noun · masculinethird declension
ambasciātor
ambasciātor m (genitive ambasciātōris)
Classical[am.bas.kiˈaː.tɔr]Ecclesiastical[am.baʃ.ʃiˈaː.tor]
Meaning
- Medieval Latinambassador
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | ambasciātor | ambasciātōrēs ambasiātōrēs |
| genitive | ambasciātōris ambasiātōris | ambasciātōrum ambasiātōrum |
| dative | ambasciātōrī ambasiātōrī | ambasciātōribus ambasiātōribus |
| accusative | ambasciātōrem ambasiātōrem | ambasciātōrēs ambasiātōrēs |
| ablative | ambasciātōre ambasiātōre | ambasciātōribus ambasiātōribus |
| vocative | ambasciātor | ambasciātōrēs ambasiātōrēs |
Origins
- Proto-Indo-European*h₂ent-
- Proto-Indo-European*h₂énts?
- Proto-Indo-European*h₂m̥bʰí
- Proto-Celtic*ambi-
- Proto-Indo-European*h₂eǵ-
- Proto-Indo-European*h₂éǵeti
- Proto-Celtic*ageti
- Proto-Celtic*ambaxtos
- Latinambasciātor
Gaulish ambaxtosbor. Proto-Germanic *ambahtazder. Latin ambasciator Ultimately from Proto-Germanic *ambahtaz (“servant”).
Descendants
- Occitanambaissadorfrom Old Occitan ambaisador
- Portugueseembaixadorfrom Old Occitan ambaisador
- Italianambasciatorefrom Old Occitan ambaisador
- Frenchambassadeurfrom Old Occitan ambaisador
- Englishambassadorfrom Old Occitan ambaisador
- Middle Dutchambassadeurfrom Old Occitan ambaisador