noun · femininethird declension
annihilātiō
annihilātiō f (genitive annihilātiōnis)
Classical[an.ni.(ɦ)ɪˈɫaː.ti.oː]Ecclesiastical[an.ni.kiˈlat.t͡si.o]
Meaning
- annihilation
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | annihilātiō | annihilātiōnēs |
| genitive | annihilātiōnis | annihilātiōnum |
| dative | annihilātiōnī | annihilātiōnibus |
| accusative | annihilātiōnem | annihilātiōnēs |
| ablative | annihilātiōne | annihilātiōnibus |
| vocative | annihilātiō | annihilātiōnēs |
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin annihilātiō From annihilō + -tiō.
Descendants
- Englishannihilation
- Frenchannihilation
- Italianannichilazione
- Portugueseaniquilação
- Spanishaniquilación
- Russianаннигиля́ция