LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

ambitiōsus

ambitiōsus (feminine ambitiōsa, neuter ambitiōsum, comparative ambitiōsior)
Classical[am.bɪ.tiˈoː.sʊs]Ecclesiastical[am.bit.t͡siˈɔː.s̬us]

Meaning

  1. adjectiveambitious (eager for advancement)
  2. adjectivewinding, twisting (around)
  3. adjectivefigurativelysplendid, flattering

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeambitiōsusambitiōsaambitiōsum
genitiveambitiōsīambitiōsaeambitiōsī
dativeambitiōsōambitiōsaeambitiōsō
accusativeambitiōsumambitiōsamambitiōsum
ablativeambitiōsōambitiōsāambitiōsō
vocativeambitiōseambitiōsaambitiōsum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeambitiōsīambitiōsaeambitiōsa
genitiveambitiōsōrumambitiōsārumambitiōsōrum
dativeambitiōsīsambitiōsīsambitiōsīs
accusativeambitiōsōsambitiōsāsambitiōsa
ablativeambitiōsīsambitiōsīsambitiōsīs
vocativeambitiōsīambitiōsaeambitiōsa

ambĭtĭōsus, a, um, adj. ambitio.
I. (Very rare and mostly poet.) Going round, encompassing; poet., embracing, twining round: lascivis hederis ambitiosior, Hor. C. 1, 36, 20 (cf.: undique ambientibus ramis, Curt. 4, 7, 16).—Of a river, making circuits, having many windings: Jordanes amnis ambitiosus, Plin. 5, 15, 15, § 71.— Of oratorical ornament, excessive, superfluous: vir bonus ambitiosa recidet Ornamenta, Hor. A. P. 447.—
II. Transf.
A. That asks for a thing fawningly; esp., that solicits the favor, good-will, etc., of any one, in a good and bad sense, honor-loving, ambitious, courting favor; vain, vainglorious, conceited, etc.: qui ita sit ambitiosus, ut omnes vos nosque cotidie persalutet, Cic. Fl. 18: homo minime ambitiosus, minime in rogando molestus, id. Fam. 13, 1: ne forte me in Graecos tam ambitiosum factum esse mirere, desirous of the favor of the Greeks, id. Q. Fr. 1, 2, 2: pro nostris ut sis ambitiosa malis, Ov P. 3, 1, 84: pro nato caerula mater Ambitiosa suo fuit, i.e. begs fawningly of Vulcan for weapons for her son, id. M. 13, 289: malis artibus ambitiosus, seeking to ingratiate one's self, Tac. H. 2, 57: salubris magis princeps quam ambitiosus, Suet. Aug. 42 al.—
B. Pass., that is willingly solicited or entreated, ambitious; much sought, honored, admired: ambitiosus et qui ambit et qui ambitur, Gell. 9, 12: turba caelestes ambitiosa sumus, Ov. F. 5, 298: sexus muliebris saevus, ambitiosus, potestatis avidus, Tac. A. 3, 33: si locuples hostis est, avari; si pauper, ambitiosi, id. Agr. 30: nota quidem sed non ambitiosa domus, not sought after, Ov. Tr. 1, 9, 18 Jahn: ambitiosae pulchritudinis scortum. Just. 30, 2. —
C. Of things, vain, ostentatious: amicitiae, founded merely on the desire to please, interested, Cic. Att. 1, 18: rogationes, id. Fam. 6, 12; so id. ib. 6, 6: gloriandi genus, Quint. 11, 1, 22: preces, urgent, Tac. H. 2, 49: sententiae, Suet. Dom. 8: mors, ambitious, i. e. to obtain fame, Tac. Agr. 42: medicina ars, boastful, Plin. 29, 1, 8, § 20: et quaesitorum pelago terrāque ciborum Ambitiosa fames, Luc. 4, 376: atria, splendid, gorgeous, Mart. 12, 69: ambitiosis utilia praeferre, Quint. 1, 2, 27: ambitiosius id existimans quam domi suae majestas postularet, more condescending, submissive, Suet. Aug. 25.—
D. In rhet.: orator ambitiosus, who seeks to rouse attention by obsolete or unusual expressions: antigerio nemo nisi ambitiosus utetur, Quint. 8, 3, 26.—Hence, adv.: ambĭtĭōsē, ambitiously, ostentatiously, etc.: de triumpho ambitiose agere, Cic. Att. 15, 1: ambitiose regnum petere, Liv. 1, 35: amicitias ambitiose colere, Tac. H. 1, 10 al.—Comp., Cic. Fam. 3, 7.—Sup., Quint. 6, 3, 68.

Origins

From ambitiō + -ōsus.

Descendants
  • Catalanambiciós
  • Frenchambitieux
  • Italianambizioso
  • Portugueseambicioso
  • Romanianambițios
  • Spanishambicioso
  • Albanianambicioz
  • Galicianambicioso
  • Istriotanbisiòſ
  • Cebuanoambisyosofrom Spanish ambicioso

Quick answers

What does ambitiōsus mean in Latin?
ambitiōsus, a adjective, means “ambitious (eager for advancement); winding, twisting (around); splendid, flattering”.
How do you pronounce ambitiōsus?
In classical Latin, [am.bɪ.tiˈoː.sʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [am.bit.t͡siˈɔː.s̬us].