noun · neutersecond declension
altum1
altum n (genitive altī)
Classical[ˈaɫ.tũː]Ecclesiastical[ˈal.tum]
Meaning
- neuterthe deep, the sea
- neuterthe height (of heaven)
Haec ait, et Māiā genitum dēmittit ab altō, ut terrae, utque novae pateant Karthāginis arcēs hospitiō Teucrīs, nē fātī nescia Dīdō fīnibus arcēret: volat ille per āera magnum
29 BCE – 19 BCE, Vergilius, Aeneis 1.297.301
Latīnē defined in Latin in our graded readers
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | altum | alta |
| genitive | altī | altōrum |
| dative | altō | altīs |
| accusative | altum | alta |
| ablative | altō | altīs |
| vocative | altum | alta |
altum, i, n., v. altus, P. a. from alo.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
altum ī, n
altus, height: ordo editus in altum: genitum demisit ab alto, i. e. from heaven, V.—Meton., depth, the deep, the sea: terris iactatus et alto, V.: in altum Vela dabant, V.: urget ab alto Notus, V.: aditus ex alto: naves in altum provectae, Cs.: in altum rapi (of a river), L.— Fig.: imbecillitas in altum provehitur imprudens, into deep water: ex alto repetita, far-fetched: quid causas petis ex alto? V.
Origins
Forms of altus. The adverb is an adverbial accusative.