LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

amoenitās

amoenitās f (genitive amoenitātis)
Classical[aˈmoe̯.nɪ.taːs]Ecclesiastical[aˈmɛː.ni.tas]

Meaning

  1. pleasantness, pleasurableness, delightfulness, loveliness, agreeableness, charm

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Epistulae cover
pulchritūdō locī
amoenitās -ātis (f) — in Epistulae, ch. 7

Declension

declension
formsingularplural
nominativeamoenitāsamoenitātēs
genitiveamoenitātisamoenitātum
dativeamoenitātīamoenitātibus
accusativeamoenitātemamoenitātēs
ablativeamoenitāteamoenitātibus
vocativeamoenitāsamoenitātēs

Lewis & Short A Latin Dictionary, 1879

ămoenĭtas, ātis, f. amoenus,
I. pleas antness, delightfulness, loveliness.
I. Lit., of places (as scenery, a garden, river, etc.; in the poets, except Plaut., rare; never in Ter., Lucr., or Hor.): nunc domus suppeditat mihi hortorum amoenitatem, Cic. Q. Fr. 3, 1, 4: fluminis, id. ib. 3, 1, 1: amoenitates orarum et litorum, id. N. D. 2, 39; so id. Leg. 2, 1; id. Rep. 2, 4; Nep. Att. 13; Col. 1, 4, 8; Flor. 2, 11, 4 al.—
II. Metaph.
A. Of other things (so in Plaut. and the prose-writers of the post-Aug. per., but not in Cic.): amoenitates omnium venerum atque venustatum, Plaut. Stich. 2, 1, 5: hic me amoenitate amoenā amoenus oneravit dies, id. Capt. 4, 1, 7: amoenitates studiorum, Plin. praef.: vitae, Tac. A. 5, 2: verborum, Gell. 12, 1 fin.: orationis, id. 10, 3 al. —
B. As a term of endearment: uxor mea, mea amoenitas, quid tu agis? my delight, Plaut. Cas. 2, 3, 13: mea vita, mea amoenitas, meus ocellus, id. Poen. 1, 2, 152.

Origins

Proto-Indo-European *-teh₂ Proto-Indo-European *-ts Proto-Indo-European *-teh₂ts Proto-Italic *-tāts Latin -tās Latin amoenitās From amoenus (“pleasant, delightful, lovely”) + -tās.

Descendants
  • Catalanamenitat
  • Englishamenity
  • Frenchaménité
  • Italianamenità
  • Portugueseamenidade
  • Spanishamenidad