas annua terra comas, Tib. 2, 1, 48: annua magnae Sacra refer Cereri, Verg. G. 1, 338: annuos reditus non dabunt, Vulg. 1 Esdr. 4, 13: annuā vice, annually, Plin. 28, 8, 27, § 92: annuis vicibus, id. 10, 20, 22, § 44 al.—Hence, B. Subst.: annŭum, i, and more freq. in the plur.: annŭa, ōrum, n., an annuity, annual stipend, pension:
publici servi annua accipiunt, Plin. Ep. 10, 40; Suet. Vesp. 18; id. Tib. 50; id. Gram. 3, 23: si cui annuum relictum fuerit, Dig. 33, 1, 14; 33, 1, 10.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
annuus adj.
annus, of a year, lasting a year: tempus: qui (magistratus) creatur annuus, Cs.: reges, N.: cultura, H.: labor, a whole year's work: signorum commutationes, during the year.—Yearly, annual: Sacra, V.
Origins
- Proto-Italic*atnos?
- Latinannuus
Proto-Indo-European *-wós Proto-Italic *-wos Latin -uus Latin annuus From annus (“year”) + -uus.
Descendants
- Italianannuo
- Portugueseânuo
- Spanishanuo
- Sicilianànnuu
In English words that came into English from annuus
- annualannuālem
- annuityannuitās