noun · femininethird declension
amoenitās
amoenitās f (genitive amoenitātis)
Classical[aˈmoe̯.nɪ.taːs]Ecclesiastical[aˈmɛː.ni.tas]
Meaning
- pleasantness, pleasurableness, delightfulness, loveliness, agreeableness, charm
Latīnē defined in Latin in our graded readers

pulchritūdō locīamoenitās -ātis (f) — in Epistulae, ch. 7
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | amoenitās | amoenitātēs |
| genitive | amoenitātis | amoenitātum |
| dative | amoenitātī | amoenitātibus |
| accusative | amoenitātem | amoenitātēs |
| ablative | amoenitāte | amoenitātibus |
| vocative | amoenitās | amoenitātēs |
Lewis & Short A Latin Dictionary, 1879
ămoenĭtas, ātis, f. amoenus,
I. pleas antness, delightfulness, loveliness.
I. Lit., of places (as scenery, a garden, river, etc.; in the poets, except Plaut., rare;
never in Ter., Lucr., or Hor.): nunc domus suppeditat mihi hortorum amoenitatem, Cic. Q. Fr. 3, 1, 4: fluminis, id. ib. 3, 1, 1: amoenitates orarum et litorum, id. N. D. 2, 39; so id. Leg. 2, 1; id. Rep. 2, 4; Nep. Att. 13; Col. 1, 4, 8; Flor. 2, 11, 4 al.—II. Metaph.
A. Of other things (so in Plaut. and the prose-writers of the post-Aug. per., but not in Cic.):
amoenitates omnium venerum atque venustatum, Plaut. Stich. 2, 1, 5: hic me amoenitate amoenā amoenus oneravit dies, id. Capt. 4, 1, 7: amoenitates studiorum, Plin. praef.: vitae, Tac. A. 5, 2: verborum, Gell. 12, 1 fin.: orationis, id. 10, 3 al. —B. As a term of endearment:
uxor mea, mea amoenitas, quid tu agis? my delight, Plaut. Cas. 2, 3, 13: mea vita, mea amoenitas, meus ocellus, id. Poen. 1, 2, 152.Origins
Proto-Indo-European *-teh₂ Proto-Indo-European *-ts Proto-Indo-European *-teh₂ts Proto-Italic *-tāts Latin -tās Latin amoenitās From amoenus (“pleasant, delightful, lovely”) + -tās.
Descendants
- Catalanamenitat
- Englishamenity
- Frenchaménité
- Italianamenità
- Portugueseamenidade
- Spanishamenidad