adjectivethird-declension two-termination adjective
amīcābilis
amīcābilis (neuter amīcābile)
Classical[a.miːˈkaː.bɪ.lɪs]Ecclesiastical[a.miˈkaː.bi.lis]
Meaning
- Late Latinraretwo terminationfriendly, capable of being friendly
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | amīcābilis | amīcābilis | amīcābile |
| genitive | amīcābilis | amīcābilis | amīcābilis |
| dative | amīcābilī | amīcābilī | amīcābilī |
| accusative | amīcābilem | amīcābilem | amīcābile |
| ablative | amīcābilī | amīcābilī | amīcābilī |
| vocative | amīcābilis | amīcābilis | amīcābile |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | amīcābilēs | amīcābilēs | amīcābilia |
| genitive | amīcābilium | amīcābilium | amīcābilium |
| dative | amīcābilibus | amīcābilibus | amīcābilibus |
| accusative | amīcābilīs amīcābilēs | amīcābilīs amīcābilēs | amīcābilia |
| ablative | amīcābilibus | amīcābilibus | amīcābilibus |
| vocative | amīcābilēs | amīcābilēs | amīcābilia |
Lewis & Short A Latin Dictionary, 1879
ămīcābĭlis, e, adj. amicus,
I. friendly, amicable (post-class. and rare), Firm. Math. 5, 5.—Adv.: ămīcābĭlĭter, in a friendly manner, Jul. Epit. Nov. 63, § 211.
Origins
Proto-Indo-European *h₃emh₃-der. Proto-Italic *amāō Latin amō Proto-Indo-European *-ikos Proto-Italic *-ikos Latin -īcus Latin amīcus Proto-Indo-European *-dʰlom Proto-Italic *-ðlom Proto-Italic *-ðlis Latin -bilis Latin -ābilis Latin amīcābilis From amīcus + -ābilis.
Borrowings
- Englishamicable
- Italianamicabile
- Romanianamicabil
Gallo-Romance
- Catalanamigable
- Catalanamiguévol
- Franco-Provençalamiâblo
- Old Frenchamiable
- Old Occitanamigable
Ibero-Romance
- Portugueseamigável
- Spanishamigable
- Galicianamigábel
- Galicianamigablefrom Spanish amigable
Italo-Romance
- Italianamichevole