LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension two-termination adjective

annālis1

annālis (neuter annāle)
Classical[anˈnaː.lɪs]Ecclesiastical[anˈnaː.lis]

Meaning

  1. two terminationyearly, annual
    et quoniam tempora duōrum generum sunt, ūnum annāle, quod sōl circuitū suō fīnit, alterum mēnstruum, quod lūna circumiēns comprēndit, prius dīcam dē sōle. ejus cursus annālis prīmum ferē circiter ternīs mēnsibus ad frūctūs est dīvīsus in quattuor partīs, et īdem subtīlius sēsquimēnsibus in octō.116 BCE – 27 BCE, Marcus Terentius Varro, dē rē rūsticā 1.27.1
  2. relationaltwo terminationyear, age
    lēx Vīllia annālisthe law concerning the age of holders of state-offices, introduced by L. Villius
    librī annālēsyear-books, books written about important events each year.

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Annales · Historiæ

Annales means a comprehensive historical work, principally and especially a history of former ages, composed from documents, like Livy and Tacitus; historiæ, particularly a work on the history of the times in which the author himself has lived, as Sallust and Tacitus.

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeannālisannālisannāle
genitiveannālisannālisannālis
dativeannālīannālīannālī
accusativeannālemannālemannāle
ablativeannālīannālīannālī
vocativeannālisannālisannāle
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeannālēsannālēsannālia
genitiveannāliumannāliumannālium
dativeannālibusannālibusannālibus
accusativeannālīs
annālēs
annālīs
annālēs
annālia
ablativeannālibusannālibusannālibus
vocativeannālēsannālēsannālia

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

veterum annales
ancient history.
veterum annalium monumenta
ancient history.
memoriam annalium or temporum replicare
to consult history.
evolvere historias, litterarum (veterum annalium) monumenta
to study historical records, read history.
exempla petere, repetere a rerum gestarum memoria or historiarum (annalium, rerum gestarum) monumentis
to borrow instances from history.

annālis, e, adj. annus.
I. Continuing a year, annual: tempus, cursus, Varr. R. R. 1, 27, 1; so Dig. 14, 2, 1; 38, 17, 6.—
II. A.. Relating to the year or the age: Lex Villia Annalis, the law passed B. C. 180 by L. Villius, which determined the age necessary for election to an office of state (for the quæstorship, 31; for the office of Ædile, 37; for the praetorship, 40; and for the consulship, 43 years): legibus annalibus grandiorem aetatem ad consulatum constituebant, Cic. Phil. 5, 17; cf.: eo anno (573 A. U. C.) rogatio primum lata est ab L. Villio tribuno plebis, quot annos nati quemque magistratum peterent caperentque. Inde cognomen familiae inditum, ut annales appellarentur, Liv. 40, 44; cf. also Cic. de Or. 2, 65.—
B. annālis, is (abl. reg. annali, Cic. Brut. 15, 58; Nep. Hann. 13, 1; but annalei, Varr. ap. Charis. 1, 17, p. 97: annale, Ascon. ad Cic. Pis. 22, 52; v. Neue, Formenl. I. p. 224), subst. m. (sc. liber), most freq. in plur.: an-nāles, ium (sc. libri), an historical work, in which the occurrences of the year are chronologically recorded, chronicles, annals (diff. from historia, a philosophical narration. following the internal relation of events, Ver. Fl. ap. Gell. 5, 18; cf. Cic. Or. 20).
1. Spec., from the most ancient per. down to the time of the Gracchi, when a literature had been formed, each pontifex maximus wrote down the occurrences of his year on tablets, which were hung up in his dwelling for the information of the public. Such tablets, accordingly, received the name of Annales Maximi (not to be confounded with the Libri Pontificales sive Pontificii, which contained instructions and liturgies for the holy rites). See the class. passages, Cic. de Or. 2, 12, 51; id. Rep. 1, 16; Fest. s. v. maximi, and cf. Creuz. ad Cic. N. D. 1, 30; id. Leg. 1, 2; Niebuhr, Rom. Hist. 1, 277 sq. From these sources the Rom. histt. drew, and hence called their works, in gen., Annales. The most renowned among the annalists of the ancient period are Q. Fabius Pictor, M. Porcius Cato, and L. Calpurnius Piso (cf. Cic. de Or. 2, 12, 51); in the time of the emperors, Tacitus named one of his hist. works Annales, since in it the history of Rome, from the death of Aug. until the time of Nero, was given acc. to the annual succession of events; cf. Bähr, Lit. Gesch. p. 255 sq.; 301 sq.; 313 sq.; Teuffel, Rom. Lit. § 333, 1.—Annalis in sing., Cic. Att. 12, 23; id. Brut. 15; Nep. Hann. 13, 1; Plin. 7, 28, 29, § 101.—Adj., with liber, Ver. Fl. in the above-cited passage, and Quint. 6, 3, 68.—
2. In gen., records, archives, history: carminibus antiquis, quod unum apud illos memoriae et annalium genus est, Tac. G. 2: annalibus traditum (est) coram rege, Vulg. Esth. 2, 23: annales priorum temporum, ib. ib. 6, 1.—
C. annālia, ium, n., a festival observed at the beginning of the year, Inscr. Grut. 116, 2.

Origins

  1. Proto-Italic*atnos?
  2. Latinannālis

Proto-Italic *-ālis Latin -ālis Latin annālis From annus (“year”) + -ālis.

noun · masculinethird declension
annālis2
annālis m (genitive annālis)
Classical[anˈnaː.lɪs]Ecclesiastical[anˈnaː.lis]

Meaning

  1. in pluralchronicle(s), annal(s)

Declension

declension
formsingularplural
nominativeannālisannālēs
genitiveannālisannālium
dativeannālīannālibus
accusativeannālemannālēs
annālīs
ablativeannālīannālibus
vocativeannālisannālēs

Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.

annālis is, abl. annalī, m
1 annalis; sc. liber, a record of events, chronicles, annals.—The Pontifex Maximus each year used to record public events on tablets, called Annales Maximi; hence historical works are called Annales: scriptum est in tuo annali: in annali suo scriptum reliquit, N.: in nono annali, the ninth book of annals: haec monumentis annalium mandantur.

Origins

  1. Proto-Italic*atnos?
  2. Latinannālis

Proto-Italic *-ālis Latin -ālis Latin annālis From annus (“year”) + -ālis.

Descendants
  • Catalanannals
  • Catalananyal
  • Englishannal
  • Englishannals
  • Frenchannal
  • Frenchannales
  • Italianannale
  • Portugueseanais
  • Portugueseanal
  • Romaniananale
proper noun · masculinethird declension
Annālis3
Annālis m sg (genitive Annālis)
Classical[anˈnaː.lɪs]Ecclesiastical[anˈnaː.lis]

Meaning

  1. a cognomen

Declension

declension
formsingularplural
nominativeAnnālis—
genitiveAnnālis—
dativeAnnālī—
accusativeAnnālem—
ablativeAnnāle—
vocativeAnnālis—

In the Academy Smith's classical dictionaries

Quick answers

What does annālis mean in Latin?
annālis, a adjective, means “yearly, annual; year, age”.
How do you pronounce annālis?
In classical Latin, [anˈnaː.lɪs]; in ecclesiastical (church) Latin, [anˈnaː.lis].
Where does annālis come from?
Proto-Italic *atnos? → Latin annālis.