LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinefourth declension

ānfrāctus1

ānfrāctus m (genitive ānfrāctūs)
Classical[ãːˈfraːk.tʊs]Ecclesiastical[aɱˈfrak.tus]

Meaning

  1. bend, curve, turning
  2. curvature
  3. circuit, revolution

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Declension

declension
formsingularplural
nominativeānfrāctusānfrāctūs
genitiveānfrāctūsānfrāctuum
dativeānfrāctuīānfrāctibus
accusativeānfrāctumānfrāctūs
ablativeānfrāctūānfrāctibus
vocativeānfrāctusānfrāctūs

anfractus (not amfr-), ūs, m. id., pr.
I. a breaking round; hence, a bending, recurving, turning (in the ante-class. per. rare; v. the preced. art.).
I. Lit.: quid pulchrius eā figurā (sc. sphaericā) quae nihil incisum anfractibus, nihil eminens, habere potest? Cic. N. D. 2, 18, 47.—Hence, of the circular motion of the sun (acc. to the ancient belief): solis anfractus, a circuit, revolution, Cic. Rep. 6, 12; cf. id. Leg. 2, 8.—Of the crookedness of horns: cornua convoluta in anfractum, Plin. 11, 37, 45, § 124.—Of the coils of a serpent, Val. Fl. 7, 523; Stat. Th. 5, 520.—Also freq., particularly in the histt., of the turning or winding of a road, etc., a tortuous, circuitous route: si nullus anfractus intercederet, Caes. B. G. 7, 46: illa (via) altero tanto longiorem habebat anfractum, Nep. Eum. 8, 5: per anfractus jugi procurrere, Liv. 44, 4: anfractus viarum, id. 33, 1: litorum anfractus, the windings, id. 38, 7 al.; Luc. 1, 605. —
II. Trop., of discourse, = ambages, circumlocution, digression: quid opus est circuitione et anfractu? Cic. Div. 2, 61, 127: oratio circumscripta non longo anfractu, sed ad spiritum vocis apto, id. Part. Or. 6, 21: quae omnia infinitus anfractus habent, ramifications, Quint. 6, 1, 15, where Bonn. and Halm read tractatus.—Of legal matters, intricacies, prolixity: judiciorum, Cic. Clu. 56, 159: juris, Quint. 12, 9, 3.

Origins

From *ānfringō + -tus (forming action noun), or directly from ambi- + frangō + -tus.

In English words that came into English from ānfrāctus

  • anfractuousanfractuosus
  • anfractuosityanfractuosus
  • anfractureānfrāctus
adjectivefirst/second-declension adjective
ānfrāctus2
ānfrāctus (feminine ānfrācta, neuter ānfrāctum)
Classical[ãːˈfraːk.tʊs]Ecclesiastical[aɱˈfrak.tus]

Meaning

  1. adjectivewinding, bending
  2. adjectivecrooked, bent

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeānfrāctusānfrāctaānfrāctum
genitiveānfrāctīānfrāctaeānfrāctī
dativeānfrāctōānfrāctaeānfrāctō
accusativeānfrāctumānfrāctamānfrāctum
ablativeānfrāctōānfrāctāānfrāctō
vocativeānfrācteānfrāctaānfrāctum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeānfrāctīānfrāctaeānfrācta
genitiveānfrāctōrumānfrāctārumānfrāctōrum
dativeānfrāctīsānfrāctīsānfrāctīs
accusativeānfrāctōsānfrāctāsānfrācta
ablativeānfrāctīsānfrāctīsānfrāctīs
vocativeānfrāctīānfrāctaeānfrācta

anfractus (not amfr-), a, um, P. a. qs. from anfringo,
I. winding, bending, cooked: spatia, Amm. 29, 5.—Hence, subst.: anfractum, i, n., a winding, a crook, curve (ante-class. for the class. anfractus, us): terrarum anfracta, Att. ap. Varr. L. L. 7, § 15 Müll. (Trag. Rel. p. 151 Rib.): in anfracto, Varr. ib.: cavata aurium anfracta, Varr. ap. Non. p. 193, 5.

Origins

Participial adjective from *ānfringō, or directly from ambi- + frangō + -tus.

Quick answers

What does ānfrāctus mean in Latin?
ānfrāctus, a noun, means “bend, curve, turning; curvature; circuit, revolution”.
What is the genitive of ānfrāctus?
The genitive singular is ānfrāctūs. ānfrāctus is masculine, fourth declension.
How do you pronounce ānfrāctus?
In classical Latin, [ãːˈfraːk.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [aɱˈfrak.tus].
Which English words come from ānfrāctus?
English words that go back to Latin ānfrāctus include anfracture, anfractuous and anfractuosity.